ตอนที่ 2630: ทารกอสูรมนุษย์ฉลาม จ้าวมานเหยียนคลานเข้าไปในไข่ใบยักษ์ที่เต็มไปด้วยเมือก และเห็นทารกอสูรมนุษย์ฉลามขนาดมหึมากำลังจ้องมองเขาอยู่ พวกมนุษย์ฉลามและสัตว์อสูรมนุษย์ฉลามควรจะมีตาเล็กจิ๋ว แต่ทารกตัวนี้กลับมีดวงตาที่โตอย่างน่าประหลาด มันเลียริมฝีปาก ราวกับมีใครบางคนเอาอาหารมาส่งให้อีกแล้ว! “ข้าไม่ใช่อาหารของเจ้านะ!” จ้าวมานเหยียนบอกมันอย่างหนักแน่น เขาหยิบลูกแก้วคริสตัลหลากสีออกมาแล้วโยนให้ทารกตัวนั้น ทารกตัวนั้นรู้สึกสนใจวัตถุทรงกลมที่มันไม่เคยเห็นมาก่อน มันเล่นลูกแก้วคริสตัลด้วยกรงเล็บครีบที่งุ่มง่ามของมัน ครีบของมันใหญ่โตเหมือนปีกคู่หนึ่งที่อยู่หน้าท้อง และดูเหมือนว่าจะมีกระดูกอยู่ข้างใน มันใช้ครีบประคองลูกแก้วคริสตัลที่มีประกายสายฟ้าเอาไว้แล้วยิ้มกว้างเหมือนมนุษย์ น้ำลายไหลย้อยออกมาจากปากของมัน จ้าวมานเหยียนใช้โอกาสนี้กระเถิบเข้าไปใกล้ทารกอสูรมนุษย์ฉลามแล้วสวมแหวนพันธสัญญาลงบนหน้าผากของมัน อสูรกายตัวนั้นยังคงเล่นกับลูกแก้วคริสตัลแสนสวยต่อไป หนึ่งนาทีต่อมา จ้าวมานเหยียนมองดูสิ่งมีชีวิตตัวนั้นและแหวนพันธสัญญาด้วยสีหน้ามึนงง ‘แหวนเสื่อมพลังไปแล้วงั้นเหรอ?’ จ้าวมานเหยียนสงสัย เขาสยายามคิดว่าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้น หลังจากเฝ้ารอดูอยู่ครู่ใหญ่ จ้าวมานเหยียนก็รู้สึกผิดหวังเมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดูเหมือนว่าแหวนจะใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป เขาไม่คิดว่าพ่อของเขาจะเก็บขยะหรือของโบราณที่ไร้ประโยชน์ไว้ในคลังสมบัติหรอกนะ... เขาคิดว่าเขาจะได้สัตว์พันธสัญญามาครองแม้ว่าเขาจะไม่ใช่ผูัญเชิญก็ตาม แต่มันกลับเป็นเพียงเครื่องประดับที่ไร้ประโยชน์ชิ้นหนึ่งเท่านั้น! “ช่างเถอะ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าเพราะเจ้ายังเป็นแค่ทารก ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า และหวังว่าเจ้าจะแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้และไม่ทำร้ายมนุษย์โดยไม่มีเหตุผล ถ้าเจ้าต้องกินจริงๆ เจ้าควรจะปลิดชีพเหยื่อให้เร็ว แทนที่จะเลียนแบบพวกนิสัยเสียที่ชอบกินเหยื่อทั้งเป็น มันเป็นการไม่ให้เกียรติสิ่งมีชีวิตอื่นอย่างมาก ข้าหวังว่าเจ้าจะจำคำพูดของข้าไว้ ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ลังเลที่จะฆ่าเจ้าถ้าเราเจอกันอีก เข้าใจไหม?” จ้าวมานเหยียนบอกกับทารกอสูรมนุษย์ฉลาม ความสนใจของทารกอสูรมนุษย์ฉลามอยู่ที่ลูกแก้วคริสตัล มันเมินเฉยต่อจ้าวมานเหยียนโดยสิ้นเชิง จ้าวมานเหยียนถอนหายใจและคลานกลับออกมาจากไข่ เขายังมีภารกิจที่ต้องทำ เขาสงสัยว่าทำไมตัวเองถึงถูกแมลงสกปรกนั่นดึงดูดความสนใจจนตามมันมาที่ห้องสมุดด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซึ่งก็นำพาเขามาสู่ไข่ยักษ์ใบนี้ จ้าวมานเหยียนออกจากห้องสมุดและไปที่ห้องจดหมายเหตุในอาคารหลัก เขารู้สึกแปลกใจเมื่อตระหนักว่าเขาเห็นเพียงสัตว์อสูรจากท่อระบายน้ำที่อยู่รอบๆ เท่านั้น เขาไม่เห็นมนุษย์ฉลามเลยสักตัวเดียว แม้แต่สัตว์อสูรมนุษย์ฉลามก็มองไม่เห็น มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่จะทิ้งทารกไว้ข้างหลังโดยไม่มีการป้องกันอะไรเลย?... หรือว่าทารกตัวนี้ถูกทิ้ง? มันถูกเลือกปฏิบัติเพราะมันมีตาโต ในขณะที่มนุษย์ฉลามตัวอื่นๆ มีตาเล็กจิ๋วหรือเปล่า? จ้าวมานเหยียนมาถึงห้องจดหมายเหตุในขณะที่กำลังคิดเรื่องเรื่อยเปื่อยเหล่านั้น ห้องจดหมายเหตุมีบันทึกมากมาย รวมถึงการออกแบบโลโก้ของโรงเรียนด้วย จ้าวมานเหยียนรู้สึกยินดีมาก เขาไม่คิดว่าจะพบมันได้ง่ายขนาดนี้ “หวังว่าโม่ฟานจะสบายดีนะ ข้าควรจะไปรวมกลุ่มกับเขาได้แล้ว” จ้าวมานเหยียนพึมพำขณะหยิบไฟล์ที่สำคัญที่สุดออกมา เขาออกจากโรงเรียนและกำลังจะมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมืองตอนที่เขาได้ยินเสียงดังมาจากห้องสมุด จ้าวมานเหยียนหันกลับไปมองและเห็นของเหลวที่เป็นเมือกจำนวนมหาศาลกำลังไหลทะลักออกมาจากห้องสมุด ทำลายสิ่งที่เหลืออยู่ของทางเข้าและไหลลงบันไดมา สิ่งมีชีวิตที่มีแสงสีเงินอมฟ้าลื่นไถลมาจนถึงทางเข้าโรงเรียนและหยุดลงตรงหน้าจ้าวมานเหยียน ครีบที่คล่องแคล่วของมันยังคงถือลูกแก้วคริสตัลหลากสีเอาไว้ มันโยนลูกแก้วคริสตัลขึ้นและโหม่งมันมาทางจ้าวมานเหยียน จ้าวมานเหยียนแทบจะอ้าปากค้างเมื่อเห็นอสูรกายตัวนั้น แม้ว่าเขาจะรับลูกแก้วคริสตัลเอาไว้ตามสัญชาตญาณก็ตาม ทารกอสูรมนุษย์ฉลามตบครีบของมันเหมือนกับโลมา มันใช้หางพยุงตัวเองเพื่อให้สูงเท่ากับตัวของจ้าวมานเหยียน จ้าวมานเหยียนรู้สึกงุนงง ทำไมเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนี้ถึงตามเขามา? มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า? “ไปสิ ไปเก็บมา!” จ้าวมานเหยียนโยนลูกแก้วคริสตัลขึ้นไปในอากาศ ลูกแก้วคริสตัลลอยข้ามห้องสมุดและไปไกลขึ้นเรื่อยๆ อสูรกายตัวนั้นตบครีบอย่างตื่นเต้นเพื่อปรบมือให้จ้าวมานเหยียน แต่มันดูเหมือนไม่มีความตั้งใจที่จะไปเก็บลูกแก้วคริสตัลเลย หน้าของจ้าวมานเหยียนมืดลง เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวนี้กำลังปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นสัตว์เลี้ยงและปรบมือให้กำลังใจเขาอย่างนั้นเหรอ? “นั่นน่ะคือโรงงานผลิตอาหารของเจ้า ไปหาอะไรกินซะ!” จ้าวมานเหยียนชี้ไปที่อาคารหลักที่เต็มไปด้วยแมลง สิ่งมีชีวิตตัวนั้นลื่นไถลไปบนหญ้าแห้งอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามันกำลังว่ายอยู่ในน้ำ มันไปยังอาคารหลักที่จ้าวมานเหยียนชี้ และเริ่มกินแมลงเหล่านั้น จ้าวมานเหยียนได้ยินเสียงแมลงกรีดร้องออกมาจากข้างในอาคารเป็นระยะๆ จ้าวมานเหยียนรีบจากไปในขณะที่มีโอกาส ถ้าแม่ของเจ้าอสูรกายตัวนี้กลับมา เธอคงจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ และทำเขาให้กลายเป็นชามโจ๊กมนุษย์สำหรับลูกของเธอแน่ๆ! จ้าวมานเหยียนกวาดสายตามองท้องฟ้าด้านบนขณะมาถึงสี่แยก โชคดีที่ไม่มีอะไรแปลกประหลาดหรือดุร้ายไล่ตามเขามา สิ่งสำคัญอันดับแรกของเขาคือการกลับไปรวมตัวกับโม่ฟาน ทันใดนั้น ร่างขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นที่หน้าต่างร้านค้าข้างหลังจ้าวมานเหยียน เขี้ยวของมันยื่นออกมา ดูเหมือนลูกผสมระหว่างหมีกับหมูป่า มันพุ่งทะลุหน้าต่างและโจนทะยานเข้าใส่จ้าวมานเหยียนในขณะที่เขากำลังเดินไปตามถนน จ้าวมานเหยียนตอบสนองอย่างรวดเร็วและกำลังจะป้องกันตัวเองด้วยโล่ ตอนที่เขาเห็นร่างอีกร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว เขากำลังถูกขนาบข้าง! จ้าวมานเหยียนไม่คิดว่าจะเดินเข้ามาติดกับดัก แต่เขาก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมา อสูรกายตัวที่สองอ้าปากและกัดลงบนคอของหมีหนามพุ่ง มันกดร่างของอสูรกายตัวนั้นลงกับพื้น ดวงตาของจ้าวมานเหยียนเบิกกว้างเมื่อเขามองดูสิ่งมีชีวิตที่มีพละกำลังมหาศาลขนาดนี้ชัดๆ นี่ไม่ใช่ทารกอสูรมนุษย์ฉลามหรอกเหรอ?