บทที่ 132 — สมการที่ยังไม่ปิด

สายฝนหลงฤดูโปรยปรายลงมาเป็นละอองหนาทึบดุจม่านหมอกสีเทาแถถ่าน มันทอดตัวเข้าปกคลุมกลุ่มอาคารหลังคาดินเผาอันซ้อนซับและยอดสปายระยับทรายของนครเวลด์ฮอลม์ราวกับผืนผ้าห่มเปียกชื้นที่กาลเวลาละทิ้งไว้ กลิ่นอายชื้นแฉะของไอดินปนกลิ่นโคลนเน่าจากแม่น้ำเวลด์พัดโชยปะทะใบหน้า ทว่าท่ามกลางละอองหนาวที่กัดกินชั้นผิวหนัง ร่างสูงใหญ่ของจอมเวทเทพเจ้าสูงสุดผู้ตกยุคในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเทาหยาบกลับยังคงยืนนิ่งงันดุจรูปสลักศิลาประดับระเบียง ดวงตาสีเทาหม่นของเวอร์ดานทอดมองลงไปยังเส้นทางเบื้องล่าง ที่ซึ่งขบวนเกวียนสินค้าลากผ่านด่านตรวจเข้าเมืองทีละเล่มดุจฝูงหิ่งห้อยสีส้มสลัวอันเงียบงันในม่านหมอก เสียงล้อเกวียนไม้บดทับเศ…