บทที่ 196 — สู่ห้องปิดผนึกสีดำ

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่สอดประสานกันสี่คู่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันอันไร้ขอบเขตของช่องทางเดินบันไดวนที่ตัดดิ่งลงสู่ใต้ดินลึกใต้มหาวิหารแห่งทรายนิรันดร์ ทุกย่างก้าวที่ลึกลงไปทำให้อากาศร้อนผ่าวของดินแดนทะเลทรายซาห์ราเบื้องบนค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบและกลิ่นอายอับชื้นของศิลากลุ่มออบซิเดียนโบราณ ผนังหินรอบด้านเปลี่ยนจากหินทรายหยาบสีส้มเหลืองกลายเป็นแผ่นหินออบซิเดียนสีดำมะเมี่ยมเรียบเนียนราวกับกระจกเงาที่สะท้อนแสงไฟจากตะเกียงมานาในมือของลิเลียให้บิดเบี้ยวผิดเพี้ยนไป ผนังสีดำเหล่านี้ทำหน้าที่ประหนึ่งฟองน้ำที่คอยดูดซับแสงสว่างและเสียงพูดคุยของพวกเขาให้จมหายลงสู่ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ เวอ…