บทที่ 208 — พรานพเนจรและกับดักที่ไม่มีจริง

เกล็ดหิมะเม็ดละเอียดราวกับผงแก้วที่แตกร้าวทับถมกันหนาหนืดอยู่บนทางลาดชันของเทือกเขาป่าสนน้ำแข็งโบราณ สายลมพัดพรมเกล็ดสีขาวปลิวว่อนผ่านช่องแคบอันหนาวเหน็บ บรรยากาศรอบกายในเช้าวันนี้เต็มไปด้วยความเยือกเย็นที่กรีดแทงเข้าถึงกระดูก ทหารเกราะเหล็กในสังกัดเจ้าชายคาลอสต่างก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยความเหนื่อยล้าสะสมจากสงครามกลางเมืองที่ยาวนาน เสื้อคลุมหนังสัตว์ของพวกเขาชุ่มไปด้วยละอองน้ำแข็งเกาะตัวจนแข็งกระด้าง เสียงลมครางต่ำหวีดหวิวสลับกับเสียงล้อเกวียนไม้หนาหนักที่บดทับแผ่นน้ำแข็งดังครืดคราดสะท้อนก้องทั่วหุบเขาอันเงียบงัน ทุกคนต่างก้มหน้ามองทางเดินของตนเองโดยไม่มีใครยอมเปล่งเสียงพูดคุย ไอร้อนสีขาวพวยพุ่…