บทที่ 172 - เส้นด้ายอ่อนของนกเพลิงสีกุหลาบ อย่างไรก็ตาม หลิ่ว เมงเจอร์ก็เป็นเจ้าแห่งอาณาจักรหลายแห่ง เธออาศัยมาเป็นหมื่นปีแล้ว แต่เธอไม่มีวันทำให้ตัวเองอายขนาดนี้ต่อหน้าผู้ชายเลย ณ ขณะนี้ เธออยากลบความจำที่ล่วงหน้าออกไปทันที เพราะมันอับอายจริงๆ แม้เธอจะสาปร้ายซาน เซียงในใจ แต่เหตุการณ์นี้ไม่ได้เป็นความผิดของซาน เซียงเลย ถ้าไม่มีเขา เธอคงไม่เคยรู้ว่าของที่คอยเธอตลอดหลายพันปีนั้นจะมีพลังขนาดนั้น อีกทั้งถ้าไม่มีเขา เธอคงไม่มีวันได้ครอบครองสิ่งนั้นจริงๆ โชคดีที่ใจของเธอไม่ได้เกลียดซาน เซียง ตรงกันข้าม เธอมีความผูกพันที่อธิบายไม่ได้ต่อเขา พวกเขายังหล่อเหลือเกิน ทั้งหมดนี้ทำให้เธอไม่ถือเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ หลิ่ว เมงเจอร์สวมชุดใหม่แล้วหันหลังกลับ พายมองไปที่ซาน เซียงอย่างอายๆ แล้วก้มศีรษะลง ใบหน้าของเธอแดงจนอื้ออึง ซาน เซียงมองเธอแล้วกดหัวของตัวเองบ่อยครั้ง เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรหรือจะทำอย่างไรให้บรรยากาศอับอายนี้ล่วงเลยไปได้ “ฮึก…ฮึก…พี่เมงเจอร์จดบันทึกไว้ครั้งหน้า เมื่อกี้ทำให้ผมอับอายมาก!” ซาน เซียงไอ้มากสองครั้งอย่างแห้งแล้ง คำพูดของเขาทำให้หลิ่ว เมงเจอร์อยากเหยียบเท้าเขาแรงๆ โดยไม่ต้องถามเหตุผลเลย เพราะเขาได้เห็นสิ่งส่วนหนึ่งของเธอที่ไม่มีผู้ชายคนใดเคยเห็น แล้วยังกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าเธอ ซาน เซียงยกมือกระแต่นยิ้มหยอก ๆ แล้วบอกว่า “ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ ไม่ต้องขออภัย ไม่ต้องเก็บเข้าหัว!” หลิ่ว เมงเจอร์เหยียบเท้าแล้วเกร็งฟันพร้อมกับดมอากาศเบา ๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอเจอผู้ชายที่ไม่น่าเกรงขามขนาดนี้ เธอรู้สึกว่าเธอบังคับให้ซาน เซียงมองเธอ และในมุมมองของเธอ ซาน เซียงได้ประโยชน์จากเธออย่างราคาถูก “เด็กซุกซน อย่าพูดเรื่องนี้กับใครเลย!” เสียงของหลิ่ว เมงเจอร์เย็นชาลดอุณหภูมิ “มั่นใจได้เลย แม้ฉันพูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อ” ซาน เซียงหัวเราะแล้วถาม “อาวุธประจักษ์ของนกเพลิงสีกุหลาบนั้นชื่อว่าอะไร?” เมื่อเขาพูดถึง ‘อาวุธประจักษ์ของนกเพลิงสีกุหลาบ’ หลิ่ว เมงเจอร์ตะโกนตื่นเต้นพร้อมยืดมือสองข้างออก มือของเธอปรากฏริบบิ้นสีแดงเผาไฟขึ้นมา เธอดูเหมือนลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปด้วยความตื่นเต้นกล่าวว่า “มันชื่อว่า เส้นด้ายอ่อนของนกเพลิงสีกุหลาบ ซึ่งเป็นอาวุธที่ผูกกับไฟโดยตรง เส้นด้ายนี้อาจบางเบาเหมือนไหม แต่เมื่อขยายออกเต็มที่ก็อาจยิ่งใหญ่เท่าภูเขา หากเที่ยงไท๋ซี่ (True Qi) เข้าไปในนั้นก็สามารถสู่ไฟร้อนแรงได้ ปกติฉันใช้พันรอบตัวเป็นเกราะป้องกันหรือใช้เป็นอาวุธสู้ศัตรู สรุปก็คือ มีประโยชน์หลายอย่าง!” ขณะพูด เส้นด้ายอ่อนที่อยู่ในมือของเธอทันใดนั้นเปลี่ยนเป็นเส้นไหมเฉียบคม ใต้การควบคุมของหลิ่ว เมงเจอร์ เส้นด้ายเหล่านั้นดุจตะปูที่บินเข้าไปในโลงศพและเจาะทะลุออกมาทันที อีกครั้งหนึ่ง เส้นด้ายเปลี่ยนเป็นริบบิ้นสาดไฟแรง ทำให้โลงศพระเบิดออกเป็นชิ้น ๆ ถ้าเจาะเข้าไปในร่างกายแล้ว คำว่า ‘อันตราย’ ก็คงไม่พอจะบรรยาย! “มันไม่ใช่แค่เส้นด้าย!” หลิ่ว เมงเจอร์หัวเราะอ่อนโยนแล้วเล่นกับเส้นด้ายอ่อนอีกครั้ง เมื่อเธอสั่นมืออาชั้นเย็น ๆ เผยให้เห็นเส้นด้ายอ่อนนับไม่ถ้วนคล้ายกับตาข่าย เธอใช้การควบคุมที่แม่นยำ พันเส้นด้ายไปบนหินหลายก้อน แล้วยกมือสวยงามอีกครั้ง หินหลากขนาดก็ลอยตามเส้นด้ายอ่อนเหล่านั้น “ตอนนี้เส้นด้ายอ่อนของฉันตึงแข็งมาก!” หลิ่ว เมงเจอร์พูดพร้อมยิ้มหวานและท่าทีอ่อนหวานขณะควบคุมเส้นด้ายอ่อนของนกเพลิงสีกุหลาบหลายวิธี ซาน เซียงในใจรู้สึกอึ้งอยู่ ถ้าผู้คนถูกเจาะโดยเส้นด้ายอ่อนหลายเส้นแบบนี้ แปลว่าต้องตกอยู่ในอำนาจของเธอหรือ? รูปแบบอาวุธของนกเพลิงสีกุหลาบไม่ได้ทำให้เขาตกใจเลย แต่พลังของมันนั้นเป็นที่คาดไม่ถึง “นี่เป็นประโยชน์มากสำหรับล่าอสูรกาย!” หลิ่ว เมงเจอร์ดึงเส้นด้ายอ่อนของนกเพลิงสีกุหลาบกลับ หัวหน้าชายหนุ่มเต็มไปด้วยเหงื่อหอมสดชื่น แต่เธอกลับยิ้มพอใจ “พี่เมงเจอร์ สามารถใช้ไท๋ซี่ของคุณได้ไหม?” ซาน เซียงถาม หลิ่ว เมงเจอร์พยักหน้าอย่างสงสัย “ไม่ได้เลย เหตุที่ฉันใช้เส้นด้ายอ่อนของนกเพลิงสีกุหลาบได้ก็เพราะไท๋ซี่ที่คุณเทใส่ให้ก่อนหน้านี้ ถ้าจะให้ฉันใช้ไท๋ซี่ของตัวเอง? อีกอย่าง ไท๋ซี่ของคุณพิเศษมาก! เหมือนอาวุธประจักษ์ของนกเพลิงต้องอาศัยไท๋ซี่ของคุณจึงจะตื่นขึ้น” ซาน เซียงยิ้ม “นี่เป็นความลับของฉันเอง ที่ไม่มีแม้แต่เซี่ยนเซียนจะรู้ ไม่ได้ว่าฉันไม่อยากบอก แค่การฝึกกายฝีมือของฉันน่าอิจฉาและโด่งดังมาก ฉันเกรงว่ามันจะสร้างปัญหาให้กับเซี่ยนเซียน” “แต่ฉันบอกพี่เมงเจอร์แล้ว พี่เมงเจอร์แข็งแกร่งแล้ว ไม่ต้องห่วง!” ซาน เซียงตั้งใจจะสอน [การฝึกประจักษ์ของนกเพลิงสีกุหลาบ] ให้หลิ่ว เมงเจอร์แล้ว เขารู้สึกว่าตัวเองและเธอไม่มีช่องว่างกันแล้ว เหมือนเพื่อนที่สนิทสนม และเขายังต้องการนักฆ่าสูงศักยภาพอย่างเธอ ครั้งก่อน ซาน เซียงเคยสอน [การฝึกประจักษ์ของนกเพลิงสีกุหลาบ] ให้วู สีเอียน เพื่อต้องการช่วยชีวิตเธอ “ถ้าต้องการใช้เส้นด้ายอ่อนนี้ให้เต็มที่ ต้องฝึกการฝึกประจักษ์นี้ ฉันจะมอบให้คุณตอนนี้” ซาน เซียงนั่งลงบนพื้นแล้วชี้ให้หลิ่ว เมงเจอร์นั่งตาม หลิ่ว เมงเจอร์คิดสักครู่แล้วถาม “คุณจะสอนให้เราทั้งสองแค่สอนฉันใช่ไหม?” ซาน เซียงหัวเราะหยอกล้อ “คิดว่าฉันต้องการอะไรตอบแทนหรือเปล่า? ถ้าอย่างนั้น คุณจูบฉันได้ไหม?” “ฮึม!” หลิ่ว เมงเจอร์ส่งเสียงดึงลมหายใจอ่อน ๆ ดูดขมัดข้างบนซาน เซียง แล้วมองเขาด้วยสายตาโกรธ เธอจำได้ว่าซาน เซียงเพิ่งเห็นร่างกายของเธอเมื่อครู่ ทำให้หน้าเธอแดงอีกครั้ง ขณะนี้ซาน เซียงกำลังอ่านสูตรสวดมนต์ หลิ่ว เมงเจอร์รีบจดบันทึกทันที และรู้สึกประหลาดใจมาก เธอเป็นนักฝึกระดับนิรันดร์ (Nirvana Realm) จึงเข้าใจความลึกซึ้งของ [การฝึกประจักษ์ของนกเพลิงสีกุหลาบ] แม้ว่าจะเป็นวิชาอาคมลึกลับ แต่เธอยังพอเข้าใจได้ ครึ่งวันผ่านไป หลิ่ว เมงเจอร์ท่องจำ [การฝึกประจักษ์ของนกเพลิงสีกุหลาบ] จนสมบูรณ์ เธอมองซาน เซียงด้วยความกตัญญูกตเวท “เซียนเซียนมีเจ้าบ่าวที่ดี ฉันก็โล่งใจจริง ๆ ขอบคุณคุณมาก!” ซาน เซียงยิ้มกว้าง “ไม่ต้องขอบคุณ ฉันก็ได้รับคำขอบคุณแล้ว… เฮ้ เฮ้” “ฮึม อย่าไปอ้าง! ไม่อย่างนั้นฉันจะต่อคุณเลย!” หลิ่ว เมงเจอร์พูดด้วยความโกรธ แม้ซาน เซียงจะเป็นคนดี แต่ยังมีจุดบกพร่องบ้าง มิฉะนั้นเธอคงถูกเขากัดจนกระดูกไม่เหลือ ซาน เซียงยืดเอวที่เหนื่อยล้า “ไปกันเถอะ อยากล่าสัตว์อสูรกาย ฉันไม่ใช่ราชินีเหมือนคุณ ไม่ขาดคริสตัลอะไรเลย” “คุณรู้ว่าฉันเป็นราชินีแล้ว แต่อยากให้คุณเคารพฉันบ้าง” หลิ่ว เมงเจอร์ตอบอ่อนโยน “ใครบอกคุณว่าอย่าเป็นราชินีต่อหน้าฉัน” ซาน เซียงยิ้มอ่อน ๆ หลิ่ว เมงเจอร์ถอนหายใจอ่อน ๆ แล้วเข้าใจว่าเธอไม่อาจทำตัวเป็นจักรพรรดิ์ต่อหน้าซาน เซียงได้ ถ้าอย่างนั้นเธอคงถูกล่วงละเมิดบ่อย ๆ และหลงเชื่อคำพูดเพียงไม่กี่คำ เธอเองไม่เข้าใจทำไมเธอจึงทนไม่ไหวต่อความดุร้ายของหนุ่มคนนี้ และก็ไม่อยากทำอันตรายต่อเขา แม้เคยทดสอบความโกรธของซาน เซียงแต่เธอกำลังพยายามไม่ให้เขาเกลียดเธอ หลังจากออกจากถ้ำ ทั้งสองรู้สึกตกใจมาก เพราะภายนอกเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิง! ตำแหน่งของพวกเขายังคงเป็นเกาะ แต่อีกต่อจากต้นไม้สูงและพืชพรรณหลากหลายรอบเกาะ ตอนนี้พืชสมุนไพรวิญญาณต่าง ๆ แสนอุดมไปทั่ว “นี่…อะไรเนี่ย?” ซาน เซียงมองดินที่เต็มไปด้วยสมุนไพรวิญญาณ พยายามหายใจลึก ๆ ต้นไม้โลหะวิญญาณ, ต้นไม้เส้นเลือดพันล้าน, สองต้นต่อหนึ่งชนิด แต่ละต้นมีผลไม้เกินยี่สิบผล… นี่คือวัสดุสำหรับสกัด “ยาบำรุงฐานกาย” หญ้าเซ้วนเจิน, ต้นไม้วิญญาณหมื่นต้น, ต้นไม้ธาตุยิ่งใหญ่… เป็นวัตถุดิบสำหรับสกัด “ยาวิเศษธาตุแท้” มีจำนวนมหาศาล ดินส่องแสงสีขาวคือ “หญ้ากระดูกขาวหยก” มีจำนวนมากราวกับเป็นวัชพืชที่เติบโตทั่วทุกแห่ง ยีนเชินพันปี, ยากระดูกเลือดพันปี, หญ้าศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ… รวมถึงสมุนไพรช่วยเสริมทั่วไปก็เต็มไปหมด เหมือนกับแครอทและหัวไชเท้าในทุ่งนา มีมากจนเกินพิกัด! ดวงตาซาน เซียงเปล่งประกาย เขาตื่นเต้นพูดว่า “พี่เมงเจอร์ ฉันเป็นนักเคมีเหล่านี้เป็นประโยชน์ต่อฉันมาก คว้ามาให้ฉันด่วน!”