**บทที่ 165 - หนูสีดำสวรรค์** แม้ว่าหญิงหลิว แมงเจอร์จะเดินตามหลังเฉินเซียงอยู่ แต่เธอก็เดินและหยุดพักเป็นระยะอย่างไม่มีสมาธิ เหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่างในสภาวะอาชญ์ตะโกน เพียงแค่มองหนึ่งครั้งก็รู้ว่าเธอกำลังนึกถึงเส้นสายวิญญาณนั้น “พี่สาวแมงเจอร์ คุณทำได้ดีมากเลย ตอนนี้เหมือนพี่สาวอ่อนโยนจริงๆ!” เชินเซียงยิ้มแล้วพูด “ฉันดีแค่อยู่กับคุณและเซียนเซียนเท่านั้นเอง ถ้าพูดถึงคนอื่น ฉันจะไม่ดีเลย! ฉันเป็นดีแนนและยังเป็นจักรพรรดินีแห่งอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของจักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์! ยังไม่ได้พูดถึงฉันต้องการพละกำลังเพื่อขับไล่คนหลายคนให้กลัวฉันด้วย!” หลิวแมงเจอร์พูดต่อด้วยอากัปกิริยาอวดดี ทร่างเต็มไปด้วยออร่ารุ่งเรือง เหมือนเธอกลายเป็นคนคนอื่น “แม้จักรวรรดิอาวุธศักดิ์สิทธิ์จะมีสาขาอยู่ทุกเมืองบนแผ่นดินเฉินวู แต่ก็มี sect หลายแห่งพยายามยุบจักรวรรดินี้! ไม่เพียงแค่จักรวรรดิอาวุธศักดิ์สิทธิ์อุดมสมบูรณ์ ประชาชนของมันก็รวยเช่นกัน! นี่คือจุดเด่นของจักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์และต่างจากอาณานิคมศิลปะศิลปะสุดยอดของคุณ! ที่นั่น sect และตระกูลแข็งแกร่งกว่า แต่บางครั้งคนรวยหรือคนจนโหดร้ายก็จะตาย หลากหลายเขตแดนเต็มไปด้วยพลเรือนที่ถูกสังหารอย่างไม่มีเมตตา! แต่ในจักรวรรดิอาวุธศักดิ์สิทธิ์สิ่งเช่นนั้นจะไม่มี เพราะถ้าประชาชนใดถูกรังแก ฉันจะจัดการทันที!” เสียงของหลิวแมงเจอร์เปลี่ยนเป็นโทนวีรบุรุษ ออร่าที่สง่างามยิ่งท่วมท้น ทำให้เฉินเซียงเกรงใจเธออย่างลับๆ เฉินเซียงเคยได้ยินเรื่องอำนาจของจักรวรรดิอาวุธศักดิ์สิทธิ์ ความกล้าหาญเป็นธรรมชาติของพวกเขา ประชาชนทุกคนภาคภูมิใจที่เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดินี้ ไม่มีการกระทำผิดของผู้มีอำนาจ ทำให้ประชาชนไม่ถูกข่มขู่ ระบบยุติธรรมยุติธรรมและเท่าเทียม บางครั้งแม้หลิวแมงเจอร์เองก็ต้องขออนุญาตก่อนทำอะไร หากจักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์ถูก sect ดาบปีศาจ หรือ sect ใดที่มีเจตนาเลวอำมหิตบุกทำลาย ความสุขนี้ก็จะหล่นสู่หลุมอวิชชา! หลิวแมงเจอร์มีความรับผิดชอบอันหนักหน่วง เพราะเธอคือสุดยอดนักศิลปะการต่อสู้ของจักรวรรดิอาวุธศักดิ์สิทธิ์ และยังเป็นผู้คุ้มครองของมัน! เมื่อต่อสู้กับศัตรู เธอมักมีบรรยากาศกดดันและปล่อยออร่ากำลังอันแรง ทำให้ผู้คนกลัวเธอ แต่ในอีกด้านหนึ่ง เธอก็อ่อนโยนเหมือนน้ำ ใฝ่ความไร้เดียงสาและหละหลวม “รอแป๊บ มีอะไรอยู่ข้างหน้า!” หลิวแมงเจอร์จับแขนเฉินเซียงดึงโดยมองจ้องไปที่พุ่มหญ้าดำสีเข้มตรงหน้า เฉินเซียงไม่รู้สึกอะไรเลย ลงซูเย่ยี้ก็ไม่ได้เตือน เขาเห็นหลิวแมงเจอร์ระมัดระวังจึงรู้ว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้า พื้นที่ลึกลับมักเต็มไปด้วยสัตว์อสูรที่ทรหงักและอันตราย บางครั้งอาจมีสิ่งลึกลับและอันตรายต่างๆ ปะปนอยู่ด้วย “มันเป็นอสูร! โดยเฉพาะเป็นอสูรชื่อดังของดินแดนลึกลับ ‘หนูสีดำสวรรค์’ หนูขนาดใหญ่!” หลิวแมงเจอร์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เธอกางอ้อมกอดเพื่อปกป้องเฉินเซียงและมองไปรอบอย่างระแวดระวัง เฉินเซียงรู้ว่าเขาถูกหญิงคนหนึ่งคุ้มครองอยู่ในใจ เขาอึดอัดในใจเล็กน้อย เขานำดาบปีศาจตัดมังกรสีฟ้าออกมา แม้ตอนนี้เขายังไม่สามารถเติมฝันชั้นจริงเข้าไปได้ แต่ดาบก็หนักอยู่ แม้เขาจับมันทันใดก็ไม่รู้สึกหนักเลย สบายเป็นพิเศษ! “พี่สาวแมงเจอร์ อย่าให้ฉันคิดว่าคุณกลัวหนูเยอะ?” เฉินเซียงยิ้มถาม “ฉันไม่กลัวแค่อยากเกลียดพวกมัน!” หลิวแมงเจอร์ตอบด้วยเสียงกระซิบ เธอไม่คาดว่าเฉินเซียงจะยิ้มในขณะนั้น เพราะหนูสีดำสวรรค์นั้นแข็งแรงเทียบเท่าผู้ที่อยู่ระดับ 3 ของอาณาจักรศิลปะศิลป์แท้ “คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหนูสีดำสวรรค์เหรอ?” เธอถาม “เคยได้ยินบ้าง แต่มีอะไรให้กลัว?” เฉินเซียงยิ้มแบบหยากล่ะยากและพูดล้อ “พี่สาวแมงเจอร์ คุณคือจักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิอาวุธศักดิ์สิทธิ์! ทำไมคุณถึงกลัวเรื่องนี้ได้?” หลิวแมงเจอร์บีบริมฝีปากด้วยความโกรธ ไม่สนใจเฉินเซียงต่อไป เธอคิดว่าเขาไม่ใช่คนปกติที่สามารถมองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเบา ๆ ได้ หากฝันชั้นจริงของเธอไม่ได้ถูกผนึก เธอคงไม่กลัวอะไรในโลกมนุษย์นี้เลย แต่ตอนนี้เธอพึ่งพากำลังร่างกายที่จำกัด เฉินเซียงเห็นเงาดำใหญ่กระโจนเข้ามาในระยะไกล เขาตะโกนว่า “เข้ามา!” เขาก้าวออกจากการคุ้มครองของหลิวแมงเจอร์ เดินด้วยท่าทางงูที่โค้งไปบนพื้นอย่างเร็ว แสงเงายาวลากตามเขา คล้ายกับงูที่เคลื่อนที่ ในพริบตา เงาที่ลากมาพบกับรูปเงาดำที่เข้ามา หลิวแมงเจอร์มองเห็นเฉินเซียงฟันดาบเร็วตัดเงานั้นเป็นสองส่วน พร้อมกระแสเลือดพุ่งออก “เจ๋งจริง ๆ เหมือนวัวตัวใหญ่!” เฉินเซียงตะโกนขณะมองหนูยักษ์บนพื้น หลิวแมงเจอร์รีบวิ่งไปและถามอย่างอ่อนโยน “คุณสบายไหม!?” เมื่อเห็นเลือดหยดจากดาบกว้างในมือของเฉินเซียง เธอประหลาดใจมากเพราะวัสดุของดาบดียิ่งกว่าที่คิด “สบายดี นี่คือหนูสีดำสวรรค์หรือ? แย่จัง!” เฉินเซียงหัวเราะเล่น ๆ แย่? หลิวแมงเจอร์รู้สึกรังเกียจเขา ดาบที่อึดแรงขนาดนั้น แม้เจอกับอสูรที่มีเกล็ดหนา ก็ยังตัดเป็นสองส่วน ไม่ต้องพูดถึงหนู “คุณยังใช้ฝันชั้นจริงได้ไหม?” เธอถามด้วยความสงสัย มองรูปลักษณ์ของเฉินเซียง ดูแล้วไม่เหมือนว่าเขาใช้ฝันชั้นจริงไม่ได้ แต่เขายังคงรักษาความเร็วและพลังอันน่ากลัว “ไม่ได้!” เฉินเซียงส่ายศีรษะ ความเร็วที่เคยใช้ก่อนหน้านี้เป็นแบบที่เขาไม่มีเส้นสายวิญญาณ เป็นเทคนิคศิลปะที่เขาฝึกฝนเจ็บปวด ตอนนี้เขาใช้ร่างกายเท่านั้นจึงทำได้ระดับนี้ “ดาบของคุณ...” หลิวแมงเจอร์พูดจบแล้วสีหน้าก็เปลี่ยน เธอจับเฉินเซียงแล้วถอยหลังสิบก้าวทันใดนั้น สะกดสเปียร์ขาวยาวใส่หิมะโผล่ขึ้นในมือ เธอใช้สเปียร์นั้นอย่างน่าเกรงขาม! “กระดูกมังกรหยกขาว! เกรดสูงสุดของกระดูกมังกร!” ลงซูเย่ยี้ตะโกนด้วยเสียงต่ำ เฉินเซียงไม่เคยได้ยินชื่อ ‘กระดูกมังกรหยกขาว’ แต่ก็ดูน่าเกรงขาม “เป็นกระดูกมังกรหยกขาวหรือ?” เขามองสเปียร์ยาวสวยนั้น “เด็กจัดจ้าน ตาของคุณดีเลย ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาพูดไร้สาระ ดูสิ!” หลิวแมงเจอร์ใช้สเปียร์ชี้พื้นหน้า พื้นชะล้างขึ้นแล้วระเบิดออกอย่างดุเดือด นับร้อยหนูสีดำสวรรค์ขนาดวัวโผล่ออกมาจากดิน มีเกือบหลายร้อยตัว! “นี่แหละคือความแข็งแกร่งของหนูสีดำสวรรค์ แทบจะเป็นจำนวนมาก…” หลิวแมงเจอร์พูดจบก่อนเห็นฝูงหนูวิ่งออกมาจากรู เหมือนน้ำพุที่โผล่ออกจากดิน ดูแล้วจำนวนเพิ่มอย่างต่อเนื่อง พันๆ ตัว! “เมื่อเด็ก ๆ หนูใหญ่เช่นนี้จะกินเนื้อตั้งแต่อายุเด็กจนถึงวัยรุ่น และในช่วงเวลาหนึ่งจะดูดฝีวนวิญญาณจนกลายเป็นอสูรระดับ 3 ความแข็งแกร่งเทียบเท่าระดับ 3 ของอาณาจักรศิลปะศิลป์แท้” หลิวแมงเจอร์จับเฉินเซียงค่อยถอยหลัง ใบหน้ากลับมีความสง่างามแต่ในใจกังวลกลัว ถ้าหนูสีดำสวรรค์หลายแสนตัวพุ่งมาหา พวกเขาอาจหนีไม่ได้ “อาจารย์ ฉันโดนทำร้ายแล้ว ทางนี้เราเจอหนูเยอะเกินไป!” เฉินเซียงบ่นในใจ เพราะเขากำลังเดินตามน้ำตามคำสั่งของอาจารย์ ‘เส้นน้ำ!’ เฉินเซียงสั่นกระตือรือร้น ยกมองที่กระแสน้ำ ความคิดหนึ่งพุ่งเข้ามา “พี่สาวแมงเจอร์ มีของอะไรลอยน้ำได้ไหม? ถ้าไม่มี เราจะกระโดดลงน้ำ!” เขาพูด “มี!” หลิวแมงเจอร์หยิบเรือเล็กจากแหวนที่แปะไว้บนนิ้วยังแล้วโยนลงแม่น้ำ แล้วทั้งสองกระโจนใส่เรือทันที ขณะนั้นหนูสีดำสวรรค์พุ่งเข้ามาเหมือนหิมะถล่ม ทุกอย่างถูกบดบังด้วยฝูงหนูขณะพวกมันกระโดดสู่ฟ้า --- แปลโดย Xianxiaworld ---