**บทที่ 177 – ความโหดร้ายของลุงศึก** เจิ่นเจี่ยูซ่ง ที่หล่อเหลาแสนหวาดกลัวจ้องมองเชินเซียง สองเฒ่าที่เพิ่งเสียชีวิตนั้นเคยเป็นศิลปินศิลาละตินระดับสูงของพรรคศิลาศิลป์อสูร แต่ในขณะนี้ พวกเขาถูกตัดหัวโดยอสูรกายตัวน้อยในระดับวิญญาณศิลาจากสวรรค์ศิลย์ สิ่งที่ทำให้กุ๋อเต้งเฉิน และพวกพ้องของเขาตกใจยิ่งกว่านั้น คือ ในชั่วขณะสุดสำคัญ พวกเขาถูกลุงศิลัยหนุ่มของพวกเขาช่วยเหลือเอาไว้ และเป็นครั้งแรกที่พวกเขารู้สึกว่าลุงศิลัยหนุ่มคนนี้คุ้มค่ากับสถานะนั้น จนพวกเขาเริ่มเคารพเชินเซียงอย่างชัดเจน “ไอ้บ้า วันนี้ฉันจะฆ่าไอ้เจ้าตัวนั้นให้แน่!” เจิ่นเจี่ยูซ่งโกรธจัดในขณะนั้น ดึงค้อนแฝดสองอันขึ้นมาชี้ตรงไปที่เชินเซียง เชินเซียงยิกยักและพูดว่า “ดูเหมือนเจ้าลืมแล้วว่าในที่นี่ เจ้าก็ไม่ได้เป็นคู่แข่งของฉัน!” เชินเซียงจับดาบอสูรสังหารมังกรอากูเรียกว่า “ดาบอสูรสังหารมังกรฟ้า” รีบวิ่งเข้าหาและรับมือการโจมตีของเจิ่นเจี่ยูซ่ง ดาบของเขากระพริบด้วยมณีวิญญาณและทันใดนั้นมังกรฟ้าโผล่ขึ้นเหนือดาบ เมื่อเชินเซียงส่ง “จิตอาถรรพ์มังกรฟ้า” ออกมา ดังกรีดกรีดดังกระหายของมังกรเหมือนละอองไฟ การเคลื่อนที่ที่เชินเซียงเพิ่งทำไปเป็นหนึ่งในเทคนิกของ “ตัดสังหารมังกรเจ็ดศิลาตำ” – “การตีมังกรโกรธ” หลังจากใช้เทคนิคนี้ เชินเซียงจะเป็นศูนย์กลางของความโกรธไม่มีที่สิ้นสุด โดยไม่ลังเลจะปล่อย “จิตอาถรรพ์มังกรฟ้า” ลงในดาบอสูรสังหารมังกรฟ้าอย่างต่อเนื่อง ปล่อยพลัง ปล่อยความโกรธของตนออกมา เชินเซียงยกดาบอสูรสังหารมังกรฟ้าอย่างดุเดือดแล้วพุ่งลงตรงไปในที่เดียว ขณะนั้นพายุไฟฟ้าเทาฟ้าอาบตะกั่วดังตามมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องที่กึกก้องทั่วฟ้าและดิน ดาบอสูรสังหารมังกรฟ้าได้บรรจุพลังเป็นพันตันกิโลกรัมและด้วยแรงแรงท่วมท้น มันกวาดลบทุกอุปสรรคที่อยู่หน้าตัว เสียงอางกากดังสะท้อนทั่วอาณาจักรลึกลับ และค้อนแฝดยักษ์ของเจิ่นเจี่ยูซ่งก็ถูกดาบอสูรสังหารมังกรฟ้าทำลาย ดาบหนักนั้นแทงทะลุร่างของเจิ่นเจี่ยูซ่ง สร้างรูขนาดใหญ่บนตัวของเขา เลือดไหลพุ่งแรงออกมาเป็นฉากที่เต็มไปด้วยความโหดร้าย เลือดสีดอกไม้พุ่งออกมา เสพเสียดสีเป็นหมอกสีเลือดค่อย ๆ เติมเต็มอากาศ ทำให้ทุกคนตกใจ “เจิ่นเจี่ยูซ่งตายแล้ว!” ทุกคนเงยหน้ามองกันอย่างไม่มีชีวิตชีวา หลวงพี่ใหญ่ของพรรคศิลาศิลป์อสูรตายตายโดยมือของเด็กขนนก นอกจากนี้ยังตายแบบดังกล่าวเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ทุกคนมองเชินเซียงด้วยสีหน้ามืดหม่น มีสีหน้าที่เหมือนว่าไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น ตังหยีเจียว หัวหน้าพรรคศิลัพยศิลย์ทรงเคียวยิ่งเสียใจกว่า เขาเป็นหัวหน้าที่มีอำนาจเท่าเทียมกันและตอนนี้เขาก็อดตายในชั้นสุดท้ายแห่งความโศกเศร้า สีหน้าของกุ๋อเต้งเฉินดูสุภาพและสง่างาม เขาได้เข้าใจทำไมฮวงจี้เทียนถึงชื่นชอบเชินเซียง ทั้งลักษณะเด็ดขาดที่ทำให้เขาพอใจ แล้วเรื่องนี้พวกเขาไม่อาจเทียบกับเขาได้ หากเป็นพวกเขาก็คงลังเลมากกว่านี้ เพราะเขายังคงเป็นหัวหน้าของศิลา แต่เชินเซียงไม่ต้องคิดถึงอะไรเลย เพียงทำให้ศัตรูตายด้วยการฟัน เชินเซียงมองคนจากทะเลอิมเมอร์ทัลและพรรคศิลาศิลย์ทรงเคียวด้วยสายตาเย็นชากลางใจ มีความตั้งใจฆาตกรรมอยู่ในดวงตา เขาได้เคลื่อนที่ตัดศิลาพรรคศิลปะแห่งภพนิรันดร์ไปแล้วสามคนแล้ว เขาจะไม่ลังเลที่จะตัดศีรษะพวกเขาที่เหลือ ฆ่าพยาน! หากเหตุการณ์นี้ไม่ถูกเปิดเผย ใครจะรู้ว่าเป็นเขา ที่ทำมัน เพราะในอาณาจักรกระดูกสีดำนี้ พวกเขาไม่อาจใช้ “จิตอาถรรพ์ศิละจริง” ได้ การตายของหัวหน้าในที่นี้ก็ไม่มีอะไรแปลกใจ ศิลปินของทะเลอิมเมอร์ทัลและพรรคศิลศิลกาถูกจับจิตอาถรรพ์ศิละจริงได้ พวกเขาอาจมีเกราะหรืออาวุธป้องกันแต่เมื่อต่อสู้กับเชินเซียง ทั้งหมดก็ไร้ค่า ศิลย์ผู้สังหารที่มีดาบกว้างนี้ ทำให้ทุกคนหวาดกลัวเพราะรู้ว่าตนไม่มีโอกาสชนะ “เชินเซียง อยากทำอะไรล่ะ?” วู ไคมิงถามอย่างเร่งรีบโดยมองเชินเซียงที่กำลังเคลื่อนเข้าหาตังหยีเจียว “ไม่มีผู้ใดจะรอดอยู่!” เชินเซียงพูดรุนแรงแล้วกระโดดขึ้นสู่ฟ้า “เชินเซียง การทำเช่นนี้ทำให้ศิลย์อีกรอบตกอยู่ในสภาวะล่มสลายสุดขีด แม่เจ้า…” ตังหยีเจียวพูดแค่ครึ่งแล้วบนฟ้า ปรากฏฝ่ามือสีทองยักษ์ที่สร้างจาก “จิตอาถรรพ์ศิละจริง” แรงกดทับลงอย่างรุนแรง จากนั้นตังหยีเจียวดึง “รูนวิญญาณ” ออกมา ร่างของเขากลายเป็นแสงสีแดง วิ่งหายไปทางทิศใดทิศหนึ่ง ฝ่ามือยักษ์กดลงด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวเต็มไปด้วย “จิตสังหาร” มากถึงหลายแสนตัน พุ่งลงเหมือนพายุเสียงกรรชากระหึ่ม พากพลากศิลไพศรีจากทะเลอิมเมอร์ทัลและศิลศิลกาถือบทุกคนที่อยู่ในที่นั้น เส้นดินสั่นไหวตามไปด้วยเสียงสะท้อนระเบิดแรง ในอาณาจักรกระดูกสีดำ เชินเซียงไม่มีที่ติ เขารู้สึกว่า “จิตอาถรรพ์ศิละจริง” ของตนไม่สิ้นสุด พอก่อให้เต็มที่ก็จะรีเฟรชทันที จิตวิญญาณของอาณาจักรกระดูกสีดำพุ่งเข้าสู่ร่างเขาอย่างมีกำลังใจ ฝ่ามือยักษ์หายไป ศิลปินศิวิศรณะแห่งภพนิรันดร์ 5 คนถูกบดบังและฝังใต้ดิน ไปกับดินฝุ่น ร่างของพวกเขาถูกทำลายจนชัดเจนว่าเค้าเสียชีวิตอย่างรุนแรง ศิลปินเหล่านี้เคยยืนบนยอดของทวีปเฉินวู แต่ตอนนี้พวกเขากลายเป็นศพธรรมดาที่ต้องเผชิญความตาย ทั้งหมดดูอ่อนแอเปรียบเสมือนมนุษย์ธรรมดา “ศัตรูหนึ่งหลบหนี!” เชินเซียงลงพื้นอย่างค่อยเป็นค่อยไปและขมวดคิ้วมองทิศทางที่ตังหยีเจียวหายไป กุ๋อเต้งเฉิน, อีลเดอร์แดน และวู ไคมิงดื่มอากาศเย็นลงมาน้ำอ้วนผิวแห้ง นี่เป็นครั้งที่ไม่เคยเกิดขึ้นในหมื่นปีนี้ ผู้คนจำนวนมากจากระดับศิลภพนิรันดร์ได้ตายในหนึ่งวันเดียว และเมื่อมองหน้าตาเงียบสงบของเชินเซียง ทั้งสามคนต่างรู้สึกหวาดกลัวในใจ “คุ้มค่ากับการเป็นลูกศิษย์ของคนบ้า!” ความคิดนั้นฟูขึ้นในหัวของสามคน แต่อย่างยิ่งเมื่อคำนึงถึงความวุ่นวายที่ต้องทำความสะอาด พวกเขาก็รู้สึกปวดหัวทันที “เฮ้เฮ้ ลุงเพิ่งช่วยเจ้าได้แล้ว พวกนายเห็นฉันแล้วทำไมไม่ทักทาย?” เชินเซียงหัวเราะอย่างร่าเริง ลูกโขดของ “จิตสังหาร” ที่เคยล้อมรอบร่างเขาได้หายไปเหมือนสายลม “สวัสดีครับ ลุงศิล!” สามคนพร้อมกันโค้งคำนับ ทำให้เชินเซียงพอใจพอควร “ไปกันเร็วเลย ฉันมีเกราะอัมดันทิลไดมอนด์ของกระดูกสีดำแล้ว!” เชินเซียงพูดด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนหน้านี้ทุกคนไม่คาดคิดว่าเขาจะได้เกราะอัมดันทิลไดมอนด์ของกระดูกสีดำ ทั้งสามคนหยุดชะงักสักครู่ แล้วพวกเขาก็เข้าใจว่าทำไมเชินเซียงถึงใช้ “จิตอาถรรพ์ศิละจริง” ได้ จากที่ได้ยินจากครู หากคนใดได้เกราะอัมดันทิลไดมอนด์ของกระดูกสีดำ ก็เสมือนเดินอยู่บนสนามหญ้าในอาณาจักรกระดูกสีดำ “ลุงศิลหนุ่ม หลังจากออกไปข้างนอก เจ้าจะเจออุปสรรคไม่ใช่น้อย ที่นี่เจ้าอเนกประสงค์แล้ว แต่ที่ภายนอกในสายตาของคนเหล่านี้ เจ้าก็แค่มดตัวน้อยเท่านั้น” กุ๋อเต้งเฉินพูด เชินเซียงหัวเราะ “หลานศิลอาวุโส บอกฉันว่า หลังจากออกไป พวกนายมองฉันว่าเป็นมดเหมือนกันหรือ?” กุ๋อเต้งเฉินโกรธ “บอกว่าเมื่อนั้นอาจจะลำบากสำหรับเจ้า แนะนำให้หยุดอยู่ที่นี่ปลอดภัย” อีลเดอร์แดน “หัวหน้าถูกต้อง การอยู่ที่นี่จนถึงศิลภพนิรันดร์ดีกว่า จิตวิญญาณที่นี่เพียงพอให้เจ้าไปถึงระดับนั้น” เชินเซียงปัดศีรษะ “ถ้าประตูปิดแล้วทำอย่างไร? ยิ่งกว่านั้นอาณาจักรลึกลับไม่มีเกราะอัมดันทิลไดมอนด์ของกระดูกสีดำแล้ว ไม่รู้ว่าอาณาจักรนี้จะหายไปและกลายเป็นจิตวิญญาณจนกระทั่งไหลระหว่างสวรรค์และดิน” “ปกป้องฉันหน่อย!” เชินเซียงพูดมือสองข้างหลังตัวเองขณะเดินหน้า “ถ้าต้องไม่ได้รับการปกป้อง ฉันจะถูกโยนเข้าสู่ดินแดนต้องห้าม แต่ฉันไม่อยากอยู่กับครูหลายปี ฉันฆ่าพวกนั้นเพื่อช่วยเจ้า พวกเขาตั้งใจฆ่าเจ้า” กุ๋อเต้งเฉิน, อีลเดอร์แดน และวู ไคมิงมองหน้ากันและกันโดยไม่มีคำพูด ทั้งสามคนถอนหายใจ พวกเขาไม่อาจรับมือกับลุงศิลหนุ่มนี้ได้ ก่อนหน้านี้เชินเซียงได้ช่วยพวกเขาอย่างจริงจัง หากไม่มีเขา พวกเขาน่าจะตายแล้ว เชินเซียงหยิบแหวนเก็บของจากกากเลือดและเนื้อสลายแล้วโยนให้สามคนพร้อมหัวเราะ “ฉันไม่ต้องการมัน ถือว่ารางวัลจากฉันต่อไป เจ้าต้องทำงานหนักต่อไป” ในแหวนเก็บนั้นมีหินคริสตัลและบางดอก แต่มันไม่มีอะไรที่เชินเซียงต้องการ เขาจึงมอบของให้เหล่าเผ่าพันธุ์ศิลศรีของเขาอย่างเอาใจใส่ *แปลโดย Xianxiaworld*