บทที่ 0235 - พลังมือปีศาจ ----------- เชิน ชียงวิ่งอย่างไร้จุดหมายในแม่น้ำทรายแห่งใต้ดินเหนือ แต่เขาก็ยังทำเครื่องหมายไว้ทุกที่ เพื่อไม่ให้ตัวเองหลงทาง เขาต้องการจะหานบาศิษย์ศาสนจักรศีลธรรมเหล่านั้นและสั่งให้พวกเขาอย่าเข้าไปลึกลงในแม่น้ำทรายด้านใต้ ถ้าพวกเขาเจออสูรปีศาจและมนุษย์ปีศาจที่ทรงพลัง พวกเขาก็จะต้องพ่ายแพ้แน่นอน “ทุกคนออกมาซะ! อย่าซ่อนตัว ฉันรู้ว่าพวกนายอยู่ที่ไหน!” เชิน ชียงหยุดกะทันหันเมื่อเดินเข้าไปในมุมภูเขาที่เต็มไปด้วยก้อนหิน มีคนบางกลุ่มเฝ้าซุ่มซ่ามเขาอยู่ มันคือหลงเสวี่ที่เคยบอกเขาว่า ซู เม่ยาว และไบ โยโย ไม่ได้รับรู้อะไรเลย เป็นไปได้ว่าศิษย์ศาสนะแห่งด้านปีศาจเหล่านี้มีพลังปกปิดอันสูงมาก ทำให้เชิน ชียงกังวลใจว่า แม้เขาเองก็จับไม่เจอ ศิษย์เหล่านั้นล่ะ? “ยอมรับศิลปินน้อยสุดยอดแห่งศาสนจักรศิลปะสุดขอบ!” เสียงทึ่งดังกังวานจากหลังก้อนหินใหญ่ พวกเขาต่างมั่นใจในพลังปกปิดของตน แต่จริง ๆ แล้วถูกเชิน ชียงจับได้แล้ว ตอนนี้พวกเขาตระหนักว่า ชื่อเสียงของเชิน ชียงไม่ได้มาจากการคาดเดา ชายคนหนึ่งในชุดคลุมสีดำสวมหน้ากากห้าคนปรากฏขึ้น พวกเขาคือคนที่เชิน ชียงเคยเจอเมื่อจัดการกับมนุษย์ปีศาจ “พวกนายคนนั้นเป็นคนที่มาที่นี่เมื่อสามปีที่แล้วหรือ?” เชิน ชียงถาม พร้อมบอกศิษย์ด้านปีศาจว่าแผนของพวกเขาถูกเปิดโปงแล้ว หลังที่ชายห้าคนในชุดคลุมสีดำได้ยินคำถามของเชิน ชียง พวกเขาต่างแสดงความประหลาดใจในใจ “งั้นพวกนายก็รู้จักกลุ่มคนนั้นแล้ว? ไม่เลวเลย จริง ๆ แล้วเมื่อสามปีที่แล้ว มีคนมาที่นี่หลายคน เราก็ตามมาภายหลัง” ชายหนึ่งในชุดคลุมสีดำพูด “ดูเหมือนคนที่พวกนายเจอคงตายแล้ว พวกนายรู้อะไรบ้าง?” ชายอีกคนถาม “ฉันรู้นิดหน่อย แค่รู้ว่าพวกนายควบคุมของร้ายบางอย่างได้ และรู้ว่าพวกศิษย์ด้านปีศาจเป็นพวกหมาไร้ซึ่งศีลธรรมนะ” เชิน ชียงยักคิ้วทำหน้าเยาะเย้ย “ฮิฮิ อย่าลากลิ้งคนผิด เราแค่มาที่นี่หลังจากที่ได้ข้อมูลเท่านั้น พวกนายควรตำหนิคนที่อยู่ข้างบนเรา ความจริงแล้ว พวกเราไม่รู้วิธีควบคุมของร้ายแบบนั้นเลย” ชายคนหนึ่งในชุดคลุมสีดำตอบ เชิน ชียงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ศิษย์ด้านปีศาจเหล่านี้ดูเหมือนจะยุติธรรมและตรงไปตรงมา แต่เขายังไม่ยอมประมาท “พวกนายไม่รู้หรือว่าเส้นทางที่พวกเรามาแล้วหายไปแล้ว? หรือว่าพวกนายไม่กลัวว่าจะออกไม่ไหว? ไม่กลัวจะเจอของร้ายที่แข็งแกร่งกว่าไหม?” เชิน ชียงพูดด้วยโทนเย็นชา “เรารู้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นเลย เรามาเพื่อสู้กับพวกนาย เราต้องดูดพลังของพวกนาย ส่วนคนอื่นต้องควบคุมของร้ายมาฆ่า พวกเราแค่อยากทำหน้าที่ของตน” ชายอีกคนในชุดคลุมสีดำบอก เชิน ชียงถอยหลังสองก้าว ใบหน้าสร้างรอยยิ้มปลอมแล้วถามว่า “พวกนายจะโจมตีพร้อมกันหรือสลับกัน?” “เราจะสลับกันสู้ พวกเราคือศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดและอายุยังน้อยที่สุดของศาสนะแห่งด้านปีศาจ เราอยากทดสอบศิลปินศาสนธรรมอันทรงพลังของพวกนาย” ชายคนหนึ่งยกหอกยาวสีดำออกมา เกลือแดงสีเลือดบรรจุพลังอำมหิตไหลออกจากหัวหอก ส่งออกคลื่นอากาศอันเจือจาง ช่างน่ากลัว เชิน ชียงรับรู้ถึงพลังอำมหิตที่กดดันและบ่น “พลังอำมหิตแห่งหยาง ปีศาจหยาง ฉันได้สังหารศิลปินระดับอภิมหาปรัชญาแห่งศาสนาปีศาจหยางมาแล้วหลายคน” ชายในชุดคลุมสีดำดูหมิ่นและพูด “อย่าพูดถึงพวกขยะนั้นกับฉัน ฉันต่างกัน” เชิน ชียงก็ยักคิ้วตอบเช่นกัน “ในสายตาฉัน พวกนายและพวกขยะไม่มีอะไรแตกต่างกัน” ทันใดนั้น หอกสีดำที่เปี่ยมไปด้วยอำมหิตสีแดงซึ่งเต็มไปด้วยพลังอำมหิตส่องตรงไปที่คอของเชิน ช่างเร็วดุจแสงแดงพุ่งยิงทะลุคอ หอกยาวนั้นทะลุคอของเชิน ชายในชุดคลุมสีดำไม่คาดคิดว่าจะสำเร็จขนาดนี้ แต่เร็ววันเขาก็สังเกตว่าไม่มีเลือดไหลออกจากบาดแผล ภาพลักษณ์ของเชิน ชียงระเบิดออกเป็นควัน นี่คือ “เทคนิคกระจกน้ำของเชิน ชียง” นอกจากการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงแล้ว ยังสร้างภาพเสมือนจากควันเพื่อหลอกล่อศัตรู เมื่อชายในชุดคลุมสีดำรับรู้ว่าเขาถูกเชิน ชียงหลอก เขาตระหนักและระวังมากขึ้น “ฮึมม์ สิ่งนี้งั้นละแค่กลเม็ดธรรมดา” ชายในชุดคลุมสีดำหันกลับอย่างโกรธ แต่เชิน ชียงกลับโผล่มาตรงหน้าตรงนั้นอย่างฉับพลัน เมื่อมือฝ่ามือสบาย ๆ ของเชิน ชียงพุ่งออกมา ชายในชุดคลุมสีดำพยายามยืดมือของตนให้ตรงกับเชิน ชียง แต่ก็ทำไม่ได้ บนปากของเชิน ชียงปรากฏรอยยิ้มอวดดี เพียงมือสองฝ่ามือตบกัน เชิน ชียงกระโดดถอยหลังทันใดนั้นเสียงกรีดกึกก้องดังขึ้นจากชายในชุดคลุมสีดำ แขนของเขายืดหยุ่นเหมือนยาง เมื่อสักครู่ก่อนนี้ เชิน ชียงใช้ “มือปีศาจกระดูกแปลงสภาพ” ทำให้กระดูกในแขนของชายคนนี้ละลายไป เหมือนมดกำลังกินกระดูกในลึก ความเจ็บปวดพุ่งพล่านจนหลงใหล “แขนของฉัน… พวกนายทำอะไรกับฉัน! ทำไมไม่มีกระดูกเลย!” ชายในชุดคลุมสีดำตะโกนด้วยความบ้าคลั่ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่เคยคิดว่าก้าวศิลปะแบบนี้จะมีอยู่ในโลกจริง การทำลายกระดูกโดยไม่ทำร้ายเนื้อหนังถือเป็นเทคนิคของปีศาจแน่นอน “ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย อย่างไรก็ตามพวกนายจะตาย!” เชิน ชียงหัวเราะขึ้น มือของเขาปรากฏธนูครอสบาวสีดำ นั่นคือ “ธนูปีศาจแห่งการเรียกชีวิต” เมื่อเขาฝังพลังอำมหิตลงไป ธนูสีดำพุ่งออกมาด้วยความเร็วแสง พุ่งทะลุคอของชายในชุดคลุมสีดำ ชายคนนั้นค่อย ๆ พังลงขณะเลือดไหลไม่หยุดจากคอ ศิษย์สี่คนที่เหลือหยุดนิ่ง พวกเขาเคยมั่นใจเต็มร้อยเหมือนว่าอาจชนะแล้ว แต่ตอนนี้ความตายมาถึงเร็วเกินกว่าที่คาดคิด พลังอำมหิตอันทรงพลังของพวกเขากลายเป็นเรื่องไร้ค่า ไม่มีเวลาที่จะปลดปล่อยมัน เมื่อธนูกระหน่ำทะลุคอของเขา เขาก็ตายไปในสระเลือดของตนเอง จากต้นจนจบเชิน ชียงทำทุกอย่างอย่างผ่อนคลาย พูดคุยอย่างร่าเริงและเล่นมุกอย่างชาญฉลาด แล้วก็ตัดชีวิตของศิลปินอันทรงพลังและอายุน้อยที่สุดแห่งศาสนาด้านปีศาจ คนสี่คนที่เหลือเท่านั้นที่หวาดกลัว พวกเขาตระหนักว่าความหลงเมาในเชิน ชียงไม่อาจทำได้อีกต่อไป หากยังคงประมาทก็จะพบชะตาเช่นชายชุดคลุมสีดำที่คอยังคละเลือด เชิน ชียงส่ายหัวและหัวเราะ “เดิมทีพวกนายมีห้าคน มีความหวังจะชนะ แต่ตอนนี้... ช้าเกินแล้ว” พูดเสร็จ เขาหายไปอย่างฉับพลัน โลกกลายเป็นเงียบสงบอย่างลึกซึ้ง สี่คนนั้นหายใจค้างไว้ พยายามสืบหาแหล่งที่มาของเชิน ชียง แต่เมื่อเวลาผ่านไป เชิน ชียงไม่ปรากฏตัวอีก พวกเขาทำให้พลังอำมหิตอันบรุงบรีบของตนปล่อยออกมาเป็นเกราะพลังอำมหิตเพื่อปกป้องจุดอ่อนของร่างกาย ธนูปีศาจแห่งการเรียกชีวิตของเชิน ชียง หากใช้อย่างเหมาะสม สามารถฆ่าศิลปินระดับอภิมหาปรัชญาได้โดยไม่มีอุปสรรค สี่คนในชุดคลุมสีดำคิดว่าถ้าพักเงียบและระวังรอบ ๆ ตัวเองก็จะปลอดภัย แต่ทันใดนั้นพลังอำมหิตกระแสจากดินเริ่มรบกวน พวกเขาพยายามจะกระโดดขึ้น แต่กลับทำไม่ได้ แม้ศีรษะของเขาต่ำลงเท่านั้นก็เห็นว่าสะเทือนรอบเท้าเองถูกพันด้วยสิ่งคล้ายน้ำ พวกเขาพยายามใช้พลังอำมหิตเพื่อกระจายออกไป แต่กระแสไฟฟ้าแรงดันออกมาจากเถาวัวน้ำนั้น การช็อตไฟฟ้าทันทีทำให้ร่างกายอันหลายแข็งแรงเสียเลือด พวกเขาตระหนักว่าเป็นสถานการณ์อันตึงเครียด แต่เชิน ชียงก็โผล่มาอย่างกระทันหัน — แปลโดย Xianxiaworld