บทที่ 239 - การจู่โจมของอสูรปีศาจ ―――――――――― ในขณะนั้นเฉินเซี่ยงไม่อยากวาง “ธนูปีศาจแห่งชีวิตอำมหิต” ลงเลย เขาจึงตัดสินใจขอให้หลิว เหมิงเงอร์ช่วยปรับปรุงให้มันยิ่งอันตรายยิ่งขึ้น หากทำได้สำเร็จ เขาจะสั่งหลิวให้ตีแผ่อุปกรณ์ลักษณะเดียวกันจำนวนมาก เพื่อให้คนของตนเองสวมใส่กัน หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาจะกลายเป็นกำลังที่ต้องคำนึงถึงในการต่อสู้ หากลูกธนูอันทรงพลังจำนวนสิบลูกโผล่มาโดยไร้สาเหตุและพุ่งตรงเป้าเดียว ใครจะคาดคิดได้เลยว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร? ยิ่งเฉินเซี่ยงคิดมากเท่าไหร่ ความตื่นเต้นของเขาก็ยิ่งร้อนแรงขึ้นไปเรื่อย ๆ อย่างไรก็ตามอุปกรณ์อย่างนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหลอมแปลง เขารู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี อีกทั้งวิธีการหลอมแปลงหลายอย่างก็ได้หายไปแล้ว รวมถึงวิธีเฉพาะนี้ด้วย หลังจากที่ธนูสามลูกถูกยิงออกไป ผู้ซ่อนตัวอยู่ในลำต้นต้นไม้สามคนคงต้องคอยอยู่ตรงนั้นจนกว่าร่างกายจะสลายจนสิ้นสุด แม้ในช่วงสุดท้ายของชีวิตพวกเขาก็ไม่ได้คิดเลยว่าต้นไม้จะกลายเป็นหลุมศพของพวกเขาและลำต้นจะกลายเป็นโลงศพ เส้นทางนั้นอยู่ในแนวรอบขอบ แต่ไม่ได้ลึกเข้าไปในทะเลทรายตอนใต้ ดูเหมือนว่าเหล่าสำนักปีศาจก็มารู้ว่าการเดินลึกเกินไปอาจเป็นอันตรายถึงขั้นไม่มีวันกลับ พวกเขาก็มิได้กล้าก้าวเข้าไป แต่หากเฉินเซี่ยงต้องการทำลายแท่นบูชา เขาต้องไปไกลกว่าจุดที่ไม่มีวันกลับ เนื่องจากแท่นบูชานั้นตั้งอยู่ลึกเกินกว่าขอบเขตนั้น แท่นบูชามีพลังอำนาจอันน่ากลัว ไม่เพียงแต่สามารถติดต่อกับผู้ที่อยู่ในอาณาเขตปีศาจได้ ยังอาจปลุกบรรพบุรุษผู้ชั่วร้ายให้ตื่นขึ้น และแม้กระทั่งทำลายแผงแขวนล้อมรอบแห่งนี้ การทำพิธีบูชาต้องอุทิศบัลลังก์ หรือจะขอให้ปีศาจจากอาณาเขตปีศาจปล่อยพลังออกมา หรือส่งของที่มีประโยชน์มาแทน ในสภาพปกติ การอุทิศบัลลังก์ต้องเป็นชีวิตยังมีชีพ ทันใดนั้นพื้นดินก็สะบัดแรงขึ้น เสียงการต่อสู้ดังก้องมาจากระยะไกลเฉินเซี่ยงรู้สึกตะลึงในใจและกระโจนสูงขึ้นปีนต้นไม้สูงใหญ่ทันใดนั้นเขาเห็นคนหลายร้อยคนสวมชุดดำถือเล่มมีดใหญ่บรรทุกศพมุ่งยิงใส่ชายสิบคน ปีศาจมนุษย์! จำนวนมากเช่นนั้น! เฉินเซี่ยงประหลาดใจที่มีศูนย์ร้อยคนล้อมรอบชายสิบคน พร้อมกับอีกสามสิบคนที่โจมตี หมายความว่ามีหกคนเป็น “มืดดำ” “เว้าเล็ก จงตามหาหกคนนั้นให้ได้” เฉินเซี่ยงบอกก่อนจะรีบวิ่งตรงเข้าสู่สนามรบ เมื่อเฉินเซี่ยงเข้าใกล้ลง Long Xueyi จับจุดของหกคนสำคัญนั้นได้ พวกเขาอนุมานว่าทุกคนเหล่านี้ต้องมาที่นี่มานานสามปี มิฉะนั้นคงไม่อาจหาดูคนเหล่านี้ได้โดยง่าย หกคนนี้ไม่ได้ซ่อนอยู่ในลำต้น แต่ปักอยู่บนใบไม้ของยอดต้นไม้เป็นระยะ ๆ พวกเขายิงดาบสั้นลงมาจากด้านบนมายังชายสิบคน “นี่คือศาสนาตระกูลดาบภาคภูมิและศาสนาสัตว์ศิลป์!” เฉินเซี่ยงตะโกนด้วยความตะลึง หัวใจเขาคึดถึงคำเตือนของหัวหนูกองศาสนาตระกูลดาบภาคภูมิว่า พวกศิษย์ของสองศาสนานี้ได้เป็นพันธมิตรกัน และต้องระวังต่อเนื่อง ในศาสนาตระกูลดาบภาคภูมิ มีคนหนึ่งที่เฉินเซี่ยงจำได้คือกันจิวเจี้ยน ก่อนหน้านี้เขาได้ทำให้เจี้ยนถูกทำลายอย่างไร้เมตตา แน่นอนว่าเจี้ยนต้องเกลียดเฉินเซี่ยง แต่เขาไม่ได้ใส่ใจเกินไป หากศัตรูต้องการฆ่าเขา เขาจะต่อสู้และใช้วิธีโหดร้ายเพื่อลบล้างภัยคุกคามนั้น ด้วยหนึ่งแสนยิง เฉินเซี่ยงทำลายศิษย์ศาสนาปีศาจเป็นชิ้น ๆ ด้วยลูกธนูสีดำหนา แล้วตามมาด้วยลูกธนูต่อเนื่องหลายสิบลูกเมื่อพวกเขายังงงงันอยู่ก็ถูกฆ่าตายต่อหน้าตา ศิษย์ศาสนาปีศาจเหล่านี้ไม่ได้แข็งแกร่งเกินระดับศิลป์จริง 3 ดาว แม้จะสร้างโล่ฝังจริงก็ตาม ดาบแฉะสีดำของเฉินเซี่ยงสามารถทะลุผ่านได้อย่างง่ายดาย มนุษย์ปีศาจเหล่านี้ไม่มีสติ ศิษย์ศาสนาตระกูลดาบภาคภูมิและศาสนาสัตว์ศิลป์ต่างถอนลมหายใจได้โล่งอก หากมนุษย์ปีศาจเหล่านี้บินมาล้อมโจมตี พวกเขาจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ เมื่อเฉินเซี่ยงถือธนูอำมหิตเดินเข้าใกล้ พวกศิษย์สิบคนก็ตกลงตระเตรียมป้องกันใหม่เหมือนเผชิญศัตรู กันจิวเจี้ยนและผู้อื่นไม่โง่ พวกเขาเข้าใจว่าศัตรูหลายร้อยคนถูกควบคุมโดยใครบางคน หลังจากระเบิดครั้งก่อนและการสังหารของผู้ควบคุม ผู้ควบคุมคงถูกฆ่าโดยใครบางคน เมื่อเห็นธนูอำมหิตอยู่ในมือของเฉินเซี่ยง พวกเขาตระหนักว่าเขาเป็นผู้ช่วยชีวิต พวกเขารู้สึกโกรธมาก เพราะพวกเขาต้องการฆ่าเฉินเซี่ยง ทั้งเพราะเขามีรางวัล 15 ล้านคริสตัลบนหัว และเพราะเขามีชื่อเสียงที่อาจยกระดับศักดิ์ศรีของพวกเขาหากฆ่าได้ แต่พวกเขากลับไม่กล้าต่อสู้ เนื่องจากเข้าใจความแตกต่างระหว่างตัวเองกับเฉินเซี่ยง ศิษย์ศาสนาตระกูลดาบภาคภูมิมักอารมณ์รุนแรงและหยิ่งหย่อย แม้รอดชีวิต ก็มิได้ขอบคุณใครเลย ส่วนศิษย์ศาสนาสัตว์ศิลป์ถูกสั่งสอนให้เกลียดศาสนาศิลป์สุดขอบและเกลียดเฉินเซี่ยงโดยเฉพาะ นี่จึงเป็นเหตุผลทำไมพวกเขามักรบกวนชายแดนศาสนาศิลป์สุดขอบแล้วฆ่าชาวบ้านบางส่วนมาเลี้ยงอสูรของตนเอง อย่างไรก็ตามหลังจากการสนทนาครั้งสุดท้ายกับเฉินเซี่ยง พวกเขากลับไม่กล้าเข้าไปอีก หากศาสนาศิลป์สุดขอบถูกรบกวน ศาสนาสัตว์ศิลป์จะพังทลายไปอย่างแน่ เฉินเซี่ยงเห็นพวกศิษย์สิบคนทำหน้าอึดอัดราวกับการกระทำของเขาเป็นการดูหมิ่นอย่างใหญ่หลวง เขาเกรี้ยวในใจที่เพิ่งยุ่งเกินไป แต่ถ้าเขาไม่ช่วยพวกเขา เขาก็อาจถูกจับเป็นบัลลังก์เสีย และเมื่อถึงเวลานั้นเดิมพันก็จะสูงกว่านี้หลายเท่า “เราจะไม่ขอบคุณเจ้า” กันจิวเจี้ยนพูดอย่างเย็นชา “ข้าก็ไม่ได้ขอความกตัญญูกติของเจ้า เพียงอยากบอกอะไรบางอย่าง ไม่ว่าเจ้าอยากฟังหรือไม่ ฉันก็ต้องบอก!” เฉินเซี่ยงบอกสรุปสถานการณ์ให้ฟัง แม้พวกเขาจะตกใจในใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมความเฉลียวฉลาดของเฉินเซี่ยงในการเปิดโปงแผนการ อย่างไรก็ตามพวกเขาก็รู้สึกอึดอัดและอิจฉา “ฮึม ทำไมเราต้องเชื่อเจ้าล่ะ!” ศิษย์ศาสนาสัตว์ศิลป์ถาม “ข้าพิจารณาไม่สำคัญว่าจะแข่งขันหรือไม่ แต่ขอให้เจ้าอย่าทำให้โลกทั้งใบต้องพังทลาย” เฉินเซี่ยงดึง “ดาบปีศาจมังกรฟ้า” ขณะพูดแล้วเริ่มคฑานศพมนุษย์ปีศาจที่หยุดนิ่ง ความเร็วและวิธีการบังคับตายรุนแรงของเขาทำให้ศิษย์สิบคนชุ่มเหงื่อเย็นจนขนลุกขึ้นและอิจฉายิ่งขึ้น ทันที่เฉินเซี่ยงฆ่าครึ่งหนึ่งของพวกเขา เสียงครางแสบและแหลมคมดังกระหึ่มมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ พร้อมกับคลื่นพลังปีศาจอันน่าสะพรึงกลัว เฉินเซี่ยงทันใดนั้นรู้ว่ามันมาจากอสูรปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวและทรงพลัง เช่นนั้นเอง สิ่งมีชีวิตคล้ายจระเข้โบราณโผล่ขึ้นมา ตัวใหญ่ยาวสามจัง ปกคลุมด้วยเกล็ดแข็งที่เปล่งแสงอำมหิตสีดำ ปากเต็มด้วยฟันที่พ่นอสุจิสีดำต่อเนื่อง เมื่อจระเข้อสูรปีศาจนี้มาถึงก็เริ่มกินมนุษย์ปีศาจ เฉินเซี่ยงประหลาดใจ ความเร็วของจระเข้อสูรดั่ง teleportation ทาบหัวของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเพราะอสูรนี้อีกรุนแรง กันจิวเจี้ยนและคนอื่น ๆ ตกใจจนเป็นหิน แขนขาแข็งเมือจากพลังปีศาจที่ลอยมาจากอสูรจระเข้อันยักษ์ อสูรยักษ์จบมื้ออาหารของมนุษย์ปีศาจแล้วหันมามองเฉินเซี่ยง ด้วยสายตาที่เจือจางทำให้หัวใจแปลบคลำ “ระวังตัว!” Long Xueyi โบกมือ ขณะนั้นร่างของเฉินเซี่ยงหายไปก่อนที่อสูรจระเข้จะกัดเขา ต้นไม้ใหญ่ก็หักเป็นสองส่วนเหมือนกิ่งไม้ ความกลัวยังค้างคาในใจเฉินเซี่ยง หากเขาช้าแค่สักวินาที ก็อาจกระดูกของเขาถูกบดอัดโดยขากัดอันทรงพลังแทนต้นไม้ ตลอดการเดินทางเฉินเซี่ยงเคยอธิษฐานไม่ให้เจออสูรปีศาจที่ร้ายแรงเช่นนี้ แต่เมื่อเจอแล้ว เขาก็ต้องถอนหายใจสู่โชคชะตาที่ลำบาก เมื่อเห็นอสูรจระเข้โจมตีเฉินเซี่ยง กันจิวเจี้ยนและคนอื่น ๆ มีความสุขในใจและวิ่งหนีไปโดยเร็ว ทำให้เฉินเซี่ยงต้องสาบานคำด่าในใจ — แปลโดย Xianxiaworld —