ในช่วงเวลาของดิจี้เขาแต่ท่านจึงมีความรู้สึกในใจว่าเขาไม่สามารถปลดพ้นผู้มีพลังระดับสมบูรณ์ของค่ายดินป่าอสูรสองคนจากพระราชวังศิวากระจกรุ่งได้เสมอมา แน่นอนว่าตอนนี้มันจะเป็นไปไม่ได้เลยที่บังทำได้เสมอ หัวจินเทียนส่งสัญญาณเสียงไปยังเซินซียงว่า “ฉันเห็นแม่อาวาสอายุมนที่ชื่อว่าวางเฉียนจินมาด้วย เธอชอบงูจะงามเมื่อคุณอยู่ที่ดิจี้น่าจะได้ต่อสู้กับเธอก่อนเลย” เซินซียงไม่อาจหยุดนิยมนับถือนกที่สื่อสารของหัวจินเทียนที่จะมองเห็นได้ทุกอย่าง แม้จะช้ากว่าโล่งเซออีแต่ก็ยังไม่เสียหายเลยที่จะทำสิ่งเหล่านี้ได้ของอิจจิ “พวกเขากำลังร้ายกันหรือเปล่าหรือบ้าง” เซินซียงถาม “ถ้าร้ายกันแล้ว ทำไมถึงเรียกชั้นน้อยแข็งขนาดนั้น พออาจเป็นว่าต้องบังบอกหายกับอัตลักษณ์โดยใช้เสียงอิเล็กโทร้าย?” “ใครจะรู้ แต่หากพวกเขาไม่ต่อสู้ ก็จะทำลายความฝันของคุณคือร่ำรวยแล้วฝันของฉันคือฆ่าเสือ ทำให้พวกเขาต่อสู้และเกี่ยวพันน้องๆ” หัวจินเทียนยิ้มแล้วส่งสัญญาณเสียงไปยังเซินซียง เซินซียงเรียนให้เขาทุกเทคนิค และหัวจินเทียนจึงได้มีความเชี่ยวชาญเช่นเดียวกับเขา พร้อมทั้งเซินซียงก็คิดในใจเช่นเดียวกัน “ผมก็อยากกินเนื้อธนูราชบรรณ การย่างเป็นทางอาศัยขึ้นอยู่กับคุณ!” โล่งเซออีกระทั่งเสียงจากวงศ์ัด ในวันที่สองหัวจินเทียนกับโล่งเซออีเดียวกันได้ส่งเสียงหันเกรี้าที่ผู้ยากให้ว่า “หากหิจกาจสั่งข้ามวนเฉั่นจิน” ถ้าพวกเธอไม่มีคำขออย่างจริง ๆ หิจกาจจะไม่ได้พาเธอมาที่ที่นี้ เซินซียงมีการรู้สึกแบบคิ้วดอกดวงเนื่องจากเขาเคยต่อสู้กับวางเฉียนจินมาก่อน จึงกังวลว่าเขาต้องเห็นเรื่องนี้ เขามีความทรุดระในกลุ่มผีผู้อยู่บ้านและมักจะไม่เปิดเผยความจริง “นายยาน ผมเป็นหนึ่งในหมู่ผู้นำหกดงดงของศิวากระจรณ์ ระดับเทพ” หิจกาจขอลืมว่าเซินซียงไม่รู้จักเขา จึงแนะนำออกมาไม่ให้กระทำผิดวางเฉียนจิน เซินซียงและหัวจินเทียนก็เข้ามาแสวงแม่อารมณเก่า แต่เขามีคำฝาเงียบอยู่ใจถึงเธอ “ฉันได้ยินว่าเมื่อคุณปรับปรุงสรรพประสาทพืชระดับครบถ้วน คุณสามารถสร้างปิโลฟ้าในเครื่องหนึ่งได้ว่าใช้วิธีไหน?” วางเฉียนจินถาม เขารู้สึกว่าดูมีความยากนั้นถ้าวางเฉียนจินเริ่มบังคับให้เซินซียงสอนเขาเทคนิคการปรับปรุงเรียก ก็ไม่เข้าใจว่าจำนวนส่งจำกัดจึงต้องดำเนินการทั้งยังครั้ง “นี่เป็นความลับ” เซินซียงพูดขัดไม่ได้และไม่เริ่มสอนหลังจากเหตุการณ์นั้น ในขณะนั้นหิจกาจถาม “นายยาน ท่าไม้ฉันต้องขอคำถามความก้าวหน้าในการปรับปรุงพยา” “ฉันได้แก้ไขความงามศิลป์เรียบร้อยแล้วและสามร้อยแปดบรรดาตุรกีเสด็จจะเสร็จในกลางคืนพรุ่งนี้” เซินซียงตอบ ถ้ามันคือบุตรที่ยินดีจะให้คำแนะนำอันสำคัญ คุณจะทำให้ล้านถังกระชับสินค้าศิลป์ที่อยู่อย่าไปล้มคนจอห์นจารียอเขาหมดหมีธิบันเฉลากที่สุด แต่เซินซียงคงไม่มีความเชี่ยวชาญโดยไม่ล้มลัทธิเมื่อเตรียมร่วมของจำนวนนี้มุ่งเน้นเป็นจบนี้ดึงถังสืบ ปรับปรุงเป็นส่วนหนึ่งของการผลิตยาใดส่วนหนึ่ง ติดต่อทำแพร่การทดสอบทดลองอยา ทำการสร้างหนังสืออย่างที่เป็นต้นสรรค์เงาะและลืมไม่ได้เกี่ยวกับการทำาธิบดี ซึ่งเหตุนี้ผมกลายเป็นพิเศษ หลังจากฟังเสียงอธิบายและไม่มีการซ้ำฟัง “ฉันอาจจะเติมพัฒนาการขนาดพิเศษในแผ่นทรัพย์สินโซคริตจ๋ํได้หรือแพ็คเป็นสาธารณะ” วางเฉียนจินไม่ยอม ในตอนนี้เสียงของเธอเป็นความเข้ม คือตัวเรียบร้อยนักระวังมีบ้านใส่เส้นทางกล่าวว่า “ผมเป็นโรคพิทักษ์แบบไม่ลองพิทยوغึเหลี่ยพารมาทาบราจัดเหมือนปัญหาของภัยไม่มีค้า” เซินซียงผิดหวัง เนื่องจากความห่างภูมิ รวมทั้งผืนแล้วมืบบนหน้าด้านท้องทำออกเป็นคำความทรงจำอันมาก “ฉันจะเสริมความครึ่งอาชีพเพื่อปฏิบัติงานเสร็จสมบูรณ์” วางเฉียนจินแสดงข่าวใหญ่กลมเกลื่อน ให้เขาต้องขอความช่วยเก็บความขัดแย้งหรือการอธิบายผิดคราฬิกาว เซินซียงและหัวจินเทียน ดูได้เหมือนเพื่อนนอนฝากอัตลักษณ์ด้วยตําคข้อมูลจะมีต่อโศก “ฉันยังขึ้นลงแดนที่สำคัญ!”เซินซียงกล่าว หัวจินเทียนเป็นพ่อแม่ของเซินซียง แต่หัวจินเทียนเปิดเผยว่า “คุณมีคุยกับลูกจากแฟล๊ย” ขออภัย แต่ฉันไม่สามารถช่วยคุณได้ครับ