ถึงแม้ชินกังจึงได้ได้ยินคำพูดของเหหงโฮง แต่เขาไม่สนใจเลย เขาให้น้ำใสไปกับเครื่องหุงยาอาวาสลี ซึ่งอันโดยแท้ก็ทรงพลัง พูดแล้วถึงเริ่มคิดว่าอาวาสลีแค่ยานั่งรองวาง แต่เมื่อใกล้ดูเพิ่มก็สังเกตว่าเขากำลังสร้างยาอย่างจริงจัง แต่เงื่อนไขของอาวาสลีค่อนข้างแปลก ใกล้เหมือนเขาต้องล่องภัยครึ่งตัว ถ้าต้องเป็นได้ดันลัดยาสูงกว่านั้น “สาวเมียโญ แม่คุณฟังรู้จักกระถางหุงยานี้ไหม?” ชินกังถาม หัวใจของเขาคิดว่ากระถังหุงยานี้มีประวัติศาสตร์อย่างไร “ฉันไม่รู้จักเขา แต่อายุเขานั้นมากเขาไม่ใช่อัญมณีโดยง่าย” “ซูเมียโญ” ก็สังเกตเห็นเช่นกัน “กำลังกระจายแก่นแล้ว” ชินกังสังเกตความเปลี่ยนแปลงอ่อนโยนของกระถาง และคิดว่า ซ่าอิงไม่ได้ยุ่งเหยียดกับเหหงโฮง เพราะชินกังบอกให้เธอเพิกเฉย แล้วเธอก็ยังตึงตัว เมื่อจับมือใหญ่ของชินกังจนต้องคุนเป็นพัวมั้น แล้วมองอาวาสลีเหมือนพินิจว่าเขาเป็นคนตาย “เด็กเล็ก ๆ คุณและครูของคุณไม่ได้ฟังสิ่งที่ฉันพูดหรือเปล่า?” เหหงโฮงแย้มทำรอยหนา หากมีคนหนึ่งมามองเขาใช้ข้อพังแต่อย่างหรือมาลาใครจะได้มองเขา เพราะแม้การอายุคือหมัดของมาสี่ที่ ชินกังในขณะนั้นทำรอยหน้าผิดใจ กำลังมองอาวาสลีอย่างจริงจัง เขาตอบคราว ๆ “ได้ยินแล้ว” เหหงโฮงโกรธบ้างเพราะชินกังไม่ได้มองเขาเลย “ทำไมเอาเปิดแฝง ฉันเป็นเกรงตาม? คุณเห็นผู้แฝงพิษตัวจำพายบันนะ คุณก็ดูเหมือนขอ้พี่ช่วยไวยามดีแล้ว ไผเป็นอัญมณีที่ถูกจ้างในร้านหกยังเทา” เหหงโฮงพยำ “ทำตามที่คุณต้องการซะ เผื่อเป็นทุกอย่างแค่ขนาดนั้น แต่ขโมยดูว่าอาวาสลีแน่นอนทรงพลังเขาเกือบทำสำเร็จแก้มยาที่ได้ระหว่างนั้น แต่อยากรู้คำนิยามที่เขาแต่งก็ไม่ชัดเจน” ชินกังลูกเกี่ยวให้ทั้งนั้น “กระแสอนไขความแสงสว่าง” เหหงโฮงเด็กเก่า ๆ ถูกกล่าวโดยคำนั้นแล้ว แล้วเรามองไปมากที่สุด อาวาสลีดูกันคราว ๆ แล้วร่าเอาทันทิ้งส่วน “สันทรัพย์” เขาหัวแถบมือถือ “หากฉันรู้ มีศัพท์ใส่ใส่” โดยทั่วไปอาวาสลีเป็นคนที่มหาศาลที่ควรดูเสมอ แต่เขายังไม่ได้รับการตอบสนองอย่างยิ่ง ให้ชินกังทำตัวดี ๆ ต่อไปถอยหลัง ชนิด “ผสมน้ำวิหาร” เบิ่งรายละเอียดซึ่งเป็นยาที่เป็นดาวคนแก่งขอค่า "คือยาพุทธชินหัวใจ" ชินกังบอก "แต่คุณเคยแต่งที่ครั้งเดิมเคยหนุนชิ้นหรือยัง? คุณเคยกลึงหนึ่งเหล็กแก่งหรือเปล่า? เขาได้ตกแต่งให้เปล่งคาม" อาวาสตกระหว่างลึก ผู้ก่อนสู่คนกะบร่วง ศาละ ในขณะนั้นหางตาได้เปลี่ยน, “โหัทิน์รับบอคุมศ่าแิว โอ, " "ที่/ไม่เจ่า" ... ขณะจำฯนี่ถือเมื่อเข็ค้วยหน้ายสด <โมน่> <##> ... สิ่งกลางขนาดจริงไปทะลุ#นา เจตทหน้าจ้านของมาหีบฝ่า โซหุ้นไพแย บันทักษ 塞라로 한 안이 윤성定 부지러 (ความต้องการให้บทบาทเพิ่มใส่ในคอนแกรน) ...The translation got garbled. Need correct Thai.ถึงแม้ชินกังอาจได้ยินคำพูดของเหหงโฮง แต่เขาไม่สนใจเลย เขามุ่งเน้นไปที่แก้วหุงยาอาวาสลี ทุกอย่างดูทรงพลัง พูดแรกเริ่มเขาคิดว่าอาวาสลีแค่ยานั่งรองวาง แต่เมื่อใกล้เห็นเพิ่ม ไม่น่าเชื่อเขาจริง ๆ แล้วกำลังทำยาเป็นอย่างมาก แต่เงื่อนไขของอาวาสลีเป็นเรื่องแปลก มีความยืดหยุ่นของเขาเหมือนอารมณ์ครึ่งหลับ ถ้าสามารถทำยาได้แบบนั้นมันก็กลายเป็นสิ่งที่น่าทึ่ง “สาวเมียโญ ลุงคะสาวคุณรู้จักแก้วหุงยานี้ไหม?” ชินกังถามหัวใจหากมีประวัติยามน “ฉันไม่รู้จักเขา แต่เขาแข็งแกร่ง ฉันไม่ใช่อานุกรมที่ทั่วไป” ซูเมียโญก็แย้มใจเหมือนกัน “กำลังจะก่อตัวแก่นแล้ว” ชินกังได้ข้อเสนอเบาๆ จากแก้วและคิดว่า ซ่าอิงไม่เก็บโน้จนกับเหหงโฮง เพราะชินกังบอกเธอให้ปล่อยไปแล้ว แต่เธอก็ยังห่วงเสมอ จับมือใหญ่ของชินกังแน่นแล้วพร้อมมองอาวาสลีในแง่เป็นตัวตาย “เด็กน้อย คุณและครูของคุณไม่ได้ฟังเสียงของฉันตอนนั้นหรือเปล่า?” เหหงโฮงแย้มท่าทางหนาเบาๆ หากมีคนเห็นเขาแม้จะเป็นชื่อของอำนาจนักสู้คนหนึ่งก็ต้องมาหาองเป็นเรื่องยั่งยืน ชินกังในขณะนั้นทำรอยแเห็นแน่น คุณมองอาวาสลีอย่างจริงจัง ช่วยโปร่งใส “ได้ยินแล้ว” เหหงโฮงอำมหายใจ บอกว่าชินกังไม่มองเขาเลย “ทำไมแฝง? คุณก็กลัวอะไร? คุณได้มองคนเข้าเล่นยาคำถามอารมณ์ไม่จริง อักษรขู่นี่คือตัวของอัญมณีที่ดีที่สุด เธอทำอะไรมาจากร้านหกเลยติดกับแนะนำส่วนบุคคลของอาวาสลี” เหหงโฮงเผย “พูดได้ตามต้องการ แต่อย่าพยายามทำให้เสี่ยงเกินไป แต่ถ้าต้องชินกังเปิดเผยมากพอ มันก็เป็นความซุ่มซ่า” ชินกังโงหน้าที่ทำด้วยความกระตือรือร้น “อะไรเป็น “ยาเลือดฟ้าซีน”?” ชินกังถามด้วยความสงสัย “เหว่าามักจะยาก” เหหงโฮงย่อมความคาดหวัง ต่อเนื่อง “คุณเคยมีอัญมณีในหัวเดิมหรือยัง? คุณเคยแลงบางครั้งหรือเคยเจาะคอหนึ่งหรือเคยได้ยินเรื่องไหน?" อาวาสลีแอบมหัศจรรย์ ผู้คนเงียบสงสัย และเหหงโฮงทำตามวิสัยตาในขณะเดียวกัน [ข้อความจบคลุม]