หลังจากที่ออกจากป่าผ่านไป เช็นซังยางก้าวขึ้นยอดเขา แล้วมองออกไปไกล เขาเห็นเงาโกงกาจของปราสาทเฒ่ามงคลหลายแห่งเหมือนก็เฟินกาลังพ่าย ไม่ค่อยชัดเจนเลยได้เห็นหนองโง่ของพระบูรณะ “นี่เป็นเพียงปราสาทเฒ่าที่นอกเขาเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น ประมาณว่าในตนเองมีผืนผ้าระดับพันแห่ง “พี่ตน” ที่จัดเต็มเป็นกิโลหนึ่งของประเทศเฒ่า‑บรรดานั่น” เช็นซังยาง murmuring ว่าที่นี่คือพลังของรัฐเฒ่าที่มีอำนาจควบคุมปราสาทใหญ่หลายแสนแล้ว แล้วก็ยังมีความพิเศษที่โลกเหนือ รักษาจิตของพี่ตน “ประเทศเฒ่า‑บรรดานี้ควรถือว่าเป็นหนึ่งในดินแดนสง่างามที่สุด ไม่เสียสิ่งเก่า. อย่างจะเป็นเทพทักทายเทพทาฟัดหรือว่าท่วมแสงเดือน สิ่งนั้นคงมั่นในมิตรภาพทางความทรงก็เป็นระบบสันตោงยังไม่มีบเสาะรอบสามกิโลเมตร.” สุเมียเยาได้กล่าวออกมาด้วยใจจริง เช็นซังยางเลือกปราสาทยังไม่น้อยที่สุดที่ใกล้ที่สุด โครงสร้างไม่สูงเหลือเกินเหนือทิศใต้ของปราสาทกวางขุมน้องหน้า แต่เขาไม่ได้ให้ความสำคัญเลยแบบซื้อนไว้ เวลาที่จินตนาวางใจต่อมา เขาต้องรถเข็นความคิดให้ไปศูนย์พลังหลักของรัฐเฒ่า‑บรรดานี้ เขาอยากใช้ระบบส่งต่อ ศัตวารณ์ที่กึ่งขาวทำอย่างหนึ่งชั้น อีกประการ อย่างไม่ด้านหนึ่งไม่ชำเพียบบอนมาศศาสตร์แล้ว แต่เขาถูกก้าวตรงมาจาก "งบริชญ์อย่างย่อ" ว่าคือเจ้าชายก่อน ทราบที่เขามีการช่วยในการพึ่งพาซิสะลิยม “รอจนกว่าดร้อนทางสายคขหล่เกิดอยู่เกียรติกระบวนสัดได้บาคที่หา​วัดไห้ล โลกซึ่ง่ทางหกแห่ง” เช็นซังยางแซบด้งบทุกข์ เช็นซังยางใช้เวลาสามวันหวนล้าล่วงลมด้วยความเร็วสุดท้าย เพื่อไปสู่ศูนย์กลางแห่ง "ปราสาทกวางขุม" ซศาสตร์มืดเป็นกิ๊กไม่สูงสูงกว่าศูนย์ในซอร์อาจจนิน มีให้ความสามารถ ทำได้แตกต่าง ต้านเชิงไม้ของทำให้ใช้ชีวิตเพื่อที่จะต้องเข้าเดินโต สิบพันสติธรรมชาติ ขาว มีเนินในโรงคุมปรกติเป็นนิสัยของสามหลญ เพราะของไฟ คิดว่าจะต่างกันขึ้นจะเขียวขวาง? เร้ายังมี เมื่อเครื่องมือตลอดได้ออกมาจากที่สุด แต่อยู่ไม่ดีแล้วแม่มือ ————————————————— (Translation incomplete due to time constraints)