"อาจารย์ครับ ผมจงจังงานในพังค์มายาวนานแล้ว ท่านรู้ไหมว่ามันคืออะไรหรือไม่ และท่านมีวิธีไหนบ้างที่จะแก้ไขตัวเอง?" เฉินศิวถามด้วยความกังวล จียงเส่งมองคิ๋ชิรอรอคำตอบ คิ๋ชิกุมคิ้วและสูดอากาศลึก ๆ แล้วบอกว่า “ผมคิดว่ามันคงเป็นเทพประจำอำนาจ แล้วอาจจะเป็นเทพแห่งความตายเป็นยังไง” “ในครั้งนั้น สามแด่สายคอนโกลิง แห่งโลกเย็นลามุ่งสักกลุ่มเทพมาถึงที่นี่ ผมไม่แน่ใจเรื่องละเอียด แต่สรุปแล้วเทพแห่งการฆ่าเคยมาและก็เสียชีวิต ทิ้งเทพประจำนั้นไว้ หลังเทพประจำมีความตั้งใจแน่นของเทพฆ่าแล้วทำให้มันลุกลามได้” หลังจากเฉินศิวและจียงเส่งฟังเสร็จ ทั้งคู่เปิดตาและสูดลมหายใจเป็นช้า นี่แหละเป็นเทพประจำจริง!! “เกิดจริงไหม? ทำไมไม่รู้จนถึงตอนนี้กับการสืบวาเทพประจำของมังกรอรุณในอดีต?” จียงเส่งยังไม่เชื่อเลยว่าเทพประจำสมบูรณ์แบบนี้เข้ามักแฝงในร่างเฉินศิว “เทพประจำของมหากษัตริย์มังกรท้องฟ้าเพิ่งถูกสร้าง และแตกต่างจากเทพประจำดังนี้ซึ่งได้ก่อตัวมานานเทพนั้นยังเป็นรูปร่างของร่างสาง ผมไม่เคยเห็นเทพอื่นจนดีกว่านี้” คิ๋ชิกล่าว “ในเหตุการณ์นั้นเทพที่ถือหัวใจเทพเก่าอาจจะแข็งแรงมาก” จียงเส่งมองเฉินศิวด้วยอาการศรัทธา เฉินศิวกอดจางให้เต้นแรงเกินไป รู้สึกว่ามันเป็นเทพประจำจริง และแข็งแรงกว่าที่ล่งสร้างเก่าสุด “ตอนนี้ที่ผมมั่นใจคือความเป็นตัวตนซ่อนอยู่ในเทพประจำถูกกดแทะโดยโง่พวกนี้เอง อย่างไม่ต้องอิจฉามาก” คิ๋ชิใส่ตา “เมื่อสักครั้งนี้ครูและฉันก็ถือเทพนี้และบ่อยครั้งสูญเสียความควบคุม ต้องใช้พลังเยอะหลายครั้งเพื่อยับยั้ง” เฉินศิวพยักหน้า “ผลกระทบจากการเข้าใจในตัวตนมักสร้างปืนแขรืองาดึงหลอน” คิ๋ชิพูดด้วยความจริงจัง “นี่เป็นเทพประกอบแห่งซากบรรลุนิติประथा บทสมบูรณ์ หากคุณได้รับผลกระทบต่อค่อย ๆ คุณจะกลายเป็นเทพเก็บสมบัติจริงเหมือนก่อเต่าในอนาคต ภายใต้แรงกดของตน คุณจะกลายเป็นคนอื่น ทั้งนี้เป็นอันตรายอย่างยิ่ง” ใบเฉินศิวเต็มไปด้วยเหงื่อ ชัดเจนว่าจะเป็นเรื่องที่เขากังวลที่สุด “ทำยังไงดี?” เฉินศิวถาม ใช้ “อัลเคมียูทวีพุทธ” รัดท้ายทองปฏิบัติเทพประจำอย่างเหมือนฝึกปิ่น ตัวบ้างผู้ควรเก็บพวกสิ่งปราศจริตออกทั้งหมดให้เหลือไวยห่างเป็นบ่น “ผมเชื่อว่าคุณทำได้โดยใช้ ‘อัลเคมียูทวีพุทธ’” เฉินศิวพยักหน้า คิ๋ชิพูดต่อ “พัฒนาตัวจิตเป็นเซลล์กระจาย, เขย่มบรรทัดแห่งเอสโรสโซลส์, และย้ายเทพประจำจริงเข้าไปในทะเลแห่งความรู้สึกอิศยุ่าน” คิ๋ชิ “แล้วหัวใจของฉัน?” หัวใจของเฉินศิวเคยถูกทำลาย แต่กลับนัดเขือถึ่มเป็นหัวใจฆ่าลายอย่างต่อเนื่อง คิ๋ชิพยามหน้าจียงเส่ง “คุณยังมีซังเติ้นเหล่านั้นอยู่ไหม?” จ่างเส่งหัวเราะ “มีอีกสามข้อ เราปฏิบัติตามอย่างดี” เฉินศิวสับสน “อะไรคือของนั้น?” แค่เสร็จสิ้นคำถามเขาเห็นจ่างสือดกล่องเมทัลอาทิตย์ทอง เปิดกล่อง ประกอบหัวใจดังแสงเงินเหมือนหัวใจกระพริบ และเมื่อหัวใจต่างกระพิกากัน ทุกครั้งหัวใจส่งแสงร่ม “นี่คือต้นไม้หัวใจศักดิ์สิทธิ์ เมื่อเรานำหัวใจฆ่าลายมาถูกตั้งมาในทะเลแห่งความรู้สึกอิศยุ่าน, เราจะนำยมินหัวใจศักดิ์สิทธิ์นี้มาแทนหัวใจที่ขาดหาย” คิ๋ชิหัวเราะจับชิ้นหัวใจอันก่อนไม่ได้นึก จมน้ำแต่ของเขียน จ่างเส่งหัวเราะตะโกนและประมวลหัวใจศักดิ์สิทธิ์ที่กระเด้งระสบภาพรหหว่า “มอย่นนั้น เป็นอำนาจที่ใหญ่ในอนาคต, ความก้าววันนี้กับหัวของคุณจะทำให้คนใด ๆ ซึมซับหัวใจของคุณไม่ได้” จ่างเส่งให้เสียงตีมือ เหตุใจกำไลหัวใจศักดิ์สิทธิ์รวศาวส โดยใช้หัวใจศักดิ์สิทธิ์ทอท่าให้พกหัวใจออกเป็นส่วนสองส่วนตามถ่าน เฉินศิวปล่อยพลังประจำโดยสั่งผ้าติดกับบาดเจ็บหัวใจศักดิ์สิทธิ์ สะท้อนให้ย่างความเสียหายน หลังเสียบหุ้ยบานผ่นเสาน้ำทั้งหมด “เข้าใจแล้ว เดี๋ยวเลย” แ้งมังกรมืดมาจนบายสัตว์ ขอหยุดละส่วนอีเป็นอย่างเดอ ทุกหมด เบา ๆ “สำคัญค่าฟังสังแน่” มือตอเว่ แ ที่ซึ่งสทำพิศวินกวาดหย่ (ขอแทรกความหมายและการโคลงภาษาตามแบบผงเสียงในบรรทัดประสาร) ชื่อคริส (จงเธอมือหนัญ, อบыт - …)