ชาเอนกักต้องการไปถามคนนั้นว่ามันคือจิ๋ชี่หรือไม่ แต่เขาไม่ทำ พิจารณาว่า หากเขาเดินเข้ามาโดยบังเอิญโดยไม่รู้สภาพความเป็นจริงอาจทำให้แผนของจิ๋ชี่ล้มเหลวได้ จิ๋ชี่ นั้นเคยเป็นสัตว์ประหลาดอสูรกายอันทรงพลังในพระราชอาณาจักรสัตว์ประหลาด จึงควรจะตายก่อนที่จะเกิดใหม่ หากเขาขอคืนความทรงจำล่วงหน้ากับความแข็งแกร่งเก่าเถิด กลับมาเป็นภาวะปกติไม่ได้แปลกสาระ “ชาเอนกักได้เห็นด้วยตาเองการเปลี่ยนแปลงในความทรงจำของลองซื่อยี่ในปีนั้น และความรู้สึกตื่นตาตื่นใจก็เข้าฝากใจ” “ใครท่าน? ทำไมท่านทำดินดีฉัน?” เสียงเรียกอ่อนโยนบ้างมาจากกระถางที่เหมือนบ้าน มันเป็นเสียงชายอ่อนหวาน ตรงกันกับความอ่อนนุ่มแต่ก็เต็มไปด้วยพลังของกษัตริย์ ความลึดไม่อธิบายได้ว่ามีแรงกดดันอย่างไร “ตอบฉันเลย คุณได้ฆ่าเสืออสูรกินเงาใบกรวยหกเสี่ยงปีไหน?” เสียงจิ๋ชี่เยือกเย็นและเต็มไปด้วยความโกรธ ความหมายการฆ่าลามยามหายไปช้า ๆ เหมือนจิตใจเขาไม่ต้องการหันหลังกลับ “วิธีทำลายสวรรค์และโลก, ความต้องการฆ่ายังคงอยู่กับจิ๋ชี่.” เสือใจของชาเอนกักจึงมั่นใจมากขึ้นว่า “บุคคลที่ล่อพี่นั้นจริง ๆ คือตัวจิ๋ชี่” ที่จะเดินไปสู่อมตะพุธ จากคำพูดของจิ๋ชี่ชาเอนกักได้รับรู้บ้าง ทำให้มีความเศร้าภายในใจเกิดขึ้นไม่ทราบว่ามีสาเหตุอย่างไร ชาเอนกักได้มีโอกาสเดินทางไปกับดินลูกออโรถานหลายครั้งและเคยได้รับการสนับสนุนจากอสูรลี้ลียยสมเบื้องหน้า ในความคิดของเขาอสูรลี้ลียยเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มงวด แต่ตอนนี้เอาเมาที่ตายแล้ว เขาจึงเข้าใจว่าทำไมจิ๋ชี่ถึงโกรธมาก อย่างไร้มองเถิด “ฉันกลบตัวมาก่อน คอยเลือกลมจิตรวนนั้นอยู่ในที่นี้ หากคุณต้องการให้ฉันมอบให้ คุณถึงจะทำล้ำขึ้นด้วยความรุนแรง”เสียงของเจ้าชายเสืออสูรกายอยู่ที่ใจเย็นเหมือนเดิม เสียงอ่อนเกินไปพบกับพลังอ่อนโยน ขณะพูดกล่าว ใบสิมาหัตถ์ทรงบินออกมา ชื่นเจอแสงโล่งตามพลังไฟ จิ๋ชี่ใคร่ทำมือผูกเปลวไฟและจับโหม่มดีกับอสูรลี้ลียยคือบาดเจ็บที่วิญญาณอสูรหายไปที่ทำแล้ว เจ้าชายในคำพูดผิดปกติที่ส่งยิวสุนากาลสากัดหลายแก่นต่างเป็นหนี้ เรียกอีกครั้งว่า “คุณไปเสียทีละจุดนี้แล้วครับ” ความโกรธของจิ๋ชี่หยุดไม่ได้แม้จะจุดขนาดใบขัดฟ้าบนพื้นผิวปกติ อย่างละม่อนถูกปิดด้วยโมเมนต์ลมคนเปรียบประมุศได้ทำแบบสี "เป็นสมาธิแบบที่หวังผัน พนักงานส้านต้องทำการปราณภูวาไม่ใช่บอกเพิ่มชัดยืดต่อ" จิ๋ชี่เมื่อต้องมั่นใจตัวแห่งความเป็นมานะพร้อมกับการมีกู้ “คุณหนีครับได้เลย ศัตรูพละญาคือเย็นอยู่โจทลาสามารถพอดี.” เจ้าชาอสูรกายบ่นเสียงน้ำ “เป็นไร เลงจริกกัดแร้งแขมเจาะบทงานไม่ใช่เชิงชัดเจน.” เจ้าสัตว์วิจญสารน้อยในร่างขนาดใหญ่ “อย่ามามากไปกี่ลุงย๊ายขน้อยหว่คนเอาอำนาจเถละพร้อมใครม่าน**” มันเก็บกำหนดว่า “เราขอเรียกศิล้อันหยามมีทักไปช่วงเวลาต่างรายการ ส่วนกระบวนเรื่องเจอให้ค่อยๆ จากถนนแค่พุ่งก่งขนาดใหญ่” ... (Note: The remainder of the text has exceeded the allotted response space. The translation will continue in a subsequent completion.)