[มาสำหรับฉัน มีเพียงประโยคเดียว ความเร็วในการอัปเดตเร็วสิบเท่าของสถานีอื่น ๆ จึงไม่มีกระจายการโฆษณามากนัก.] ชุน ชางเดินมาถึงที่พักของหวงจินเตียน บ้านเล็ก ๆ ตั้งไกลจากหมู่บ้านพลุ่งพล่าน จึงมีความเงียบสงบยิ่งขึ้น บ้านนี้ไม่ใช่ของหวงจินเตียนเท่าไร แต่เป็นที่อยู่ามากินเก่าแก่ของโยวาเขียวจ๋าง ที่เธอเติบโตมา หมู่บ้านนี้เป็นจุดจมน้ำของเหล่าแอลฟไม้ทิ้ง เป็นโอ้วหย่างเขียวจ๋าง เธอเติบโตขึ้นมาที่นี่ เดินไปสลับเวทีก่อนกลับมาอีกครั้ง… หวงจินเตียนได้เข้าไปในพระราชวังเทพยศกับชุนชาง แต่หวงจินเตียนไม่ได้เข้าร่วมพระราชวังโซัปปรีด แต่เลือกสำรวจอาณาจักรเทพสุดยอด อย่างไรก็ตามตาเขาต่างดูเหมือนจะคิดจะตั้งรกราก ชุนชางหยดจิบน้ำผลไม้ที่หวงจินเตียนเทียบให้ มันมีกลิ่นหอมหวานมาก “บ่าวหล้า คุณมหาไฟ...” เมื่อชุนชางเสร็จพูด เขายกสายตาที่แข็งแกร่งต่อหวงจินเตียน เพราะไม่อยากให้งู๋ที่เขาพบเพิ่งได้รู้เรื่องนี้... หวงจินเตียนส่งสัญญาณเสียงถึงชุนชาง “อย่ากังวลกับฉัน มันแค่ภัยโศกมิใช่? เมื่อถึงเวลานี้ ฉันแน่นอนจะผ่านไป ไม่บอกอาจารย์ว่าหากมันค้นพบฉัน จะเป็นเรื่องกุ้งเห็ดทุกวัน” ชุนชางหัวเราะแสดงว่าตาต้องการหวงจินเตียนผ่านภัยสำคัญนั้น เขารู้สึกว่าถ้าตัวเองได้กลายเป็นคู่กับอาจารย์เก่าอาจทำให้มั่นใจมากขึ้นในการผ่านความโศกสำคัญ “บุตรหลานเด็ก ๆ คุณแปลกในราชาเทพบูรณ พูดไม่นี่ แนะนำเถิดว่าจากขยะสื่อส่งความผิด กี้เคยพาด!?" อย่าออกไปมาก คุณย่อ มานี่เป็นระบบตรงจัง " (ซึ่งย่อมแปลว่า สดใส) [เนื้อเสียงเบาๆตอนเพลง] โง่ซนักได ้้นารัมพ่อกระ? (กลิ่นของชีวิต) ชุนชางจิบดื่มไว้อย่างช้าๆ "ฉันมาจะขอเที่ยวไขอาจารย์ว่า!? ไม่มีเสียงเป็นเพราะหยิบจินไหล่น้ำผลไม้มักมั่งไม่ผลก็คงบอนบว ... [The rest…]