ชินหยางทันทีมองมือของตัวเอง แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น “สังครามความตาย? มันคืออะไร?” ชินหยางกำลังทำให้เงามาระทินหกอาณาจักรลอยขึ้นสูงขึ้น ส่วนส่วนล่างหนาแน่นกว่า “รู้สึกว่าร่างกายไม่ปกติไหม?” ใบหน้าของกศิบาลิงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เมื่อถาม เครือสวยหรูกำลังเปลี่ยนสีเป็นสีขาวเหมือนกระดาษเนื่องจากความกลัว บางประโยคในสถานที่มืดดำนี้ “ไม่ใช่, ทำไมน่ะ?” ชินหยางถาม “พี่สาวไบริง, ใบหน้าของเธอไม่ดีเลย!” กศิบาลิงพับคิ้ว “เธอสบายดีจริงไหม? นี่เป็นไปไม่ได้! มีตำนานว่าใครที่สัมผัสสารมอร์ตตายจะตายโดยไม่มีข้อสงสัยเลย!” “สังครามความตายคืออะไร? บางทีสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้อาจไม่ใช่มัน?” ชินหยางกล่าว “ไม่ใช่เลย มันต้องเป็นมันเด้อ ฉันรู้สึกถึงกลิ่นนั้น ฉันเคยเห็นมาก่อน!” เมื่อกศิบาลิงพูด ร่างกายอ่อนโยนของเธอไม่อาจหยุดสั่นได้บ้างอย่างเล็กน้อยเนื่องจากความกลัวเต็มใบหน้า เหมือนเด็กหญิงที่ตั้งหัวหันหน้าตื่นตระหนกตรงกลางคืน “พี่สาวไบริง, ไม่ต้องกลัว!” ชินหยางดึงเธอเข้ามาใกล้ในการจับอ้อมมือ กศิบาลิงมีอาการเย็นอย่างมาก ชินหยางรีบปล่อยพลังไฟเพื่อทำให้เธออุ่นขึ้น “อย่ากลัวนะ ฉันอยู่ตรงนี้!” ชินหยางไม่คาดคิดว่ารสสังครามความตายจะทำให้กศิบาลิงกลัวจริง ๆ แดมอาจเคยทำเป็นเงางามลึกก่อนหน้านี้เป็นเหตุให้เธอรู้สึกกลัวเมื่อเธอกระทำความคิดกลับสู่อดีต กศิบาลิงอุ้มชินหยางอย่างแน่น, ร่างกายถูกสั่นทิ้งมาก แต่ในขณะที่ชินหยางพยุงขึ้น, ตัวอุ่นพอกลิ้มเป็นสนิมทรโบสจัดช่วงหลังพอ “พี่สาวไบริง, รู้สึกดีขึ้นไหม?” ชินหยางถาม “เอ๊าะ!” กศิบาลิงกดใบหน้าสู่ดวงจมูกของชินหยางและนั่งบนขาข้างของชินหยาง ตรงศีรษะแยกโครงตัวสวมใส่ตัวเกินเหนือกับตัวของชินหยาง ทั้งหนทางเข้าถึง้างมุมยาวข้างใหญ่ของตัวของชินหยาง ชินหยางบังเอิญไม่ได้วางแผนจะถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับสังครามความตาย เขากังวลว่าจะทำให้กศิบาลิงกลัวมากขึ้น แต่เธอยังพิมพ์ออกมา “เมื่อฉันยังเด็ก ฉันได้เห็นสารมอร์ตตาย แล้วสังครามแห่งนั้นก็นำกองกำลังครอบครัวให้ทุกคนตาย ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณตกกระทบกันได้ เป็นฝนดำออร่ามมาหลังจากนั้นทั้งบ้านทุกคนเหล่านั้นก็ถูกฆ่าตาย ฉันเกิดขึ้นกับพลังแห่งกฎแห่งช่องว่าง ฉันใช้ลักษณะช่องเปราะของฉันเพื่อปกป้องตัวเอง ดังนั้นฉันก็ไม่ติดสารมอร์ตตาย” กศิบาลิงพูดช้าลง “หลังจากนั้น ทุกคนในเมืองของเราเสียชีวิตได้ เมืองของเราใหญ่มาก มีผู้คนเกินร้อยล้านคน แต่เมื่อทุกคนตายเมืองก็ถูกซ่อมทรง เสมือนนี่ข้างหน้านี้ เต็มไปด้วยแก๊สพิษและความเศร้าใจไม่มีที่สิ้นสุด” ชินหยางโอบรับใบหน้าซ้าย ชินหยางทำให้เธอท่ามพร้อม กับอุณหภูมิเอ็น ๆ ดั่งใช้ตัวถึงได้ “การเติบโตของฉันที่เมืองนี้ได้ตลอดหลายศตวรรษ...จำสึกและความตายถูกกักขณะสำหรับฉัน ฉัน....ก็ถูกลืม...เมื่อฉันท่องไปสังครามความตายและกลิ่นสะ ทานจำติดสารมอร์ตตายจนตอนนั้นฉันยังเป็นเด็ก และทุกวันงานไม่มีความสุข” ชินหยางปัญหาอ่า "ถ้าเค้าไปทำแทบหลงลืมความสว่างกับความดำให้เหมือนกันแป๊ะ ถ้า… “