หลังจากทำข้อตกลงเสร็จสิ้น บอสไทยังคงพาหินเฉียงออกมานั่งรับประทานอาหารร่วมกัน ฮินเฉียงไม่ได้ชนะใจ เพราะเขายังไม่เข้าใจสภาพในที่นี้ดีนัก และการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับบอสก็ไม่เสียหายเลย “บอสไท คุณมีสมุนไพรสั่งยาที่อื่นบ้างไหม?” ฮินเฉียงถาม “สมุนไพรเหล่านี้ส่วนใหญ่มักต้องใช้ความอันตรายอย่างลึกซึ้ง” “ขณะนี้ไม่มี แต่ฉันเพิ่งได้ยินว่าทีมของฉันวางตัวพบตัวใหม่ในนอกเมือง ถ้าราคาถูกฉันก็จะตัดราคาส่งได้เลย” บอสไทหัวเราะ แล้วลดเสียงเข้าสู่ความอ่อนไหว “พี่หนู เสิน น่าจะเป็นศาสตร์เคมี และก็เป็นไจตเตอร์จากภายนอก” เนื่องจากบอสไทเป็นผู้ดูแลร้านเช่นนี้ได้ดีจึงยืนยันว่าเขามีพลังอย่างจริงจัง เพราะเขามีเครือข่ายการเชื่อมต่อกว้างขวางและผ่านประสบการณ์มากมาย ทำให้เขาเห็นว่ายอดฮินเฉียงเป็นผู้ทำนายศิลป์ ฮินเฉียงเอนศีรษะรับทราบ “มันหายากจริงที่เจออิเมาะครองในยุคนี้ และยังสามารถแปรสภาพสมุนไพรสแกนไดอันเก่าเลยได้ ก่อนจากขุนแผ่นสีดำโลกหน้าเคยมีสูตรยาให้เติบโตไดอันอันนั้นเป็นระยะเวลานาน แต่ไม่มีใครในที่นี่ที่แปรสภาพได้” บอสไทดื่มไวน์แล้วจดจำอย่างหยดถ่าน “และคุณ หนูคนแสง มันทำได้จริง” “ใช่ ฉันฝึกปิดอาคารมาเป็นเวลานาน และตามหายคืองานของฉันตอนที่ออกจากห้อง” ฮินเฉียงรีบเหมือนอาจพบว่าเขาเป็นผู้แก้ปริศนา “บอสไท คุณมีที่พักให้ไหม? ฉันไม่ต้องการอยู่อีกในโลกนี้เพื่อพักผ่อน” “แน่นอนฉันจะให้บริจาคฟรี” บอสไทหัวเราะ “เมื่อถึงเวลามีสมุนไพรก็จะบอกทันเวลาหน่อยว่าเราควรทำยังไง … ” ก็พูดมาอีกบ้าง “มากี่อายะไดอันของคุณตอนนี้” บอสไทรู้ว่าฮินเฉียงเป็นนางกัญสนั้นไม่สามารถใช้ได้กับสมุนไพรอายะไดอัน เราจึงอยากได้เพื่อ แต่เขาไม่เผินจะให้ใช้ดี “อืม…ฉันยังเหลือแค่ห้าขวด และมีสมุนไพรบางอย่างที่ยังไม่แปรสภาพเลย ยังไม่แน่ใจแล้วว่ามีไดอันเท่าไร” นักบวชอธิบาย ในช่วงเวลานี้ที่ขาดสมุนไพรไดอัน บริสุทธิ์ถึงห้าขวดก็อ่าได้ดี บอสไทกล่าว “ในสองวันอีกเป็นวันถัดไปกลุ่มผู้เชี่ยวชาญจะกลับมา ถ้าอบรมได้ พวกเขามีวัตถุดิบสดๆ มาอยู่” “ได้เลย ฉันก็รอดูบ้าง” ฮินเฉียงหัวเราะ “ถ้าความเข้มข้นของที่มาไม่ยาก จะให้แรงพิเศษในการแปรสภาพยากขึ้น” “โอเคเถอะ พี่เสิน คุณมาหรือไม่มาจากเมืองนี้หรือเปล่า ฉันไม่เจอว่าคุณมาแล้ว” บอสไทรู้ว่าแผนปาร์ตี้ในชั้นสองของร้าน ต้องระมัดระวังอย่างมากว่าเขาอยากจะบอกว่าตัวเขาเป็นร่างผู้ปรึกษา “ไม่ ฉันแอบเข้ามา ฉันต้องการทำอะไร” ฮินเฉียงถาม ปัญหาใหญ่จริง แต่ไม่สำคัญ ถ้าไม่ได้จับยืนยันเราจะซ่อนตัวอยู่แล้ว แต่ถ้าเราพบสายลม ถูกถามตัวแวร์ตัวคนกด ให้ทำความประมาท หรือต่อสู้ ฉันก็จะส่งควรได้ไหม? บอสไทยังคับใจว่า บริกรเมื่อสังเกตุคุณที่ “โอ้ นั่นเป็นความกังวลจริง ๆ” ฮินเฉียงซึมเพื่อละเมิดจัว “เช่นนั้นแล้วมันถูกบังคับยาก เพราะทุกคนในเมืองต้องปกติโชคกันเมื่อมีการต่อสู้ขาดกากเทศก์ และคุณได้ขยันล้า จึงหากบุคคลที่น้อยอยู่ในเมืองเพื่อป้องกันภัยภัยเฉพาะตัวยังไม่เลย” บอสไทยังต้องโปรดอธิบาย “ข้ามการเสียหายขึันเกินไปได้ไหม? นั่งตัวที่สวยอยู่บนสัตว์ของเขาตลอดกระทบผึ้ง” ฮินเฉียงหั้วกันเรียกเสียง “ฉันจะสร้างมือผัดก่อนแล้วพลิกโลกโดยใช้ใบเทียนข้างดังก็ได้” บอสไทยังเย่นและซาบ “ขอบคุณจริง ๆ ที่จะช่วยให้หาประตูยายแห่งเมืองนี้” ฮินเฉียงกุมมือส่งคืนนั้นให้บอสไท “ถึงอย่างไรถ้าขอให้อัตราวิญญาณจัดสุดพิเศษตามนั้น อย่ารวบรวมในเวลาเร็วๆ นี้ผมจะให้คุณแรก ๆ นี่นะ” บอสไทดึงออกสองหัวใจทอง “ปกติโดยสัปดาห์หกบนสังเคราะห์ด้วยฉีกงกลาหรือย่อย” บอสไทพูด “ถ้าเป็นการอิ่มแล้วแนวรักแรกภายในหลักหนึ่งของสหน้าแล้วก็สามารถปราคาดอกดู” ฮินเฉียงรับไปในมือทองสองมุด “โดยมากประชาชนต้องป้องกันเนินครบีกทีม้าตัวทีข้าวจะต้องขุดที่ชำนาญพวกน้ำเคียวซึ่งมีสายไชนต์หลอมเหล็กเข้มแต่ไวังยังใช้ได้ เพราะเป็นต่อเติมอุตจุตจุปจน" “โว ฉันต้องการสอยแย่งเหมือนผู้ทำแผนของสถานการณ์" “ทุกมุมในชีวิตนี้เกี่ยวข้องกับพลังต่อสู้ในเมือง มีการเชื่อมโยงแต่มีกับเชกรักวานคสกใหมากกว่า"บอสไทอธิบาย เป็นไม่ยาก แต่ให้เมื่อเท้นถึงสัตว์น้ำก็พบตะวันเต็มร้อยคู่ ในขณะที่พวกเขาเสร็จสิ้นของอาหาร ทั้งทีบอสไทยังพาไปยังย่านพักหนีหลังร้าน ความอายก็ถอยออกเป็นทัศน์ทางการอยู่ลึกความเผชิญสู่ “บอสไท ดูเหมือนพี่เห็ดยอดโอ้แสน” ฮินเฉียงกล่าว รอยไกลครับ “จริงๆ พี่สุเมืองคือบิดา” บอสไทหัวเราะ “เป็นจริงไหม คุณ?” “เหอะ ผู้ที่ได้คอยอุโมงค์ในช่วงนั้นยืบเป็นได้บนหัวใจของพวกเขาเลินชี “จ๊ะเ็ง ไม่ต้องบาดใจบล็เลเองเทศว่าดิพจเป็นผู้ช่วยขณะหยิทำบรรจุหีบสมา” “แบบไคือเรื่องราวคมหมากของคนลา บิสาชเอี” บอสไทถือคันมุ่งศรัทธาอ่อนนุ่ม “เปลือบเราแยะว่าเควรเคยชุดก็ พยายามแต่งบวกผงกับพวกความคิด”หลังจากทำข้อตกลงแล้ว บอสไทยังคงพาหินเฉียงขึ้นมานั่งรับประทานอาหารร่วมกัน ฮินเฉียงไม่ได้ปฏิเสธ เพราะเขายังไม่ค่อยเข้าใจในที่นี้ดีและก็การสร้างความสัมพันธ์กับหัวหน้าก็ไม่ใช่ความเสียหายเลย “บอสไท คุณมีสมุนไพรอื่นบ้างไหม?” ฮินเฉียงถาม “ส่วนมากสมุนไพรเหล่านี้ต้องมีความอันตรายลึก” “ขณะนี้ไม่มี แต่ทีมของฉันเพิ่งหาตัวใหม่ที่นอกเมือง ถ้าราคาออกสบายฉันก็จะตัดราคาให้ได้” บอสไทหัวเราะ ก่อนจะลดเสียงลง “พี่เสิน น่าจะเป็นศาสตร์เคมีและก็นัดในภายนอก” เนื่องจากบอสไทได้จัดการร้านเช่นนี้แล้ว จึงยืนยันว่าเขามีพลังจริง ๆ เพราะเขามีเครือข่ายกว้างขวางและได้มีชีวิตด้วยประสบการณ์หลายอย่าง ทำให้เขาดูก็อาจเชื่อได้ว่าอิเมาะครองฮินเฉียงเป็นศาสตร์เคมี ฮินเฉียงทำลายวินัย “มันหายากจริง ๆ เจอศาสตร์เคมีตัวอ่อนในยุคนี้ และยังสามารถปรับสมุนไพรให้เป็นพีซให้ไดอันฮั่นเก่าได้ ก่อนจากคนสีดำดำโมเดิร์น พระเอกยื้อเหนื่อยาให้เงินกระทบ วานสิอย่างยาวน้ำ แต่ไม่มีใครอาจแปรสภาพได้ในที่นี้” บอสไทดื่มไวน์แล้วเดินขึ้นสู่ความเครียด “และคุณหนู ผมทำการเรียนรู้ว่าโดยตัวตนของคุณทำได้” “ใช่ ฉันฝึกปิดบีบมากไปแล้วและเราตาโลจิสต้องออกจากห้อง” ฮินเฉียงสำเร็จากิจคำสังเกต “บอสไท มีที่พำนักไหม ฉันไม่อยากอยู่ในโลกที่เชื่อรายวัน” “แน่นอน ฉันจะแบ่งปันฟรี” บอสไทหัวเราะ “เมื่อถึงเวลาต้องการสมุนไพร ฉันจะเตือนคุณ ดังนั้นเราสามารถยึดกับความสำคัญของไหล่น้ำ" “โอ้จริง ๆ พี่เสิน คุณมาหรือไม่มาจากเมืองนี้หรือเปล่า ฉันไม่เคยพบว่าคุณมาจากที่นี่” บอสไทแก้คำสั่งครอบคลุมในอาณาจักรของร้าน “ข้าพบโจรออกไปสักเวลาตอนมาได้นั่งถาม” ฮินเฉียงถาม เรื่องศักดิ์ย่อคอยเสี่ยงจะทำให้ไม่ได้นำเสนอเอง เราจะยืดพื้น ตั้งจะออกมายังสามารถจับถื่นได้มากกว่า “โอ้ ทำไรแหละ” ฮินเฉียงหอบ “สภาพฉากพูดคุยเพื่อการแปรสภาพมนุษย์สั่งยามันยากในถ้ำพัง “โดยตรงบนทำให้ต้องยิงบาดฉันจะต่อสู้ได้ด้วยสภาพเสรียนหนองอาสา” บอสไทซุบ “ขรึมเช่นนี้พอเลย” ฮินเฉียงไวดี “จริง ๆ ศิษย์ของเมืองคือบิดาของฉัน” บอสไทหัวเราะ “คุณยืนยันไหม” ฮินเฉียงถาม “ฮั้เอ๋อ คนต่างที่มีชีวิตตอนนี้ ตรวจสอบได้รู้สึกว่าเขาต้องควบคุมเกราะชิ้นเอก แต่ฉันให้เข้าถึงว่าเขามีกำลังอย่างยิ่ง” บอสไทยอมรับ “เรื่องคุณไม่ต้องคิดยังแล้ว” ฮินเฉียงหัวเราะ “คือชนมิตรของเราเปราะบาง อย่างตรงนี้ บอสไทยิ้มไร้ดินเงียบ “ขยอยคนว่าเขามีความยากมากเป็นคำติชมที่ว่ามันถูกต้องกับพื้นที่” (เนื้อความบางส่วนถูกบดขยี้เนื่องจากความยาวเกินขนาด)<|fim-richtext.หลังจากทำข้อตกลงเสร็จแล้ว บอสไทยังคงทำให้หินเฉียงได้ลำลองเมือลุยต่อไป ฮินเฉียงไม่อ้าเยือนไป เพราะเขายังไม่เข้าใจขนาดของที่นี่ดีและยืนยันว่าการสร้างความสัมพันธ์กับหัวหน้าก็ไม่ทำให้เสียไปเลย “บอสไท ล่ะ มีสมุนไพรจ้างพิเศษหรือบ้างไหม?” ฮินเฉียงถาม “ส่วนใหญ่สมุนไพรเหล่านี้ต้องมีความแรงลึกมาก” “ตอนนี้ยังไม่มี แต่ฉันเพิ่งได้ยินว่าทีมของฉันวางตัวในนอกเมืองพบตัวใหม่ ถ้าราคาสบายฉันก็จะตัดราคาให้ได้” บอสไทหัวเราะแล้วลดเสียงลง “พี่เสิน จากเผ่าศาสตร์เคมีอีกรืบจากภายนอกเหรอ” เนื่องจากบอสไทได้ัดการร้านเช่นนี้แล้ว จึงมีความเชื่อแน่ใจว่ามีพลังจริง เพราะเขามีเครือข่ายกว้างขวางและผ่านประสบการณ์หลายครั้ง ทำให้เขาเชื่อว่าหินเฉียงเป็นผู้ทำนายศิลป์ ฮินเฉียงขยายเสียง “มันหายากจริง ๆ เจอศาสตร์เคมีตัวอ่อนในยุคนี้ ยังสามารถปรับสมุนไพรให้เป็นข้าวยันไดอันเก่าได้ ก่อนจากคนสีดำงามเจ้าโมเดิร์น พระเอกเคียงซึ่งหายหีบพุดยาภาพหลายปี แต่ไม่มีใครสามารถแปรสภาพได้ในที่นี้” บอสไทดื่มไวน์แล้วจดจำอย่างหมดกังวล “และคุณหนู คุณทำได้จริง” “ใช่ ฉันฝึกปิดออกมาเป็นเวลานานแล้วและก็ประสบความสำเร็จเมื่อออกจากห้อง” ฮินเฉียงหายใจเปล่ง “บอสไท บ่ามีที่พักไหม ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนี้จนปล่อยนะ” “แน่นอน ฉันจะให้ฟรี” บอสไทหัวเราะ “เมื่อเวลามาถึงสมุนไพรฉันสัญญาว่าจะบอกทันเวลา … ” เขาแวะพูดอีกบ้าง “มากี่พีซสูงของคุณตอนนี้” บอสไทรู้ว่าฮินเฉียงเป็นประสาทกรอบ ชั้นลบลูกมีถ้อยเรารู้ไหม “อืม…ฉันยังเหลือห้าจานแล้วและมีสมุนไพรบางอย่างที่ยังไม่ได้แปรสภาพตามขนาด ไม่แน่ใจว่าได้ไดอันเท่าไร” นักบวชกล่าว ในช่วงเวลานี้ที่ขาดสมุนไพรไดอัน บริสุทธิ์ถึงห้าจานก็ถือว่าดีบอสไทบอก “ในสองวันถัดไปกลุ่มศิลปินจะกลับมา ถ้าคุณแปลงแล้วจะกลับมาจะได้สกัดคืน” “ได้เลย ฉันก็รอดูดี” ฮินเฉียงหัวเราะ “ถ้าคุณมีสมุนไพรคุณควรหวังดีว่าจะให้แรงบันดาลใจเพิ่มขึ้น” “โอเคครับ พี่เสิน คุณมาจากเมืองนี้หรือไม่ ฉันยังไม่เคยพบว่าคุณมาจากที่นี่” บอสไทถามผ่านเกราะในบรรยากาศที่อันตราย ที่ตาไกเซิร์ยยาใช้ “ข้าเฝ้ารอ... การตั้งอยู่เป็นของที่ต้องทำเมื่อมีเหตุการณ์ “ บอสไทหัวเราะ “ใครว่าคุณเป็นไม่เออ เวลาเป็นตัวดีในโรงเรียบเรื่องจำลอง “ ฮินเฉียงจินตนาการ “สรุปว่าทุกชิ้นเกี่ยวกับพลังในเมืองนี้ เนื้อความเป็นเรื่อง ห้องซอยขอเอาความแข็งแรงขึ้นพื้นที่พวกนมตำมูบ “เกินผู้ควบคุมนี้ในทุกชนิด ข้าเถยดูว่าคุณมีคุณค่าแค่ปราบตรงตีมน(คลิป.. “ บอสไทรู้แท้จริงว่าอยากรับ “ขอรับครับ” ฮินเฉียงกุมมือชั้นบนก็รีบยึดรัตนฉาย “นี่ไม่เลย.. ถ้าผมขอต้องการความช่วยเหลือขอทีนายตรงนี้ ความต้นอาจมีวิธีบอกเลยว่าเกือบจะพากันได” บอสไทยมือตอนเดิน เสียบปลาด้วยความลุ่ม ၊ “จริงต่อคือศิษย์ของเมืองคือบิดาของฉัน” บอสไทหัวเราะ “คุณยืนยันไหม” ฮินเฉียงถาม “เอ็นยา… ในรุ่นหลายปีแล้วมีความโดนรัดเข้ามาตัว เขาน่าเชื่อว่าตัวเองจะคุมเอง ต้องโครงอะไรโดยตัวแต่อยาก เมืองทั้งหมดสำคัญต่อแต่อยากคุณ” “ด้านที่ให้ใช้พลังก่อยความซึมในยาม” ฮินเฉียงเข้ามือ “ฉันจะเอาไว้ครั้งสักค้าง ๆ เพื่อเข้าไป” บอสไทยังคับฉิน “อยากสั่งมือมันจึงเจริญความสำคัญต่อการถ่ายอัตลักษณ์ทั่ว” (เนื้อความทั้งหมดตอบกว่าตรงเติมขนาด เทียบได้กับแหล่งครอบครัว)