บทที่ 3224 เฉินเซียงไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผล เพราะเขาเคยได้พบปะผู้คนจากตระกูลสวรรค์เซียนโบราณมาก่อนแล้ว และทุกคนต่างก็ไปยังวันเหลียนเต๋าแต่เนิ่น ๆ เพื่อร่วมต่อสู้ สภาพแวดล้อมที่นั่นโหดร้ายมาก และผู้ที่ไปฝึกตนที่นั่นล้วนเป็นคนที่แข็งแกร่งทั้งนั้น ไป่เสี่ยวหมิงก็รู้สึกว่าเป็นไปได้เช่นกัน เพราะเขารู้ตัวว่าคนเหล่านั้นไม่ใช่พวกที่เขาคุ้นเคย “ข้าจะพาเจ้ากลับไปที่ตระกูลไป่” เฉินเซียงกล่าว “น้องสาวของเจ้ายังอยู่ในตระกูลไป่ใช่หรือไม่” “ใช่ครับ” ไป่เสี่ยวหมิงส่ายหน้า แล้วพูดด้วยความสงสัยบ้าง “ท่านจะพาข้าผู้นี้กลับไปได้อย่างไร” เฉินเซียงหยิบกระจกหกภพออกมา ตรวจดูเห็นว่าผู้เปี่ยวหลานกำลังฝึกตน จึงหัวเราะขึ้น “ข้าจะพาเจ้ากลับไป!” เฉินเซียงพาไป่เสี่ยวหมิงใช้การเทเลพอร์ตเพื่อไปถึงด้านนอกคฤหาสน์ไป่โดยเร็ว เมื่อมาถึง ไป่เสี่ยวหมิงตกใจในตอนแรก แต่เมื่อรู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติ เขาจึงพาเฉินเซียงรีบรุดไปที่ประตูใหญ่ หลังจากเปิดอาร์เรย์ใหญ่ขึ้น เขาก็พาเฉินเซียงเข้าไปในคฤหาสน์ไป่ ตอนที่ไป่เสี่ยวหมิงจะปิดประตู เขาก็เหลือบเห็นกลุ่มคนสวมเสื้อสีฟ้าเดินเข้ามาต่อเนื่อง พวกเขาล้วนถือดาบที่มีฝาดาบสีฟ้าแขวนอยู่ที่เอว ดูแล้วมีความคล้ายคลึงกับเครื่องแบบของตระกูลไป่บ้าง เฉินเซียงเพียงเหลือบครั้งเดียวก็รู้ว่ากลุ่มคนสวมเสื้อสีฟ้าเหล่านี้ต้องมาจากตระกูลดาบอย่างแน่นอน “เป็นพวกตระกูลดาบสาขาหลาน!” ไป่เสี่ยวหมิงมองพวกเขาพร้อมกล่าวเบา ๆ “พวกเขามีอานุภาพมากนักหรือ” เฉินเซียงถาม ตอนนี้เขาถูกกั้นด้วยอาร์เรย์ใหญ่ จึงไม่สามารถรู้สึกถึงออร่าของอีกฝ่ายได้ “แข็งแกร่งมาก!” ไป่เสี่ยวหมิงผลักประตูเปิด แล้วตะโกนถามกลุ่มคนจากตระกูลหลานว่า “พวกท่านมาทำอะไรที่นี่? จะให้ข้าตีความไหมว่า เมื่อผ่านมาทางนี้แล้วกระหาย จึงมาขอน้ำดื่มกันสักหน่อย” หัวหน้ากลุ่มของตระกูลหลานเป็นชายหนุ่ม เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่ใช่หรอก พวกข้าเพียงรู้สึกว่าท่านรองผู้ครองตระกูลไป่ยังอยู่อย่างโดดเดี่ยว จึงมาคอยเป็นเพื่อนให้ หวังว่าท่านจะเป็นเจ้าภาพดูแลพวกข้าบ้าง” “แค่พวกท่านเท่านั้นยังไม่กล้าพูดอย่างนั้นเลย ท่านรองผู้ครองตระกูลของเราเป็นเลือดดาบสุริยะ ท่านทั้งหลายยังไม่มีค่าควรได้เห็นนางด้วยซ้ำ” ไป่เสี่ยวหมิงกล่าวด้วยความรังเกียจ ถ้อยคำของไป่เสี่ยวหมิงทำให้คนในตระกูลหลานโกรธแค้น แต่พวกเขาก็กัดฟันสยบชั่วคราว “ฮ่า ๆ ไป่ซวิ่วลานก็แค่ขยะ จะมีอะไรถ้าเขามีเลือดดาบ? ชายสวมเสื้อสีฟ้าหัวเราะอย่างชั่วร้าย “พวกข้ายังจะถวายนางให้เขา แล้วขอลิ้มลองบ้าง บางทีเลือดดาบอาจจะส่องประกายได้เจิดจ้ายิ่งกว่าบนร่างของคนอื่น” เนื่องจากผู้เปี่ยวหลานเป็นผู้หญิง เธอจึงไม่ได้หลอมรวมกับเลือดดาบสุริยะซึ่งเป็นของเพศชาย นี่เป็นเรื่องที่ใคร ๆ ก็รู้กันดี ไม่เพียงแต่เผ่าพันธุ์สกุลอื่น ๆ ของตระกูลดาบที่ปรารถนาจะได้ผู้เปี่ยวหลาน แต่สามเผ่าพันธุ์พระเซียนหยางชั้นสูงที่เหลือก็อิจฉาเลือดดาบของผู้เปี่ยวหลาน และอยากจะจับตัวผู้เปี่ยวหลานมาปล่อยให้เลือดออก แล้วดื่มเลือดของผู้เปี่ยวหลาน เพื่อว่าเลือดดาบจะได้สืบทอดมายังร่างของพวกเขา ไป่เสี่ยวหมิงเดือดดาล เขารีบปิดประตูทันที “ท่านไป่ พวกเราจะปล่อยให้พวกเขาจากไปแบบนี้จริง ๆ หรือ” เฉินเซียงที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง “พวกเขาล้วนเป็นยอดหัวหน้ากลุ่มหนุ่มของตระกูลหลาน มักจะมาเรี่ยไรที่นี่อยู่เนือง ๆ... แน่นอน ไม่ได้มีแค่ตระกูลหลานเท่านั้น ตระกูลอื่น ๆ ก็มักจะทำเรื่องลักษณะนี้อยู่บ่อยครั้ง ข้าไม่ได้สนใจอีกแล้ว ขอเพียงอดทนได้อีกสักหน่อย พอน้องสาวของพวกเราครอบครองมันได้อย่างชํานาญ พวกเขาก็ถึงจุดจบแล้ว” ไป่เสี่ยวหมิงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว ไป่เสี่ยวหมิงได้อดทนมานานแล้ว แต่คนที่อยู่นอกประตูจากตระกูลหลานกลับอดทนไม่ไหว เริ่มส่งเสียงตะโกน “เต่าเตี้ยขี้ขลาด เจ้าจะยอมซ่อนตัวซุกมุ้งได้อีกนานเท่าใด? ตระกูลไป่ของเจ้าเพิ่งยึดตระกูลดินเซียนของเทพเจ้ามิใช่หรือ? เจ้ามีดินเซียนเต๋าวันมาอยู่มากมาย เจ้าควรมีความมั่นใจบ้าง “ใช่แล้ว อย่าบอกนะว่าตระกูลไป่ของเจ้าไม่มีจิตวิญญาณ? ตระกูลไป่ของเจ้าจะเสื่อมถอยเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียวเช่นนี้หรือ” ไป่เสี่ยวหมิงเดือดดาลและอยากจะโต้กลับ แต่นั่นจะยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้น “ข้าจะออกไปพบพวกเขา” เฉินเซียงกล่าวขึ้นมาทันที “เรื่องนี้... อาจจะไม่ดีเท่าไหร่ เขาเหล่านั้นมีอานุภาพไม่เลวด้วย แต่พวกมันมีวิญญาณปราชญ์ขัดขืนฟ้าลิขิตขั้นกลางสองตน” ไป่เสี่ยวหมิงรู้ว่าเฉินเซียงเพิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตบ้าปราชญ์ขัดขืนฟ้าลิขิตได้ไม่นาน “ไม่มีปัญหา” เฉินเซียงยิ้ม แล้วเปิดประตู 𝙛𝒓𝓮𝒆𝔀𝒆𝙗𝓷𝒐𝙫𝒆𝙡.𝒄𝓸𝓶 เฉินเซียงใช้รูปลักษณ์ของตนเองในตอนนี้ พวกคนในตระกูลหลานไม่รู้จักเขา “อ้อ? เขากล้าออกมาเสียที แต่เพราะอะไรถึงเป็นคนประเภทนี้?” หัวหน้าชายคนนั้นกล่าวพร้อมยิ้ม “เจ้าออกมาเพื่อตีพวกข้ารึเปล่า?” “ควรจะเป็นอย่างนั้น แค่ดูผ่าน ๆ ก็รู้ว่าคนนี้คงทนการตีได้ยากมาก” “เขาควรโดนตีจริง ๆ!” เฉินเซียงเดินออกมาจากบาเรียของตระกูลไป่พร้อมยิ้มเบา ๆ “พวกท่านใช้ดาบกันทุกคน ดูสง่าผ่าเผยและสง่างาม ส่วนข้าเป็นแขกของตระกูลไป่ และเป็นคนที่ใช้ดาบเช่นกัน เพื่อให้ตระกูลไป่ประทานรางวัลเพิ่มแก่ข้า ข้าจะขอแสดงพลังให้ดูก่อน” “ดังนั้น ข้าจะรบกวนพวกท่านให้แข่งขันกับข้า เพื่อให้ตระกูลไป่เห็นถึงพลังของข้า เช่นนั้นแล้วข้าจะมีความมั่นใจเพียงพอในการขอผลประโยชน์เพิ่มเติมจากพวกเขา” เห็นเฉินเซียงแสดงบทบาทได้สมจริง พวกคนในตระกูลหลานก็เชื่อใจเฉินเซียงไปโดยปริยาย แต่ในใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความโกรธ เพราะคนต่อหน้าพวกเขาใช้พวกเขาเป็นแค่วัตถุในการสาธิตความแข็งแกร่ง แค่คิดก็รู้สึกโมโหสุดขีดแล้ว “ตระกูลไป่เป็นพวกโง่ และเจ้าก็เป็นพวกโง่ด้วย! ในเมื่อไรกันเจ้าถึงได้มาที่ตระกูลไป่ต้อนรับเป็นแขกอย่างเป็นทางการ และตระกูลไป่ยอมรับคนโง่อย่างเจ้าเป็นแขก” ชายสวมเสื้อสีฟ้ามองเฉินเซียงแล้วเย้ยหยัน ดาบของเขาถูกชักออกจากฝาดาบแล้ว ดาบของชายสวมเสื้อสีฟ้าเป็นสีขาวมีแสงสีทองผสมอยู่บ้าง เฉินเซียงเห็นแสงสีทองจาง ๆ ที่ผ่านไปแล้วรอยย่นคิ้ว ดาบเล่มนี้ก็ถูกเพิ่มด้วยดินเซียนเต๋าวันเช่นกัน เมื่อไป่เสี่ยวหมิงเห็นเข้า ในตอนแรกเขาก็เป็นห่วง แต่เมื่อนึกถึงว่าเฉินเซียงเคยทำพลั่วด้วยดินเซียนเต๋าวัน เขาก็ไม่ได้เป็นห่วงอีกต่อไป และในเวลาเดียวกันเขาก็อยากรู้ว่าเฉินเซียงใช้เครื่องมือประเภทไหนในการหลอมเหล่านั้น เขาจึงเดาว่าน่าจะเป็นผลึกดินเซียนเต๋าวัน “เจ้าเห็นใช่ไหม กลัวรึยัง?” เมื่อชายสวมเสื้อสีฟ้าเห็นเฉินเซียงจ้องมองดาบเซียนของเขา เขาหัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง “ในบรรดาคนรุ่นใหม่ของตระกูลหลาน มีเพียงสามคนที่จะได้รับรางวัลดาบเซียนแบบนี้ และข้าก็เป็นหนึ่งในนั้น” “เจ้าคงเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดใช่ไหม” เฉินเซียงหัวเราะ “จริง ๆ แล้วข้าไม่กลัวเจ้าเลย เพราะท่าทางปัจจุบันของเจ้าแสดงให้เห็นว่าเจ้าพึ่งพาดาบเล่มนี้อย่างมาก และเหตุผลที่เจ้าภูมิใจที่ได้ดาบมา ไม่ใช่เพราะเทคนิคดาบหรือความแข็งแกร่งของเจ้า แต่เพราะถ้าเจ้าไม่มีดาบ เจ้าจะรู้สึกต่ำต้อยแค่ไหน” ถ้อยคำของเฉินเซียงเหมือนจะแทงเข้าที่ชายสวมเสื้อสีฟ้า ทำให้เขาย่นคิ้ว แล้วลอยตัวขึ้น ดาบขาวยาวก็แวบวาบ ลากเส้นโค้งทองจาง ๆ ในอากาศ ตามมาด้วยการระเบิดของกระแสพลังดาบอย่างบ้าคลั่ง เคร้ง!! ด้วยเสียงฟ้าผ่า ฟ้ารั่วไหลออกจากปลายดาบพร้อมเสียง “เส็ว” นับร้อยสายฟ้ากลายเป็นสิบดาบแสงสีฟ้าพุ่งตรงไปที่เฉินเซียง เฉินเซียงย่นคิ้วเมื่อดูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย ยอมรับว่าชายคนนี้จากตระกูลหลานแข็งแกร่งมาก จนถึงขั้นที่เข้าสู่ร่างของฟ้ารั่วไหลแล้ว ทำให้จับต้องร่างที่แท้จริงได้ยาก “ข้าเห็นแล้ว!” เฉินเซียงยิ้มเบา ๆ ดาบเซียนหนาวเย็นสว่างวาบปรากฏในมือ เขาโบกมือเบา ๆ กระแทกปลายดาบของชายสวมเสื้อสีฟ้า กระจายพลังดาบที่ถูกอัดแน่นไว้ที่นั่น สายฟ้าที่ดูเหมือนจะน่ากลัวก็หายไป และร่างของชายสวมเสื้อสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ได้คิดว่าคู่ต่อสู้จะสามารถมองเทคนิคดาบของเขาได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้