บทที่ 3246 เมื่อฉียวอวี้ชิงเห็นเฉินเซียงเดินผ่านไป เขาจึงเยาะเย้ยด้วยเสียงดังกังวานว่า “เฉินเซียง เจ้าทำให้กษัตริย์จอมโจรโกรธแค้นเสียแล้ว ยังมาเป็นศัตรูกับพวกเราอีก! เจ้าคงรู้ดีว่าตระกูลลีก็เป็นปฏิปักษ์กับกษัตริย์จอมโจรเช่นกัน จงระวังตัวไว้ให้ดี เกรงว่าตอนนั้นกษัตริย์จอมโจรอาจจะยอมให้พวกเราจู่โจมเจ้าด้วยซ้ํา!” เฉินเซียงไม่แม้แต่จะเหลือบมองเธอ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เขาเพียงยิ้ม แล้วเดินออกมาจากวังแห่งตระกูลเวินพร้อมกับหม่าจินหง ท่าทีเช่นนี้ทําให้ฉียวอวี้ชิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เธอคิดในใจว่าตนเองมีเสน่ห์เป็นเลิศ แต่เฉินเซียงกลับไม่สนใจใยดีแม้แต่น้อย “วังแห่งตระกูลเวินก็เช่นกัน” ครั้นหม่าจินหงก้าวเท้าออกจากประตูใหญ่แห่งวังของตระกูลเวิน เขาจึงเยาะเย้ยลั่นว่า “พวกเจ้าทั้งหลายคงไม่รู้ว่าพี่ชายข้ามีพลังอันไพศาลเพียงใด ท่านไม่กลัวกษัตริย์จอมโจรสักหน่อย” เฉินเซียงกับหม่าจินหงได้มาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีแล้ว คนในตระกูลลีมีไมตรีจิตอย่างยิ่ง ถึงแม้จะยังสงสัยว่าเป็นเพียงแผนหน้าซื่อใจคดหรือไม่ แต่อย่างน้อยที่สุดพวกเขาก็ให้ภาพลักษณ์ที่ดีแก่เฉินเซียง เขาคิดว่าคงจะมีเพียงตระกูลเวินแห่งเดียวเท่านั้นในดินแดนนี้ แต่ไม่นึกเลยว่าจะมีเหล่าสาขาของตระกูลเวินหลายแขนง และบัดนี้ตระกูลเวินกลับอยากจะขับไล่เฉินเซียงออกไป ซึ่งเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลเวินจะตัดสินได้แต่ฝ่ายเดียว “เพื่อนทั้งสองของข้า เชิญ!” ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีย่อมรับรองอย่างสุภาพอ่อนน้อม พอดีที่ทั้งสามกําลังจะก้าวออกไป ก็มีเสียงกรีดร้องดังกึกก้องมาจากท้องฟ้า และทันใดนั้นก็มีนกยักษ์โฉบลงมาจากเบื้องบน ฉียวอวี้ชิงเหลือบดูนกยักษ์แล้วร้องสั่งว่า “นี่เป็นพวกของตระกูลเวินเรา ห้ามโจมตีมัน!” เธอกลัวว่าตระกูลลีจะเข้าใจผิดว่านกยักษ์เป็นสัตว์ป่าเลี้ยงลูกด้วยนม พวกผู้ชายแห่งตระกูลลีไม่ได้โจมตี ไม่ได้ถือเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรเลย เพียงเงยหน้ามองไปรอบ ๆ แล้วเดินตามทางของตนเองต่อไป “อย่าปล่อยให้พวกเขาจากไป!” ผู้ที่ขี่นกยักษ์บนท้องฟ้าร้องสั่ง โทนท่าทางของเขาดูว่าด่วนและสําคัญยิ่งนัก คำพูดยังไม่ทันจะจบลง พี่น้องตระกูลเวินก็พุ่งเข้ามาล้อมรอบตระกูลเวินและคนในตระกูลลี แผ่กั้นเส้นทางไม่ให้พวกเขาออกไปได้ เฉินเซียงขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจว่าทันทีทันใดทำไมจึงไม่ให้พวกเขาจากไป “พวกเจ้าทําอะไรกัน?” ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีกล่าวด้วยความฉุนเฉียว “อย่าบอกนะว่าพวกเจ้าอยากให้พวกเราอยู่ที่นี่ด้วย?” พี่น้องตระกูลเวินไม่รู้เหตุผลที่พวกตัวเองต้องอยู่ต่อ แต่เป็นเพราะผู้ขับขี่นกยักษ์ออกไปสืบหาข้อมูล และแน่นอนว่ากําลังสืบสวนเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเฉินเซียง “เด็กนั่นมีพระแสงปราสาทหยางม่วงติดตัวอยู่ ห้ามปล่อยให้มันรอดไป!” ผู้ที่ขี่นกยักษ์ร้องสั่ง “กษัตริย์จอมโจรได้ผนึกกำลังกับหลายตระกูลแล้ว จงเตรียมพร้อมเข้าไปจับตัวเด็กนั่นมา” เฉินเซียงตกใจ ต่างรีบคว้ากระจกหกแดนออกมาและขี่มันหนีไปพร้อมกับหม่าจินหง เขาไม่คาดหมายว่าความลับจะถูกเปิดโปงรวดเร็วถึงเพียงนี้ เฉินเซียงมีพระแสงปราสาทหยางม่วงติดตัว เป็นเรื่องที่ทําให้ทุกคนในตระกูลเวินตกตะลึง โดยเฉพาะฉียวอวี้ชิงที่อดเสียดายไม่ได้ ถ้าเธอเข้าใกล้เฉินเซียงซักหน่อย เธออาจได้ฟังความลับนี้จากเขา หากพวกเขาสามารถตามหาร่องรอยของปราสาทหยางม่วงได้ พวกเขาจะพบคลังสมบัติที่ซ่อนอยู่ซึ่งหลายหมื่นปีมานี้ไม่เคยมีผู้ใดค้นพบ ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีร้องเดือดดาลว่า “เขาก็เป็นมิตรของพวกเราแล้ว หากพวกเจ้าอยากให้เขาอยู่ ก็อย่าลืมว่าตระกูลลีจะไม่ยอมมีมารยาทด้วย” เฉินเซียงครอบครองพระแสงปราสาทหยางม่วง ซึ่งมีความสําคัญต่อการค้นหาขุมทรัพย์ภายในพระราชวังปราสาทหยางม่วง และสิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือสามารถนําพวกเขาออกไปจากสถานที่อัปมงคลนี้ได้ “อย่าสู้กับพวกเขาเลย เดินทางต่อเถิด!” ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีพูดกับเฉินเซียง เฉินเซียงจึงพยักหน้าบอกรับและบินออกไปในทางหนึ่งโดยมีคนในตระกูลลีติดตามอย่างใกล้ชิด พวกคนในตระกูลเวินไม่รู้จะทําอย่างไร เพราะกําลังของพวกเขาเทียบเท่ากับตระกูลลี หากสู้รบกันทั้งสองฝ่ายย่อมได้รับความเสียหายทั้งคู่ ไม่มีทางมั่นใจว่าจะเอาชนะตระกูลลีได้ และหากถึงตอนนั้นกษัตริย์จอมโจรพาลพรรคพวกเข้ามา พวกเขาจะต้องกลายเป็นเรื่องล้อเลียน ในที่สุด ขณะที่ตระกูลเวินยังครุ่นคิดไม่ตกทาง ตระกูลลีก็ได้พาเฉินเซียงออกไปจากที่นี่แล้ว “เป็นเพราะเจ้าเองทั้งนั้น!” เหวียนหยวนร้องด้วยความโกรธ “เด็กนั้นมีพิรุธซ่อนเร้นมาตั้งแต่แรก ไม่รู้ว่าควบคุมการไหลเวียนของน้ําอย่างไร จึงรีบลงมือเร่งรัดดังกล่าว ดูสภาพตอนนี้สิ... ตระกูลลีเดินโชคดีจริง ๆ” ฉียวอวี้ชิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด่าด้วยความเคียดแค้นว่า “ใครจะไปรู้ถึงความแสนสบายในตัวของเด็กนั่น บัดนี้จะให้ทำประการใด?” “จะให้ทำประการใด? แน่นอนข้าต้องไปหากษัตริย์จอมโจร หากข้าผนึกกำลังกับกษัตริย์จอมโจร อาจได้กินเศษกินเลยบ้าง” เหวียนหยวนพ่นคำเยาะเย้ยออกมา เฉินเซียงกับคนในตระกูลลีเดินทางให้ห่างไกลจากตระกูลเวินเร็วที่สุดเท่าที่ทําได้ ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีคือผู้นําของตระกูลลี ชื่อว่าลีปา เขาดูนิสัยซื่อตรงและแฝงด้วยอานุภาพอันกล้าหาญ จนคนไม่รู้สึกถึงความพึงระแวงแต่ประการใด แต่เฉินเซียงเคยประสบเรื่องแบบนี้มาก่อน จึงยังคงระมัดระวังอยู่ดี ตระกูลลีอาศัยอยู่ในดินแดนที่ค่อนข้างขัดสน สถานที่เล็ก คนไม่มาก ดูเหมือนจะมีกําลังอยู่ในระดับต่ํา “นี่คือที่พักของพวกเรา ถึงแม้จะดูทรุดโทรมไปบ้าง แต่คนในตระกูลลีของข้าไม่เลวทรามและทรยศศาสตร์เยี่ยงพวกขี้ขลาดแห่งตระกูลเวิน” ลีปาหัวเราะ “ทั้งสองท่าน หากเหน็ดเหนื่อยล้า จงไปพักผ่อนก่อน เราค่อยมาคุยธุระกันในวันพรุ่งนี้” “ข้าไม่เหนื่อย!” เฉินเซียงกล่าว “ท่านผู้ใหญ่ลี มีเรื่องเร่งด่วนอะไรที่ต้องการจะบอกข้าหรือ...” ลีพยักหน้า ยกมือส่งสัญญาณให้คนที่มายืนดูความสนุกกลับไป แล้วต้องการจะพาเฉินเซียงไปสนทนาเรื่องราวบางอย่าง เฉินเซียงพาหม่าจินหงเข้าไปในห้องหินห้องหนึ่งที่เงียบสงัดมาก “น้องชาย หากเจ้ายังไม่ไว้ใจข้า ข้าจะเขียนพันธสัญญาโลหิตกับเจ้าที่นี่ก่อน เพื่อรับรองว่าข้าจะไม่ทําการใดที่ทำให้ผิดหวังแก่เจ้าเลย” เรื่องที่ลีปาต้องการจะกล่าวมีความสําคัญยิ่งกว่าสิ่งใด เขาจําเป็นต้องได้รับความไว้ใจจากเฉินเซียงก่อน “ดี!” เฉินเซียงกล่าว “ตระกูลเวินก็ได้ผูกพันธสัญญาโลหิตกับข้า แต่พวกเขายังบีบบังคับข้าในท้ายที่สุด ตอนนั้นมีเพียงสองคนเท่านั้นในสัญญาที่สัญญาจะไม่ทําร้ายข้า” “ดังนั้นบัดนี้ข้าจำเป็นต้องระมัดระวังยิ่งขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นข้าก็ได้ประสบภาวะดังกล่าวมาก่อนแล้ว” “เป็นเช่นนั้นเข้าใจได้!” ลีปลายอมรับ แล้วได้เขียนพันธสัญญาโลหิตกับเฉินเซียง เพื่อให้เขาสบายใจเต็มที่ “ข้า ลีปา ได้เข้าไปพร้อมกับเผ่าจอมโจรในครั้งนั้นด้วย แต่ในช่วงเวลานั้น ข้ายังเป็นชายชราที่ค่อนข้างอ่อนแอ” ลีปากล่าว “ข้าได้พบพี่ชายคนนี้มาก่อนแล้ว” หม่าจินหงเกาหัวแล้วหัวเราะว่า “แต่ข้าก็ไม่มีผลประโยชน์อะไรต่อท่านอีกแล้ว!” ลีปละเบาเสียงหัวเราะคิกคัก: “เพราะตอนนั้น ข้ายังเป็นคนไม่มีใครรู้จัก เผ่าจอมโจรมากมายเช่นนี้ เป็นเรื่องปกติที่เราจะไม่รู้จักกัน! ก็เป็นเพราะเจ้าเปิดใช้กลไกบางอย่างขึ้นมา ข้าถึงได้มีความประทับใจกับเจ้าบ้าง” “ท่านผู้ใหญ่ลี เผ่าพันธุ์ลีของท่านดูจะแตกต่างจากกลุ่มอื่นอยู่บ้าง” เฉินเซียงกล่าว “ความรู้สึกนี้แจ่มชัดมาก ย้อนกลับไปเมื่อข้าย่างกรายเข้ามาในที่พักแห่งตระกูลลี ข้าก็รู้สึกว่าบรรยากาศแตกต่างจากที่อื่น” “ฮ่า ฮ่า นี่ก็เพียงเพื่อให้ลูกหลานได้มีชีวิตชีวาที่ดีขึ้นเมื่อออกไปในอนาคต ในหลายหมื่นปีที่ผ่านมา ข้าได้มองเห็นแก่นแท้ของเผ่าจอมโจร และแม้แต่พวกเราเองก็เกลียดชังเผ่าจอมโจร ดังนั้น ข้าจึงไม่หวังว่าที่พักแห่งตระกูลลีจะกลายเป็นสิ่งที่เราเกลียดชัง” “ข้าก็เช่นกัน ไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าจอมโจร เลวจริง ๆ” ขณะที่หม่าจินหงกล่าวถึงเผ่าจอมโจรของตนเอง เขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “มาสู่ธุระเลย!” ลีปาหัวเราะ อารมณ์ของเขากลับรุนแรงและจริงจังอีกครั้ง “น้องชาย ท่านจะอนุญาตให้ข้าได้เห็นพระแสงปราสาทหยางม่วงของท่านบ้างหรือไม่?”