ตอนที่ 3246
3229 / 3802
อ่าน 7 นาที
Chapter 3246
เผยแพร่เมื่อ 5 พ.ค. 2569 03:46
บทที่ 3246
เมื่อฉียวอวี้ชิงเห็นเฉินเซียงเดินผ่านไป เขาจึงเยาะเย้ยด้วยเสียงดังกังวานว่า “เฉินเซียง เจ้าทำให้กษัตริย์จอมโจรโกรธแค้นเสียแล้ว ยังมาเป็นศัตรูกับพวกเราอีก! เจ้าคงรู้ดีว่าตระกูลลีก็เป็นปฏิปักษ์กับกษัตริย์จอมโจรเช่นกัน จงระวังตัวไว้ให้ดี เกรงว่าตอนนั้นกษัตริย์จอมโจรอาจจะยอมให้พวกเราจู่โจมเจ้าด้วยซ้ํา!”
เฉินเซียงไม่แม้แต่จะเหลือบมองเธอ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เขาเพียงยิ้ม แล้วเดินออกมาจากวังแห่งตระกูลเวินพร้อมกับหม่าจินหง ท่าทีเช่นนี้ทําให้ฉียวอวี้ชิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เธอคิดในใจว่าตนเองมีเสน่ห์เป็นเลิศ แต่เฉินเซียงกลับไม่สนใจใยดีแม้แต่น้อย
“วังแห่งตระกูลเวินก็เช่นกัน” ครั้นหม่าจินหงก้าวเท้าออกจากประตูใหญ่แห่งวังของตระกูลเวิน เขาจึงเยาะเย้ยลั่นว่า “พวกเจ้าทั้งหลายคงไม่รู้ว่าพี่ชายข้ามีพลังอันไพศาลเพียงใด ท่านไม่กลัวกษัตริย์จอมโจรสักหน่อย”
เฉินเซียงกับหม่าจินหงได้มาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีแล้ว คนในตระกูลลีมีไมตรีจิตอย่างยิ่ง ถึงแม้จะยังสงสัยว่าเป็นเพียงแผนหน้าซื่อใจคดหรือไม่ แต่อย่างน้อยที่สุดพวกเขาก็ให้ภาพลักษณ์ที่ดีแก่เฉินเซียง
เขาคิดว่าคงจะมีเพียงตระกูลเวินแห่งเดียวเท่านั้นในดินแดนนี้ แต่ไม่นึกเลยว่าจะมีเหล่าสาขาของตระกูลเวินหลายแขนง และบัดนี้ตระกูลเวินกลับอยากจะขับไล่เฉินเซียงออกไป ซึ่งเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลเวินจะตัดสินได้แต่ฝ่ายเดียว
“เพื่อนทั้งสองของข้า เชิญ!” ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีย่อมรับรองอย่างสุภาพอ่อนน้อม
พอดีที่ทั้งสามกําลังจะก้าวออกไป ก็มีเสียงกรีดร้องดังกึกก้องมาจากท้องฟ้า และทันใดนั้นก็มีนกยักษ์โฉบลงมาจากเบื้องบน
ฉียวอวี้ชิงเหลือบดูนกยักษ์แล้วร้องสั่งว่า “นี่เป็นพวกของตระกูลเวินเรา ห้ามโจมตีมัน!” เธอกลัวว่าตระกูลลีจะเข้าใจผิดว่านกยักษ์เป็นสัตว์ป่าเลี้ยงลูกด้วยนม
พวกผู้ชายแห่งตระกูลลีไม่ได้โจมตี ไม่ได้ถือเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรเลย เพียงเงยหน้ามองไปรอบ ๆ แล้วเดินตามทางของตนเองต่อไป
“อย่าปล่อยให้พวกเขาจากไป!” ผู้ที่ขี่นกยักษ์บนท้องฟ้าร้องสั่ง โทนท่าทางของเขาดูว่าด่วนและสําคัญยิ่งนัก
คำพูดยังไม่ทันจะจบลง พี่น้องตระกูลเวินก็พุ่งเข้ามาล้อมรอบตระกูลเวินและคนในตระกูลลี แผ่กั้นเส้นทางไม่ให้พวกเขาออกไปได้
เฉินเซียงขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจว่าทันทีทันใดทำไมจึงไม่ให้พวกเขาจากไป
“พวกเจ้าทําอะไรกัน?” ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีกล่าวด้วยความฉุนเฉียว “อย่าบอกนะว่าพวกเจ้าอยากให้พวกเราอยู่ที่นี่ด้วย?”
พี่น้องตระกูลเวินไม่รู้เหตุผลที่พวกตัวเองต้องอยู่ต่อ แต่เป็นเพราะผู้ขับขี่นกยักษ์ออกไปสืบหาข้อมูล และแน่นอนว่ากําลังสืบสวนเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเฉินเซียง
“เด็กนั่นมีพระแสงปราสาทหยางม่วงติดตัวอยู่ ห้ามปล่อยให้มันรอดไป!” ผู้ที่ขี่นกยักษ์ร้องสั่ง “กษัตริย์จอมโจรได้ผนึกกำลังกับหลายตระกูลแล้ว จงเตรียมพร้อมเข้าไปจับตัวเด็กนั่นมา”
เฉินเซียงตกใจ ต่างรีบคว้ากระจกหกแดนออกมาและขี่มันหนีไปพร้อมกับหม่าจินหง เขาไม่คาดหมายว่าความลับจะถูกเปิดโปงรวดเร็วถึงเพียงนี้
เฉินเซียงมีพระแสงปราสาทหยางม่วงติดตัว เป็นเรื่องที่ทําให้ทุกคนในตระกูลเวินตกตะลึง โดยเฉพาะฉียวอวี้ชิงที่อดเสียดายไม่ได้ ถ้าเธอเข้าใกล้เฉินเซียงซักหน่อย เธออาจได้ฟังความลับนี้จากเขา หากพวกเขาสามารถตามหาร่องรอยของปราสาทหยางม่วงได้ พวกเขาจะพบคลังสมบัติที่ซ่อนอยู่ซึ่งหลายหมื่นปีมานี้ไม่เคยมีผู้ใดค้นพบ
ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีร้องเดือดดาลว่า “เขาก็เป็นมิตรของพวกเราแล้ว หากพวกเจ้าอยากให้เขาอยู่ ก็อย่าลืมว่าตระกูลลีจะไม่ยอมมีมารยาทด้วย”
เฉินเซียงครอบครองพระแสงปราสาทหยางม่วง ซึ่งมีความสําคัญต่อการค้นหาขุมทรัพย์ภายในพระราชวังปราสาทหยางม่วง และสิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือสามารถนําพวกเขาออกไปจากสถานที่อัปมงคลนี้ได้
“อย่าสู้กับพวกเขาเลย เดินทางต่อเถิด!” ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีพูดกับเฉินเซียง เฉินเซียงจึงพยักหน้าบอกรับและบินออกไปในทางหนึ่งโดยมีคนในตระกูลลีติดตามอย่างใกล้ชิด
พวกคนในตระกูลเวินไม่รู้จะทําอย่างไร เพราะกําลังของพวกเขาเทียบเท่ากับตระกูลลี หากสู้รบกันทั้งสองฝ่ายย่อมได้รับความเสียหายทั้งคู่ ไม่มีทางมั่นใจว่าจะเอาชนะตระกูลลีได้ และหากถึงตอนนั้นกษัตริย์จอมโจรพาลพรรคพวกเข้ามา พวกเขาจะต้องกลายเป็นเรื่องล้อเลียน
ในที่สุด ขณะที่ตระกูลเวินยังครุ่นคิดไม่ตกทาง ตระกูลลีก็ได้พาเฉินเซียงออกไปจากที่นี่แล้ว
“เป็นเพราะเจ้าเองทั้งนั้น!” เหวียนหยวนร้องด้วยความโกรธ “เด็กนั้นมีพิรุธซ่อนเร้นมาตั้งแต่แรก ไม่รู้ว่าควบคุมการไหลเวียนของน้ําอย่างไร จึงรีบลงมือเร่งรัดดังกล่าว ดูสภาพตอนนี้สิ... ตระกูลลีเดินโชคดีจริง ๆ”
ฉียวอวี้ชิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด่าด้วยความเคียดแค้นว่า “ใครจะไปรู้ถึงความแสนสบายในตัวของเด็กนั่น บัดนี้จะให้ทำประการใด?”
“จะให้ทำประการใด? แน่นอนข้าต้องไปหากษัตริย์จอมโจร หากข้าผนึกกำลังกับกษัตริย์จอมโจร อาจได้กินเศษกินเลยบ้าง” เหวียนหยวนพ่นคำเยาะเย้ยออกมา
เฉินเซียงกับคนในตระกูลลีเดินทางให้ห่างไกลจากตระกูลเวินเร็วที่สุดเท่าที่ทําได้
ผู้สูงอายุแห่งตระกูลลีคือผู้นําของตระกูลลี ชื่อว่าลีปา เขาดูนิสัยซื่อตรงและแฝงด้วยอานุภาพอันกล้าหาญ จนคนไม่รู้สึกถึงความพึงระแวงแต่ประการใด แต่เฉินเซียงเคยประสบเรื่องแบบนี้มาก่อน จึงยังคงระมัดระวังอยู่ดี
ตระกูลลีอาศัยอยู่ในดินแดนที่ค่อนข้างขัดสน สถานที่เล็ก คนไม่มาก ดูเหมือนจะมีกําลังอยู่ในระดับต่ํา
“นี่คือที่พักของพวกเรา ถึงแม้จะดูทรุดโทรมไปบ้าง แต่คนในตระกูลลีของข้าไม่เลวทรามและทรยศศาสตร์เยี่ยงพวกขี้ขลาดแห่งตระกูลเวิน” ลีปาหัวเราะ “ทั้งสองท่าน หากเหน็ดเหนื่อยล้า จงไปพักผ่อนก่อน เราค่อยมาคุยธุระกันในวันพรุ่งนี้”
“ข้าไม่เหนื่อย!” เฉินเซียงกล่าว “ท่านผู้ใหญ่ลี มีเรื่องเร่งด่วนอะไรที่ต้องการจะบอกข้าหรือ...”
ลีพยักหน้า ยกมือส่งสัญญาณให้คนที่มายืนดูความสนุกกลับไป แล้วต้องการจะพาเฉินเซียงไปสนทนาเรื่องราวบางอย่าง
เฉินเซียงพาหม่าจินหงเข้าไปในห้องหินห้องหนึ่งที่เงียบสงัดมาก
“น้องชาย หากเจ้ายังไม่ไว้ใจข้า ข้าจะเขียนพันธสัญญาโลหิตกับเจ้าที่นี่ก่อน เพื่อรับรองว่าข้าจะไม่ทําการใดที่ทำให้ผิดหวังแก่เจ้าเลย” เรื่องที่ลีปาต้องการจะกล่าวมีความสําคัญยิ่งกว่าสิ่งใด เขาจําเป็นต้องได้รับความไว้ใจจากเฉินเซียงก่อน
“ดี!” เฉินเซียงกล่าว “ตระกูลเวินก็ได้ผูกพันธสัญญาโลหิตกับข้า แต่พวกเขายังบีบบังคับข้าในท้ายที่สุด ตอนนั้นมีเพียงสองคนเท่านั้นในสัญญาที่สัญญาจะไม่ทําร้ายข้า” “ดังนั้นบัดนี้ข้าจำเป็นต้องระมัดระวังยิ่งขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นข้าก็ได้ประสบภาวะดังกล่าวมาก่อนแล้ว”
“เป็นเช่นนั้นเข้าใจได้!” ลีปลายอมรับ แล้วได้เขียนพันธสัญญาโลหิตกับเฉินเซียง เพื่อให้เขาสบายใจเต็มที่
“ข้า ลีปา ได้เข้าไปพร้อมกับเผ่าจอมโจรในครั้งนั้นด้วย แต่ในช่วงเวลานั้น ข้ายังเป็นชายชราที่ค่อนข้างอ่อนแอ” ลีปากล่าว “ข้าได้พบพี่ชายคนนี้มาก่อนแล้ว”
หม่าจินหงเกาหัวแล้วหัวเราะว่า “แต่ข้าก็ไม่มีผลประโยชน์อะไรต่อท่านอีกแล้ว!”
ลีปละเบาเสียงหัวเราะคิกคัก: “เพราะตอนนั้น ข้ายังเป็นคนไม่มีใครรู้จัก เผ่าจอมโจรมากมายเช่นนี้ เป็นเรื่องปกติที่เราจะไม่รู้จักกัน! ก็เป็นเพราะเจ้าเปิดใช้กลไกบางอย่างขึ้นมา ข้าถึงได้มีความประทับใจกับเจ้าบ้าง”
“ท่านผู้ใหญ่ลี เผ่าพันธุ์ลีของท่านดูจะแตกต่างจากกลุ่มอื่นอยู่บ้าง” เฉินเซียงกล่าว “ความรู้สึกนี้แจ่มชัดมาก ย้อนกลับไปเมื่อข้าย่างกรายเข้ามาในที่พักแห่งตระกูลลี ข้าก็รู้สึกว่าบรรยากาศแตกต่างจากที่อื่น”
“ฮ่า ฮ่า นี่ก็เพียงเพื่อให้ลูกหลานได้มีชีวิตชีวาที่ดีขึ้นเมื่อออกไปในอนาคต ในหลายหมื่นปีที่ผ่านมา ข้าได้มองเห็นแก่นแท้ของเผ่าจอมโจร และแม้แต่พวกเราเองก็เกลียดชังเผ่าจอมโจร ดังนั้น ข้าจึงไม่หวังว่าที่พักแห่งตระกูลลีจะกลายเป็นสิ่งที่เราเกลียดชัง”
“ข้าก็เช่นกัน ไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าจอมโจร เลวจริง ๆ” ขณะที่หม่าจินหงกล่าวถึงเผ่าจอมโจรของตนเอง เขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“มาสู่ธุระเลย!” ลีปาหัวเราะ อารมณ์ของเขากลับรุนแรงและจริงจังอีกครั้ง “น้องชาย ท่านจะอนุญาตให้ข้าได้เห็นพระแสงปราสาทหยางม่วงของท่านบ้างหรือไม่?”
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.