บทที่ 3259 ฉู่เฟิงฟังแล้วริ้วรอยบนคิ้วของเขาก็ขมวดลง “ท่านหมายความว่า กระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วง มิได้อยู่ในกำมือของจอมเทพซูหยางมาก่อนหรือ?” “แน่นอน แม้ว่าจอมเทพซูหยางจะตายไปแล้วด้วยฝีมือร่วมของท่านทั้งหลาย แต่ท่านก็น่าจะรู้ดีถึงพลังของเขา หากกระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงอยู่ในมือเขาแล้ว ท่านคิดว่าข้าจะสามารถขโมยมันมาได้อย่างไร?” ฉู่เฟิงมุมปากหยักแล้วกล่าว “พลังของท่านนั้นเทียบเท่ากับจอมเทพซูหยาง ท่านคิดว่าข้าจะสามารถแย่งดาบมังกรมรณสูขของท่านมาได้จริงหรือ?” “กระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงนั้น ไม่เคยเป็นของจอมเทพซูหยางเลย มันเพียงแต่ตกลงมาจากฟากฟ้าและ “แทง” ลงพื้นดิน จอมเทพซูหยางจึงได้เข้าครอบครองสถานที่แห่งนั้น กระนั้นกระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงไม่ยอมรับเขา และเขาไม่อาจดึงกระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงออกมาได้เลย”— ฉู่เฟิงนึกถึงสีหน้าตอนที่ได้กระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงมา และถอนหายใจ “กระบวนการที่ข้าได้กระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงมานั้นแสนจะทรมาน แม้ข้าจะมอบกระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงให้ท่านในเวลานี้ ดาบเล่มนี้ก็ยังไม่ยอมตาย เพราะมันไม่ยอมรับท่าน” “จงนำกระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงออกมา ข้าจะได้รู้เมื่อเห็นมัน” ฉู่ซวงกะทันหันเริ่มเชื่อถือคำพูดของฉู่เฟิง ฉู่เฟิงจึงชักกระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงออกมา สีแปลกประหลาดก็ผุดขึ้นในดวงตาที่เย็นชาไร้อารมณ์ของฉู่ซวง ทำให้ผู้คนรู้สึกว่ากระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงนั้นคือชีวิตของนางราวกับว่าเป็นทุกสิ่งของท่าน “หญิงคนนี้เป็นเช่นไรกัน!” ฉู่เฟิงส่งเสียงสื่อจิตถึงไปยังไป๋เซว่หลาน “เซว่หลาน ท่านเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้หรือไม่?” “ข้าเห็นแล้ว นางต้องมีเรื่องเกี่ยวข้องกับดาบเล่มนี้แน่” ไป๋เซว่หลานตอบ ฉู่ซวงกล่าวว่า “ดาบเล่มนี้ยอมรับท่านจริง แต่ท่านยังสามารถมอบดาบเล่มนี้ให้ข้าได้ ข้ามีทางที่จะทำให้มันยอมรับข้า” “ไม่ได้ ท่านจะให้ข้ามอบให้ท่านด้วยเหตุใด?” ฉู่เฟิงกระดิกจมูก “ข้าต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจมากมายเพื่อให้ได้มันมา ท่านเพียงแต่พูดปากเปล่าก็ขอให้ข้ามอบให้ท่านงั้นหรือ?” ชายชราคนหนึ่งตระกูลฉู่พูดขึ้นมาทันที “กระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงเป็นดาบของปู่บรรพบุรุษจอมเทพซูหยางของพวกเรา เฉพาะผู้ที่สืบเชื้อสายจากตระกูลจอมเทพซูหยางเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครองมัน และท่านมิได้เป็นสมาชิกของตระกูลจอมเทพซูหยาง ฉะนั้นท่านจึงควรคืนมันให้พวกเรา?” “หากตระกูลจอมเทพซูหยางของท่านมีสิทธิ์ที่จะได้มันแล้ว เหตุใดดาบเล่มนี้จึงไม่ได้ลอยไปตกอยู่ในเรือนของท่านโดยตรง แต่กลับตกเป็นของข้า?” ฉู่เฟิงเย้ยหยัน “ที่ข้าสามารถได้กระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงมาซึ่งหมายความว่าข้าเป็นผู้ถูกกำหนดให้ได้มันมา ตราบใดที่มีคำกำหนดชะตา จะเช่นไรถ้าข้าไม่มีเชื้อสายของตระกูลจอมเทพซูหยาง? อีกทั้งแม้ข้าจะต้อง ‘คืน’ คนให้แก่ตระกูลจอมเทพซูหยาง ข้าก็เป็นผู้ที่ให้เลือดดาบนี้แก่ไป๋เซว่หลาน พวกท่านลอง ‘ดูหนังสือเล่มนี้’ สิ” ชายชราโกรธแค้น เขาอยากจะรีบวิ่งไปตบหน้าฉู่เฟิง แต่เขามิได้ทำเพียงคิดในใจเท่านั้น แม้แต่ฉู่ซวงก็ยังไม่อาจทำลายเวทมนตร์คุ้มครองของวังไป๋ได้ทันภายในทันใด มิหนำซ้ำเขามิได้เป็นเช่นนั้นเลย “เป็นเช่นไรเล่า ท่านจะต่อสู้กับข้าสักต่อหนึ่ง ตราบใดที่ท่านชนะ ข้าจะไม่ขอเอากระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงจากท่านอีก” ฉู่ซวงกล่าว “ท่านเคยยินดีที่จะต่อสู้กับหลันขุนหยวนมาก่อน ครั้งนี้ท่านคงไม่วิตกที่จะแข่งขันกับข้านะ?” “แน่นอน!” ฉู่เฟิงหัวเราะ “การต่อสู้กับ ‘หญิงงามวิปลาส’ อย่างท่าน ข้ากลัวว่าแม้ข้าจะไม่ได้ใช้พลังแท้จริง ข้าก็ยังไม่อาจทำสำเร็จ ข้าต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน!” ฉู่เฟิงลูบคาง ใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อยชะมัด พร้อมด้วยรอยยิ้มแย้มเล็กน้อย พูดไปพลางยิ้มไปพลาง ไป๋เซว่หลานเหลือบตามองเขาด้วยความหงุดหงิด เธอมิได้คิดว่าฉู่เฟิงจะเป็นคนเช่นนี้เลย “หลันขุนหยวนตายอย่างอธรรม หากเขาเป็นหญิงงาม เขาคงไม่ต้องตาย” ไป๋เซว่หลานกระดิกจมูก เมื่อพวกตระกูลหลันได้ยินเช่นนั้นใบหน้าของพวกเขาก็แดงแล้วซีด อารมณ์ร้อนอันเกิดจากการตายของหลันขุนหยวนเป็นความเจ็บปวดที่แท้จริงของพวกตระกูลหลัน และบัดนี้ไป๋เซว่หลานใช้การตายของเขาเพื่อยั่วเย้าพวกเขา ทำให้พวกเขาโกรธและกระวนกระวาย อย่างไรก็ตาม พวกเขาสามารถเพียงแค่จ้องไป๋เซว่หลานด้วยความเคียดแค้น เนื่องจากไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย ขณะนี้ พวกเขาหวังเพียงให้ฉู่ซวงสามารถได้กระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงมาจากฉู่เฟิง เพื่อพลังของฉู่เฟิงจะอ่อนแอลง ฉู่ซวงหายใจลึก เพียงเพื่อกำราบความโกรธในใจ หากมิใช่แล้วนางจะทำให้ฉู่เฟิงตกใจอีกครั้ง “จงบอกมา ข้าต้องทำประการใดก่อนที่ท่านจะยอมมอบกระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงให้ข้า?” เสียงของฉู่ซวงมีความดังกังวานเล็กน้อย “การต่อสู้กับท่านไม่ได้เพราะข้าเอาชนะท่านไม่ได้” ฉู่เฟิงกางแขนทั้งสองข้าง “และข้าไม่อาจมอบกระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงให้ท่าน ดาบเล่มนี้มีความสำคัญยิ่งต่อข้า ข้าไม่อาจมอบให้ท่านได้ นี่เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้!” ฉู่เฟิงมองไปที่ไป๋เซว่หลานแล้วกล่าวว่า “เซว่หลาน ข้าจะมอบมันให้ท่าน ข้ากลัวว่าหากข้ากลับไปพักผ่อน ข้าจะตายด้วยความหวาดกลัว!” “รอเดี๋ยว!” ฉู่ซวงตะโกนขึ้นมาทันที ฉู่เฟิงเพิ่งจะหันหลัง เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของฉู่ซวง เขาก็หันกลับมาอย่างเร่งรีบและกล่าวด้วยความไม่อดทน “ท่านต้องการอะไรอีก อย่าคิดจะทำให้ข้าตกใจอีก ข้าไม่กลัวท่าน!” “หากท่านแข่งขันเทคนิคดาบกับข้า หากภายในสิบรอบ ข้ายังไม่อาจเอาชนะท่านได้ ถือว่าข้าแพ้” ฉู่ซวงกล่าว “หากข้าแพ้ ท่านสามารถทำตามใจชอบ หากข้าชนะท่านภายในสิบรอบ ข้าจะมอบกระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงให้ข้า” จากนสีหน้าของฉู่ซวง จะเห็นได้ว่าเขาได้ตัดสินใจอย่างยากลำบาก ฉู่เฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เนื่องจากเขายังมีช่องทางให้พิจารณา “ท่านออกมารบกับข้าเถิด ข้า ฉู่ซวง สาบานด้วยชีวิตว่าจะไม่ทำอันตรายวังไป๋ แม้ท่านจะแพ้ ข้าก็สัญญาว่าจะไม่ฆ่าท่าน และจะไม่ให้ใครมาทำร้ายท่าน หรืออนุญาตให้ใครมาทำร้ายวังไป๋ ข้าต้องการเพียงกระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงเท่านั้น” สภาพของฉู่ซวงในเวลานี้อาจกล่าวได้ว่าอยู่ในภาวะเสียเปรียบอย่างยิ่ง แต่นางก็ยังคงมั่นคงและมั่นใจ ขณะเดียวกันนางก็ได้แสดงให้เห็นว่าพร้อมที่จะเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อกระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วง นางถึงกับกลายเป็นศัตรูกับผู้ที่อยู่ ณ ที่นี้ทุกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งตระกูลเทียนเจิ้นอิมพีเรียลเก่าคลั่งและตระกูลหลัน พวกเขาเพิ่งจะให้ฉู่ซวงรับมือกับเขาในเวลานี้ แต่หากฉู่เฟิงตกลงปลงใจ ไม่ว่าเขาจะชนะหรือแพ้ วังไป๋ก็จะสามารถพักผ่อนใจได้ “หากท่านไม่ไว้ใจข้า ท่านสามารถลงนามในสัญญาเลือดได้” ฉู่ซวงกล่าวอีก เมื่อเห็นว่าฉู่เฟิงกำลังตรึกตรอง เธอก็ดีใจอย่างลับๆ เพราะมันเป็นไปได้ “เราจะกำหนดชัยชนะและความปราชัยอย่างไร?” ฉู่เฟิงถาม “ข้าไม่ใช่ผู้ที่จะฆ่าได้ง่ายๆ!” “ประการแรก ท่านต้องใช้เพียงดาบเท่านั้น” ฉู่ซวงกล่าว “ข้ารู้ว่าท่านมีเครื่องรางศักดิ์สิทธิ์สำหรับป้องกันที่ทรงพลัง หากท่านใช้มัน ข้าอาจจะไม่สามารถเอาชนะท่านได้แม้จะร้อยครั้ง” ฉู่เฟิงตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “นี่ไม่ใช่ปัญหา ตราบใดที่ข้าสามารถทนรับการโจมตีของท่านได้สิบรอบ ข้าคิดว่ามันจะง่ายมาก” “ประการที่สอง ท่านห้ามใช้พลังอวกาศเพื่อการเลื่อนที่ ในทันที เพราะหากท่านร่อนหนีร่อนไป จะยากเกินไปสำหรับข้าที่จะแสดงพลังภายในสิบรอบเท่านั้น” เมื่อเห็นฉู่เฟิงพยักหน้า ฉู่ซวงก็ตกใจ เธอคิดว่าฉู่เฟิงจะปฏิเสธ ฉู่เฟิงลูบคาง ขมวดคิ้วพินิจพิเคราะห์ “เรื่องนี้ไม่มีปัญหา... แต่ข้าเป็นห่วงเล็กน้อยว่าเมื่อถึงเวลาท่านอาจจะฆ่าข้า” “ข้าจะไม่ฆ่าท่านอย่างเด็ดขาด ข้ามีความมั่นใจว่าสามารถเอาชนะท่านด้วยเพียงสิบรอบเท่านั้น” ฉู่ซวงกล่าว “กระบี่ปะการังยอมเพชรสีม่วงมีความสำคัญยิ่งต่อข้า ข้าจะรักษาคำพูดแน่นอน นอกจากนี้ยังจะลงนามในสัญญาเลือด ท่านจึงไม่ต้องกังวลเรื่องนี้” “แล้วจะถือว่าข้าแพ้อย่างไร?” ฉู่เฟิงหัวเราะ “หากท่านไม่ฆ่าข้า ข้าจะไม่ยอมรับความพ่ายแพ้” “เมื่อถึงเวลา เราจะใช้ดาบทั้งคู่ ตราบใดที่ข้าสามารถสะบัดดาบออกจากมือท่าน ท่านจะถือว่าแพ้ หากข้าไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ภายในสิบรอบ ก็ถือว่าข้าแพ้!” ด้านอื่น หากท่านสามารถโต้กลับภายในสิบรอบของการใช้ดาบของข้าและคว่ำดาบของข้าได้ ท่านก็จะถือว่าแพ้ไปเช่นกัน” ฉู่ซวงกล่าว กฎที่นางกำหนดขึ้นทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่ยอมรับได้มากขึ้น ...