Chapter 502 The Fairy Has Grown Up

เผยแพร่เมื่อ 5 พ.ค. 2569 03:23

**บทที่ 502 เทวดาโตขึ้น** เลง โหยวลานและซื่อ เซี่ยนเซี่ยนอาศัยอยู่ครึ่งทางบนภูเขา มันเป็นคฤหาสน์เล็ก ๆ ที่เลง โหยวลานชี้ให้เชิน เซียงมองจากระยะไกล “โหยวลาน ทำไมเซี่ยนเซี่ยนไม่อยู่กับเธอด้วยล่ะ?” เชิน เซียงถาม เลง โหยวลานเป็นผู้หญิงร้อนแรง หากไม่มีซื่อ เซี่ยนเซี่ยนเคียงข้างทำให้เชิน เซียงกังวลว่าอาจทำให้เกิดปัญหา “เธอกำลังฝึกศิลปะการต่อสู้อันอันตรายเฉพาะสำหรับจัดการกับปีศาจร้าย! ยากเกินกว่าจะเรียนรู้ ฉันเรียนเพื่อทำให้ตนเองเหนื่อยจึงออกมาผ่อนคลาย” เลง โหยวลานพูดถึงศิลปะการต่อสู้นั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย เชิน เซียงบีบแก้มเธอและยิ้ม “เซี่ยนเซี่ยนขยันขนาดนั้น ทำไมเธอถึงขี้เกียจ? เธอยังต้องเรียนศิลปะนั้นอยู่ในอนาคต เมื่อเจอปีศาจร้าย มันอาจช่วยเธอได้มาก” “เข้าใจแล้ว พี่!” เลง โหยวลานจับแขนเชิน เซียงยิ้ม “เมื่อไหร่เราจะฝึกศิลปะต่อสู้ด้วยกันล่ะ? ฉันอดใจไม่ไหวแล้ว ตอนนี้เลยไหม?” เชิน เซียงส่ายหัวและถอนอาย “ก่อนอื่นต้องเจอเซี่ยนเซี่ยนก่อนสิ อยากเห็นเธอจริง ๆ โอกาสได้เจอเธอไม่บ่อยเลย เพราะเมินเจอร์สาวใหญ่คอยซ่อนพวกเรา” “ครั้งหน้าเธอจะมีโอกาสอีกมาก คุณสองคนก็เป็นคู่กันอยู่แล้ว” เลง โหยวลานหัวเราะ “งั้นโหยวลาน ทำไมถึงอยู่ที่นั่น? สู้กับคนอื่นอยู่หรือ?” เชิน เซียงถามด้วยความสนใจ “ใช่เลย! นั่นแหละสนามฝึกของสถาบันดาบอสูร คุณสามารถต่อสู้กับคนอื่นได้อย่างอิสระ มีสูตรการป้องกันที่แข็งแกร่งให้แสดงฝีมือ แต่อย่าขโมยชีพของคนอื่น ไม่งั้นจะมีปัญหา” เลง โหยวลานพูดด้วยความตื่นเต้น สำหรับคนที่ชอบต่อสู้อย่างเธอ ที่นั่นคือสวรรค์ คนอื่นพักผ่อนในช่วงพัก แต่เธอยังฝึกศิลปะต่อสู้ต่อ “พี่ คิดว่าตะกี้จะอยู่ที่ไหน?” เลง โหยวลานหัวเราะ “ฉันจะหาพี่บ่อย ๆ นะ” “ไม่ต้องหาฉันหรอก ฉันจะอยู่กับพวกเธออยู่แล้ว คุณคงไม่ว่าใช่ไหม?” เลง โหยวลานได้ยินอย่างนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะ “แน่นอน! ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว!” “ใช่แล้ว ผมจำได้ว่าเพียงทำลายเสือตัวนั้นถึงจะเข้าได้สถาบันนี้เลย พี่เข้ามาได้อย่างไร?” เชิน เซียงยิ้มอ่อน ๆ “พูดถูก มีทางเดียวเท่านั้น คิดว่าเข้ามาได้ยังไงล่ะ” เลง โหยวลานทำหน้ากังวล “พี่ทำลายเสือหรือเปล่า?” “อะไร? ไม่เชื่อหรอ?” เชิน เซียงพูดอย่างภาคภูมิใจ เขาคิดว่าคำพูดนี้จะทำให้สาวน้อยอารมณ์ดี แต่กลับทำให้เลง โหยวลานหัวเราะออกมาดี “แน่นอน ฉันเชื่อในพี่ ฉันรู้ว่าพี่แรงมาก ฉันอยากตีเสือมานานแล้ว จึงตะโกนและส่งเสียงดังจนหลับ! แต่ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนมาขัดจังหวะ พี่บอกฉันสถานการณ์ตอนนั้นเถอะ” เชิน เซียงบีบจมูกเธอและยิ้ม “เสือนั้นยากจริง ๆ แต่โชคดีที่เซี่ยนเซี่ยนมาขัดจังหวะ…” “อะไร? ไม่เชื่อว่าฉันจะชนะเสือนั้น? ฉันแรงมาก… พี่บอกเซี่ยนเซี่ยนเร็ว ๆ ว่าพี่ทำลายเสืออย่างไร... มาเลย!” เลง โหยวลานที่เคยเยือกเย็นกลับทำหน้าตาน่ารัก และดูเหมือนเธอทำได้ดี เชิน เซียงก็อยากรู้ว่าเธอทำอย่างไร เชิน เซียงไม่มีทางเลือกนอกจากบรรยายการทำลายเสือฟันดาบโลหิต เพื่อแสดงความแข็งแกร่งต่อสาวน้อยของเขา เขาใส่เนื้อหาอันน่าตื่นตาตื่นใจในเรื่องราวของตน… ในขณะที่พวกเขากำลังอวดเก๋ากล่าวกัน พวกเขาก็มาถึงบ้านหลังเล็กที่ตั้งครึ่งบนภูเขา “เซี่ยนเซี่ยน พี่ของเธอมาถึงแล้ว!” เลง โหยวลานหัวเราะดัง แล้วเปิดประตูอย่างหยาบคายดึงเชิน เซียงเข้าไปข้างใน เมื่อลงไปในบ้านเชิน เซียงเห็นซื่อ เซี่ยนเซี่ยนถือหอกหยกขาวยาวแทงตัวไดโนเสาร์ด้วยก้าวเคลื่อนที่ลึกลับ เธอบินและเต้นรำในสวน เสื้อขาวของเธอลอยละลิ่วเหมือนเทวดาที่ลงมาสู่โลกมนุษย์ หน้าผากของเธอขมักเขม้น แสดงถึงการคิดลึกโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เห็นเช่นนั้น เลง โหยวลานพุ่งเข้ามา แสดงดาบที่ถืออยู่แล้วยิงสาดหอกหยกขาวของซื่อ เซี่ยนเซี่ยน ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนตอบสนองอย่างรวดเร็ว หลีกหลบทันที แล้วเตะดาบเล็ก ๆ อย่างเบา “หยุดเล่นกันเถอะ!” เชิน เซียงหัวเราะ ได้ยินเสียงของเชิน เซียง ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนหันมามองทันที ขณะที่เชิน เซียงก็มาถึงหน้าเธอและกอดเธอแน่น “เซี่ยนเซี่ยน ผมคิดถึงเธอจัง!” เชิน เซียงจ้องตาสีสวยของเธอและพูด “เซี่ยนเซี่ยน ฉันก็คิดถึงคุณเช่นกัน!” ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนยืดเท้าขึ้นแล้วจูบริมฝีปากเชิน เซียงพร้อมยิ้มหวาน เลง โหยวลานทำหน้างอน “เขาก็พูดแบบนั้นเมื่อเห็นฉันเลย!” แม้บ้านจะเล็ก แต่กว้างพอให้สามคนอาศัยอยู่ ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนดีใจมากที่รู้ว่าเชิน เซียงจะพักที่นี่ หลังจากที่ไม่ได้อยู่ร่วมกันมานาน นี่คือโอกาสที่หายาก “เซี่ยนเซี่ยน ตอนนี้อยู่ในหุบเขาลมเย็นตลอดหรือเปล่า?” เชิน เซียงสงสัยถึงการฝึกของเธอ ความเร็วที่พลังเพิ่มขึ้นทำให้เขาตื่นเต้น เขารู้ว่าตัวเขาเติบโตเร็วเพราะธาตุนั้น แต่สองสาวไม่มีเม็ด ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนพยักหน้า “ในหุบเขาลมเย็นมีพื้นที่ห้ามเข้า ซึ่งเหมาะกับผู้ที่มีเส้นเลือดน้ำแข็ง-ไฟ เราได้ฝึกที่นั่นมานาน และมารดาของเราก็มักจะมาฝึกด้วย” “ตอนนี้เราถึงจุดสูงสุดแล้ว พี่ใหญ่ จะฝึกศิลปะต่อสู้กับฉันเมื่อไหร่?” เลง โหยวลานถาม เธอรอคอยวันนั้นมานาน “เอาเลย พรุ่งนี้ดีกว่า!” เชิน เซียงทำสีหน้ากังวล ขณะที่ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนหัวเราะข้างๆ “เซี่ยนเซี่ยน นอนกับผมคืนนี้นะ” เชิน เซียงยิ้มกว้าง เสนอของเขาทำให้ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนอายเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า “ทำไมนะ? พี่เซี่ยนเซี่ยนนอนกับผมอยู่แล้ว ฉันนอนคนเดียวไม่ได้! อยากนอนกับพวกคุณด้วย” เลง โหยวลานพูดพร้อมทำหน้างอน “เอ่อ…” เชิน เซียงอาย ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนยิ้มอ่อนและพูด “แล้วมานะ เราไม่ได้เจอกันนานแล้ว นอนด้วยกันแล้วคุยกันก็ได้” ทันใดนั้น เลง โหยวลานคิดอะไรบางอย่างแล้วพูด “ดูเหมือนว่าฉันต้องออกห่างจากพวกคุณหน่อย ให้คุณได้จูบและระลึกถึงกัน! มาสเตอร์บอกไว้แล้ว…” แล้วเธอออกจากห้องด้วยสีหน้าประหลาด “โหยวลานเป็นแบบนี้ ถ้าคุณทำความสัมพันธ์ดีกับเธอ เธอจะคอยติดตามคุณเสมอ! ปกติเธอคอยติดตามฉันและมาสเตอร์ แล้วในอนาคตเธอก็อาจติดตามคุณบ้าง แต่เธอไม่ชอบคุยกับคนที่ไม่ใกล้ชิดกับเธอ” ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนพูดพร้อมยิ้ม เชิน เซียงยิ้มซ่อนความซน “ตอนนี้ถึงเวลาจูบและระลึกถึงกันแล้ว” ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนถอนลมหายใจเบา ๆ มองเชิน เซียงด้วยอารมณ์ลึกซึ้ง เชิน เซียงลุกขึ้นยกเธอขึ้นให้นั่งบนตักของเขา “มาสเตอร์บอกว่าเธอผ่านความยากลำบากมาหลายวัน” ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนกระซิบ หน้าตาเธอไม่สามารถปิดบังความเจ็บปวดได้ มือสีลิลลี่อ่อนโยนลูบหน้าตาอันงามของเชิน เซียงที่เต็มไปด้วยลมหนาว “ไม่มีอะไรห่วง ฉันสบายดีแล้ว” เชิน เซียงยิ้มอ่อน ๆ และจับมือสีหยกของซื่อ เซี่ยนเซี่ยนแล้วก้มหน้าจูบริมฝีปากสีเชอร์รี่ “ฮม…” ซื่อ เซี่ยนเซี่ยนส่งเสียงบ่งบอกความพอใจ ขณะนั้นเธอรู้สึกมือใหญ่ของเชิน เซียงบรรจุเข้าไปในชุดของเธอ ลูบ “ยอดหิมะ” สองดอกของเธอแล้วค่อย ๆ กด “เชอร์รี่” บนยอดหิมะ ทำให้เธออายและหายใจเร่งรีบ เชิน เซียงตื่นเต้นจนหยุดไม่ได้ เขาเพิ่มความแรงเล็กน้อยและพูด “เทพนิยายน้อยของฉันโตขึ้นแล้ว ตอนนี้พร้อมเต็มที่แล้ว”.

React

พูดคุย