บทที่ 527 สาวงามขาวผมอมตะ แม้ถ้ำจะเรียบง่ายและหยาบกระด้าง แต่มันเต็มไปด้วยความรักและความโรแมนติก เสียงของความบริสุทธิ์และการถอนหายใจดังกังวานทั่วถ้ำ ในขณะที่กรีดร้องของผู้หญิงกับเสียงถอนหายใจของผู้ชายก็ดังขึ้น... เฉินเซียงและชูเอี่ยนเซี่ยนถูกกอดชิดกันเหมือนเป็นเพียงคนสองคนเดียวในโลกนี้ พวกเขาจมลึกในความสุขของรักและอสุรกาย เหมือนเป็นหนึ่งเดียว ดำดิ่งลึกสู่ความสุขจนละลับจากทุกสิ่งในโลกนี้ เหล่งยูเหลียนนั่งอยู่ที่ทางเข้า ใช้ก้อนหินวาดภาพบนพื้นด้วยปากเล็กที่คายแววเงา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชูเอี่ยนเซี่ยนและเฉินเซียงถึงสุขใจขนาดนั้น แต่สำหรับเธอแล้ว มันน่าเบื่อและอับอาย ถ้าเธอเป็นผู้หญิงธรรมดา คงอายจนอยากหาที่หลบซ่อน แต่เหล่งยูเหลียนไม่คิดเช่นนั้น ในสายตาของเธอ นี่เป็นแค่สิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน และเมื่อได้สังเกตแล้ว ความแปลกใหม่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว เพราะฉะนั้น ชูเอี่ยนเซี่ยนจึงไม่กังวลเรื่องเหล่งยูเหลียนเลย เธอรู้จักเธอเป็นอย่างดี แม้เหล่งยูเหลียนมองดูก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สาวสองคนในวงของเฉินเซียง รวมถึงลองซุ่ยอี้ เด็กหญิงมังกรตัวน้อย ต่างก็เงียบหายใจอยู่โดยเฉพาะซู่เม่ย่าวและไบยุยุที่หน้าแดงเหมือนเลือด แม้พวกเธออาศัยมายาวนานแต่ยังไม่มีประสบการณ์ทางเพศเลย ไม่เคยรู้ความรู้สึกนั้น แต่ก็รู้ว่ามันอุ่นใจแค่ไหน “พี่…โจรตัวน้อยคนนี้จะมาเยี่ยมบ่อย ๆ ในอนาคต แน่นอนว่าจะมีครั้งที่สองอีกแน่ๆ มันเป็นการทรมานจริง ๆ!” ซู่เม่ย่าวส่งเสียงหัวเราะเยาะหยอก ไบยุยุยิ้มอย่างไม่ชัดเจน “พี่ อยากลองกับเขาบ้างไหม? เขาดี อย่างน้อยก็ไม่น่าขยะแขยง!” ดวงตาซู่เม่ย่าวกวัดแก้ว “พี่ เปลี่ยนไปมากเลย!” ไบยุยุรวบผมสวย ๆ ของเธอ ปล่อยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าเยือกเย็น “สัญญาได้ไหมว่าจะไม่ให้โจรตัวน้อยนี้เอาเปรียบเราในอนาคต?” “ใครจะรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร? อย่างไรก็รู้ว่าโจรตัวนี้ต้องการเอาเปรียบเราอยู่แล้ว เขาเคยทำแบบนั้นตลอด” ซู่เม่ย่าวส่งเสียงฮัดเมื่อคิดถึงตอนที่เฉินเซียงมองร่างเปลือยของเธอและไบยุยุ ใบหน้าของเธอร้อนแรง “จริง ๆ แล้ว ฉันยังรู้สึกดีมากเมื่อจูบครั้งที่แล้ว” รอยยิ้มหวานแสดงบนใบหน้าไบยุยุ หลังจากอยู่ด้วยกันมานานนี่เป็นครั้งแรกที่ซู่เม่ย่าวเห็นความงามเยือกเย็นที่มีเสน่ห์เช่นนี้ เฉินเซียงไม่ได้รู้ว่าเขาได้อยู่กับชูเอี่ยนเซี่ยนนานแค่ไหน เขาเพียงรู้สึกถึงความสะดวกสบายและความสุขอันไม่มีที่ใดเทียบเท่า ทำให้หัวใจของเขาแสดงอาการโดดเด่นจนรู้สึกสบายสุดสาหัส ในขณะนั้น ทั้งสองเหนื่อยล้าอย่างมาก พวกเขาอุ้มกอดกันแน่นและหลับไป ทั้งสองเคยเจ็บปวดรุนแรง แต่หลังจากนั้นก็ได้ลิ้มรสความสุขอันเลิศล้ำที่ทำให้คนรักทั้งสองลืมกังวลทั้งหมดและเข้านอนอย่างสงบ เมื่อเห็นเฉินเซียงไม่มีอาการผิดปกติ เหเหล่งยูเหลียนถอนหายใจอย่างโล่งใจในใจเธอคิดว่า “อาจเป็นเพราะพี่เอี่ยนเซี่ยนไม่ให้ฉันนอนกับพี่เปลือยเพราะกลัวว่าพวกเราอาจทำอะไรแบบนี้?” “ผู้ชายน่ะ แปลกจริง ๆ พอเห็นผู้หญิงสวยเขาก็เปลี่ยนไปหมด ครั้งที่พี่ใหญ่เห็นฉันเปลือย เขาดูเหมือนอยากโยนฉันลง พี่ใหญ่เป็นคนร้ายจริง ๆ ไม่แปลกเลยที่อาจารย์เรียกเขาว่าแบบนั้นทุกวัน...อาจารย์เป็นคนสวยมากนะ อาจจะเป็นเพราะพี่ทำอะไรกับเธอบ้างไหม?” ความเบื่อของเหล่งยูเหลียนทำให้จินตนาการของเธอปล่อยอิสระ… คืนหนึ่งผ่านไปเฉินเซียงโดยไม่รู้สึกว่าตัวเองได้ผสานกับวิญญาณฟ้าผ่า ทำให้ซู่เม่ย่าวและไบยุยุตกใจมาก พวกเธอไม่เคยคิดว่าจะในสถานการณ์แบบนี้เฉินเซียงจะถูกทำให้หลงใหลและผสานกับวิญญาณฟ้าผ่าได้ง่าย ๆ เมื่อเฉินเซียงและชูเอี่ยนเซี่ยนตื่นขึ้น พวกเขาเห็นเหล่งยูเหลียนนั่งอยู่ข้าง ๆ กับดวงตากว้างโตและมองสงสัยในอ้อมกอดของพวกเขา เดิมทีเฉินเซียงอยากอยู่กับชูเอี่ยนเซี่ยนต่ออีกสักพัก แต่เขากำลังผสานกับวิญญาณฟ้าผ่า และเหล่งยูเหลียนก็อยู่ตรงนั้น ทำให้เขาอุ่นใจจนลั่น เมื่อชูเอี่ยนเซี่ยนเห็นเหล่งยูเหลียนมองด้วยความสงสัย เธออายแต่ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกขบขัน “เอ๊ะ? ใครบาดเจ็บกันบ้าง!?” เหเหล่งยูเหลียนตะโกนขณะมองผ้าขาวที่เต็มไปด้วยรอยโลหิต ทำให้ชูเอี่ยนเซี่ยนอายไปซะส่วนหนึ่ง ขณะเดียวกันเฉินเซียงก็เทน้ำล้างของเหลือที่เหลือจากความรักของสองคน เฉินเซียงอายขึ้นเมื่อเหล่งยูเหลียนจ้องมองก้อนอัณฑะของเขา “พี่คนนี้ทำไม? ทำไมฉันไม่มีมัน?” เหเหล่งยูเหลียนถามด้วยความสงสัย คำถามของเธอทำให้ชูเอี่ยนเซี่ยนหัวเราะสบาย ๆ เธอรู้ว่าเหล่งยูเหลียนไม่มีความรู้เรื่องนี้เลย ดังนั้นไม่มีอะไรที่ต้องอาย หลังจากผสานกับเฉินเซียงแล้ว ชูเอี่ยนเซี่ยนรู้สึกว่าตัวเองเป็นภรรยาของเฉินเซียงแล้ว และเธอไม่ขี้อายอย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป เธอจิกเอวของเฉินเซียงแล้วพูดด้วยรอยยิ้มหวาน “พี่สาวถามว่าทั้งสองอย่างนั้นคืออะไร? ตอบเธอเลย!” เฉินเซียงรีบพันผ้าห่มรอบตัวเอง กลัวว่าเหล่งยูเหลียนจะไปหยิบจับ เขา ในขณะที่ทำความสะอาดร่างกายสีหยกของชูเอี่ยนเซี่ยน เปลวไฟชั่วร้ายในตัวเขาโผล่ขึ้นอีกครั้ง แล้วก็ตามมาด้วยเต็นท์เล็ก ๆ ที่ส่วนบนของร่าง ทำให้ชูเอี่ยนเซี่ยนอ้าปาก “นั่นคืออาวุธลับของฉัน...” เฉินเซียงตอบอย่างไม่แน่ใจ เขาเข้าใจว่าเหล่งยูเหลียนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายและผู้หญิงเลย หลังจากอยู่กับชูเอี่ยนเซี่ยนมานานแล้ว นอกจากนี้หน้าอกของเธอก็มากกว่าชูเอี่ยนเซี่ยนเล็กน้อย ตาของเหล่งยูเหลียนส่องประกายทันที “พี่ชาย มีสองอัน อยากให้ฉันได้เล่นอันหนึ่งบ้างไหม?” “ฮาฮา …” ชูเอี่ยนเซี่ยนหัวเราะออกเสียงดัง “กระต่ายหิมะ” ของเธอสั่นไหวในขณะที่ไบยุยุและซู่เม่ย่าวในวงก็หัวเราะเอ๋อ เฉินเซียงอึ้งจนแทบพูดไม่ได้ เขาถูหน้าอกที่เปล่งประกายของชูเอี่ยนเซี่ยนก่อนรีบใส่เสื้อผ้า จากนั้นพูดด้วยความจริงจัง “ยูเหลียน, อย่าเอามันไป มันคือรากฐานชีวิตของฉัน! ฉันเกิดมาพร้อมมัน ไม่รู้เธอโตขึ้นอย่างไร ทำไมเธอจังโง่? ปกติเธอดูเหมือนหัวหน้ามาก แต่ตอนนี้ …” “ทำไมฉันไม่มีมัน?” เหเหล่งยูเหลียนบ่นด้วยสีหน้าแห่งความกังวลขณะเก็บผมสีขาวของเธอ “เธอไม่รู้ว่าอวัยวะเพศชายหรืออัณฑะคืออะไรเมื่อตะโกนด่าว่าไหม?” เฉินเซียงกะทันหันรู้สึกว่าต้องสอนน้องสาวน้อยที่ไร้เดียงสาให้รู้เรื่องนี้เพื่อเธอจะไม่ถูกหลอกในอนาคต ชูเอี่ยนเซี่ยนหัวเราะเบา ๆ “ยูเหลียน, สิ่งนั้นสองอย่างแย่มาก ผู้ชายทำเรื่องเลวร้ายกับผู้หญิงเพราะพวกเขามีมัน” “จะให้ฉันรู้อะไร? ฉันไม่มีมัน ทั้งพี่เอี่ยนเซี่ยนก็ไม่มี แล้วอาจารย์ก็ไม่เคยสอนฉัน! ครั้งหน้าที่เจออาจารย์ ฉันจะถามเธอแน่ ๆ” เหเหล่งยูเหลียนแลบลิ้น “ฉันไม่ได้โง่ แต่ไม่มีใครสอนฉัน” เฉินเซียงขยี้คางแล้วหัวเราะ “ใช่แล้ว ครั้งหน้าที่เจอพี่เมนเงอร์ ต้องให้เธอสอนให้เธอเข้าใจทุกอย่าง” คำพูดของเขาทำให้ชูเอี่ยนเซี่ยนอยากเหยียบเขาอย่างไม่อาจทำได้ หลังจากชูเอี่ยนเซี่ยนสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จ เธอให้เหล่งยูเหลียนหวีผมให้ และถามว่า “คุณเซียงที่รัก, คุณหลบหลบออกจากคุกได้อย่างไร? ศูนย์ฝึกดาบอสูรกายที่นี่เกิดอะไรขึ้น?”