Chapter 482 – A Land with Ice and Snow

เผยแพร่เมื่อ 5 พ.ค. 2569 03:23

**บทที่ 482 – แดนที่เต็มไปด้วยหิมะและธารน้ำแข็ง** เชินเซี่ยงดูดน้ำลายหอมหวานในปากหลิวเมงเจอร์อย่างโลภลิ้นและสอดรสกับลิ้นอ่อนของเธอ หนึ่งมือของเขาไม่เชื่องย้ายไปจับที่หน้าอกของหลิวเมงเจอร์และค่อย ๆ นวด “กระต่ายขาว” ที่อิ่มเอิบผ่านผ้าผิวสีขาวบางของเธอ หลิวเมงเจอร์รู้สึกว่าตำแหน่งที่อ่อนไหวของเธอถูกเชินเซี่ยงบีบ ทำให้เธอสั่นสะท้าน ขณะเดียวกันมืออีกข้างของเชินเซี่ยงกอดเธอแน่นหนา ป้องกันไม่ให้เธอหนีออกไป ตอนแรกหลิวเมงเจอร์ต่อสู้เล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงความสัมพันธ์ของเธอกับเชินเซี่ยงที่พัฒนาไปถึงจุดนี้แล้ว ยังไม่ลืมว่าเชินเซี่ยงเคยเห็น “กระต่าย” คู่สวยงามของเธอมาก่อน เธอเลยรับรู้ว่าตัวเขาติดใจกับหน้าอกที่แพร่หลายของเธอ เธอถอนหายใจในใจและกอดจูบเชินเซี่ยงต่อไป พร้อมปล่อยเสียงครางอ่อนแรงออกมา ทำให้เชินเซี่ยงควบคุมไม่ถูก ตัวส่วนหนึ่งของเขาเติบโตขึ้น มือของเขาเริ่มนวด “กระต่าย” ยักษ์อ่อนนุ่มนั้นอย่างอิสระ และทำให้มันเป็นรูปร่างต่าง ๆ บางครั้งเขายังยังกดนวดตุ้มน้อย ๆ นั้นด้วย ความรู้สึกอันวิเศษทำให้เขาพอใจในใจลึก เขาอยากจะนวดตุ้มนั้นตลอดชีวิต หลิวเมงเจอร์รู้สึกว่าร่างกายของเชินเซี่ยงร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แรงกดดันก็เพิ่มขึ้น เธอรับรู้ว่าเขาตื่นเต้นมากในขณะนี้ แต่เธอก็กังวลว่าถ้าต่อเนื่องไปอาจจะเกินขอบเขต เธอยังไม่พร้อมสำหรับสิ่งเช่นนั้น “เจ้าชัง ช่างเจ็บ!” หลิวเมงเจอร์ส่งเสียงถอนลมหายใจอ่อน ๆ และตบมืออย่างเบา ๆ ที่มือซุกซนของเชินเซี่ยง แม้เชินเซี่ยงจะสัมผัสร่างของเธอผ่านผ้า แต่หลิวเมงเจอร์ยังคงอาย เธอก้มศีรษะลง ใบหน้าประทับด้วยสีแดงเรืองรองอย่างชวนหลง เธอพูดเบา ๆว่า “ฮืม ฉันยอมให้เธอสัมผัสฉันแต่เธอทำให้ฉันเจ็บจนขนาดนี้ คุณจริง ๆ ไม่รู้วิธีดูแลสาวเลย!” เชินเซี่ยงกอดหลิวเมงเจอร์ในอ้อมแขนและหายใจลึก ๆ เขากักเก็บไฟร้ายในหัวใจไว้ และรู้ว่าพวกเขาไม่ควรเกินขอบเขต เขาต้องการให้หลิวเมงเจอร์ตามเขาอย่างถูกต้อง ไม่ให้เธอให้ร่างกายตัวเองโดยลับ ๆ เพราะคิดว่าจะทำให้เธอเสียใจ “เม็งเงอร์พี่ใหญ่ ขอโทษนะ! ตอนนี้ฉันยังควบคุมไม่ได้” เชินเซี่ยงหัวเราะพร้อมอธิบาย “คงพอแล้วนะ” หลิวเมงเจอร์ส่งเสียงฮ้อเล็ก ๆ ขณะจมอยู่ในอ้อมกอดของเชินเซี่ยง รู้สึกถึงออร่าชายหนุ่มที่แผ่วแรงจากร่างกายเขา “ไม่จริงหรอก” เชินเซี่ยงตอบอย่างซื่อสัตย์ เขารู้ว่าการแคะหน้าอกของเธอไม่มีวันพอ หลิวเมงเจอร์บีบหน้าอกเชินเซี่ยงอย่างแรง “เจ้าชังตัวน้อย ทำให้ฉันห่วงใยเธอจริง ๆ ตอนนี้ดีแล้ว เพราะเธอได้ทำให้ศาลเจ้าเทพไฟโกรธ!” เชินเซี่ยงลูบผมสวยของหลิวเมงเจอร์ขณะถามว่า “กู่ตงเจินถามเธอให้มาบอกเรื่องศาลเจ้าเทพไฟไหม?” หลิวเมงเจอร์พยักหน้า “เขาเรียกสหายแม่เหล็กอันทรงพลังทั้งหลายจากทวีปเฉินวูมาพูดคุยว่าจะร่วมมือกับศาลเจ้าเทพไฟไหม แต่ก็ไม่ได้ผลในที่สุด เราเดินทางถึงทวีปกษัตริย์และศาลเจ้าเทพไฟอยู่ที่นั่น” “ศาลเจ้าเทพไฟเชิญเราไป พวกเขาแสดงพลังของตนและจริง ๆ แล้วแข็งแกร่งมาก โดยเฉพาะสหายฝึกหัด” เชินเซี่ยงพูดว่า “ศาลเจ้าเทพไฟไม่มีเจตนาดีเลย ตอนนี้พวกเขากำลังพยายามดึงคนเข้ามา! ยังไม่กี่วันก็จะมีคนเข้าร่วมเยอะ” “พวกเขายังไม่รู้ว่าฉันมีวิญญาณไฟ พวกเขาใช้เซนเซอร์ศักดิ์สิทธิ์ตรวจจับฉันครั้งแรกแต่ก็ไม่สังเกต! พวกเขากำลังมองหาผู้ที่มีวิญญาณไฟ ฉันสงสัยว่าถ้าพวกเขาค้นพบผลจะเป็นอย่างไร!” หลิวเมงเจอร์ห่วงใยเพราะพ่อแม่เคยบอกให้ระวังศาลเจ้าเทพไฟ “แค่ซ่อนตัวไว้เถอะ” เชินเซี่ยงตบหลังเธอและบอก “ไม่ต้องห่วงฉัน หากฉันต้องการซ่อนตัว ใครก็จับไม่เจอ!” ที่ซ่อนของเชินเซี่ยงมีมากมายและไม่มีใครกล้าติดตามแม้จะรู้ที่อยู่ แน่นอนว่าการซ่อนตัวไม่ได้ทำให้เขามีความสุขเลย ถ้าเขามีพลังพอ เขาก็จะฆ่าใครก็ตามที่อยากเอาชีวิตเขา หลิวเมงเจอร์จูบริมฝีปากเชินเซี่ยงและลูบหน้าที่หล่อของเขา เธอพูดเบา ๆว่า “แม้ว่าเธอจะเป็นเจ้าชังตัวน้อย ฉันก็ไม่ได้อยากเสียเธอเลย!” เชินเซี่ยงจู่โจมบีบ “ดอกบัวสีชมพู” ที่หน้าอกของเธอพร้อมรอยยิ้มซุกซน “กับสาวสวยอย่างเธอ ฉันต้องอยู่รอด!” หลิวเมงเจอร์ครวญและตีมือซุกซนของเชินเซี่ยง “มาหาอาวุธเทพธิดาเสือขาวก่อน แล้วออกอาวุธเทพสองอาวุธของเธอ” เชินเซี่ยงพยักหน้าและเรียก “ดาบปีศาจซัดมังกรฟ้า” อาวุธทองคำ “เกราะอาวุธเต่าขาวดำ” ก็ปรากฏตามร่างทำให้เขาดูโดดเด่นและหล่อเหลือเกิน ดวงตาที่สวยงามของหลิวเมงเจอร์สาดแสงระยิบระยับ ความรู้สึกสับสนที่เคยมีต่อเชินเซี่ยงครั้งแรกเมื่อสวม “เกราะเต่าขาวดำ” ก็กลับมา เธอรับรู้อดีตว่าเธอเคยตกหลุมรักเขาในตอนนั้น หลิวเมงเจอร์หัวเราะเบา ๆ “เจ้าชังตัวน้อย ดูเหมือนผู้ชายจริงเมสเมื่อสวมเกราะนี้” คำพูดของเธอทำให้ “สายมังกรแดง” ปรากฏในมือของเธอ เส้นใยไม่สิ้นสุดรวมกันเป็นริบบิ้นสีร้อนแรง เมื่ออาวุธเทพทั้งสามใกล้เข้ามา เชินเซี่ยงและหลิวเมงเจอร์รับรู้ว่ามีอะไรบางอย่างเรียกพวกเขาจากทิศทางหนึ่ง นั่นคือตำแหน่งของอาวุธเทพเสือขาว หาทิศทางได้แล้ว พวกเขาตื่นเต้นเป็นพิเศษ พวกเขาเก็บอาวุธเทพและเดินหน้าไปตามทิศทางนั้น “บินอยู่บนฟ้าดูโดดเด่นเกินไป ดินแดนเสือขาวลึกซึ้งนี้คงไม่ง่ายเลย ตอนนี้เราและเธอถูกศาลเจ้าเทพไฟจับตามองอย่างใกล้ชิด ดีกว่าเดินบนพื้นดิน” หลิวเมงเจอร์พูด “เม็งเงอร์พี่ใหญ่ สอนฉันฝึกหายใจลมเยือกได้ไหม?” เชินเซี่ยงถาม เพราะไบู๋ยู่วูเหมาะกับการฝึกนี้มากและเขาต้องการรับมันอย่างกระหาย “ได้เลย!” หลิวเมงเจอร์ตอบ เชินเซี่ยงและไบู๋ยู่วูก็อึ้งที่เธอยอมเสมอ ไบู๋ยู่วูและซูเม่ย่าว่าง่ายใจ ไซเม่ย่าวันนี้รู้ว่าไบู๋ยู่วูจะยิ่งแข็งแรงขึ้นเมื่อได้ฝึกนี้เดิมเธอคิดว่าไบู๋ยู่วูต้องละลาย “ยุทธวิธีปีศาจรุนแรง” แต่เมื่อทุกคนคาดว่าการร้องไห้ของเชินเซี่ยงเปิดใจของเธอ ความรู้สึกและความต้องการกลับคืนมา แต่เธอทำต่อไม่ได้และต้องใช้ศิลปะการต่อสู้อื่นมาชดเชย “จำให้ดี ฉันจะบอกคาถา ไม่มาก แต่ลึกซึ้ง ยากจะเข้าใจโดยปราศจากการฝึกหลายพันปี” หลิวเมงเจอร์ไม่ได้ถามทำไมเชินเซี่ยงอยากเรียน แต่เธอเชื่อใจเขามาก รวมถึงฝึก “วิชาอสูรอีกรูปหนึ่ง” ที่เธอสอนเชินเซี่ยงก็มีพลังมากและช่วยเธออย่างมาก ต่อจากนั้น หลิวเมงเจอร์เริ่มสอนคาถาให้เชินเซี่ยง ส่วนเชินเซี่ยงจดจำอย่างตั้งใจ ซูเม่ย่าวและไบู๋ยู่วูได้ยินและจดจำได้หลังฟังเพียงครั้งเดียว คาถามีไม่มากและหลิวเมงเจอร์สอนครบภายในห้าวัน เพียงศิลปะระดับเทพก็หายากขนาดนั้น และระหว่างการท่องคาถาเชินเซี่ยงยังคงสับสนหลายอย่าง ฝึก “วิชาลมเยือก” ไม่เหมาะกับเขา จึงไม่ต้องเข้าใจ เขารู้ว่าไบู๋ยู่วูและซูเม่ย่าวจะเข้าใจได้แน่ เชินเซี่ยงและหลิวเมงเจอร์เดินช้า ๆ เร็วขึ้นเฉพาะเมื่อตอนที่เชินเซี่ยงเรียน “วิชาลมเยือก” ครั้นผ่านเทือกเขาสูง พวกเขาเห็นเทือกเขาหิมะกว้างไกล ธรรมชาติทับทิมปกคลุมด้วยหิมะสีขาวเย็นยะเยือกและลมหนาวพัดพาความตั้งใจฆ่าเย็นยะเยือก! ทันใดนั้น ไบ๋เจิ้งเจิ้งใน “กระเป๋าอสูรซวน” ของเชินเซี่ยงส่งเสียงอุทาน “ท่านพี่ ข้ารู้สึกว่าที่นี่เป็นมิตร ข้ารู้สึกว่าข้าพบเพื่อนร่วมทางที่นี่!” เพื่อนของเสือขาวก็คือเสือขาวอีกตัวหนึ่ง เป็นไปได้หรือว่าเผ่าเสือขาวอาศัยอยู่ใน “อาณาจักรลึกซึ้งของเสือขาว”? ~

React