ชายกลางวัยขู่เข็ญสามคนชายหนองบหูที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ หน้าเต็มไปด้วยความโกรธและมีเลือดคุดคุยที่มุมปาก มีบาดแผลเลือดหนึ่งหรือสองแผลบนร่างกาย และหน้าตาโหดร้าย ดาบในมือของพวกเขามีรอยเปื้อนเลือด แสดงว่าพวกเขาน่าจะเป็นคนที่แทงเจาะร่างกายของสามคนหนุ่มแน่นมือ พวกเขายังยิ้มด้วยความมั่นใจอย่างเต็มที่ “มนุษย์ที่อยู่นอกนั้นก็เหมือนกับมนุษย์อสูรชั่วร้ายเลย เพียงแต่พวกเขาโหดร้ายและติ่งดุสุดขีดยิ่งกว่ามนุษย์อสูรชั่วร้าย” คนตาข้างเดียวโห่ร้องโกรธและดึงยาจิตวิญญาณที่คับคั่งด้วยพลังวิญญาณออกมา พวกเขาเพิ่งเก็บไว้ไม่นาน ชวนเซียงเมื่อเห็นฉากนี้ก็โกรธจัด “โรงเรียนสวรรค์พายุทะเลฟูกเป็นศาสนจักรชื่อดังของโลกนี้แน่นอน” เขาคิด “เจ้าตัวนั้นควรจะเป็นหัวหน้าของโรงเรียนสวรรค์พายุทะเลฟูก ไล่ดูลง! ไม่น่าให้เขาหนี!” ชวนเซียงดึงธนูแห่งความตาย บำรุงให้เป็นพลังมังกรและปล่อยออก เขาต้องการควบคุมน้ำลมพิษเวทอย่างแม่นยำพอให้ร่างกายภายในของโรงเรียนสวรรค์พายุทะเลฟูกมิจจายและเน่าเปื่อย “เสวี่ยอี้ จังหวะให้ดี ใช้มานะของเธอช่วยเด็กหญิงคนนั้น เราต้องไม่ให้คนนี้สำเร็จ” ชวนเซียงพูดขณะลูกศรธนูที่บีบอัดแล้วพุ่งออกด้วยความโกรธ เมื่อลูกศรออกไปแล้ว ไหล่ดูรงค์รับรู้ว่ามีคนกำลังรุกเข้ามาเขาอ่อนตัวลง พลังลึกลับทำให้เด็กหญิงในมือดึงมือออกและตะโกนหาเจ้าตาข้างเดียว “ใครนั่น!” ไหล่ดูรงค์โห่ร้องโกรธ ลูกศรของชวนเซียงไม่ได้เจาะผ่านร่างกายของเขา แต่ถูกเกราะแรงหนาปัดกัน แม้จะเป็นเช่นนั้น น้ำลมพิษเวทยังคงแพร่กระจายทั่วร่างของไหล่ดูรงค์ ผ่านเสื้อผ้าและเกราะเจาะทะลุผิวหนัง ไหล่ดูรงค์เป็นหัวหน้าศาสนจักรอย่างแท้จริงและเร็ว ๆ นี้ก็พบว่าเขาถูกเป็นพิษ เขาก็รีบกลืนยาปลอดพิษระดับสูง นั่งขัดสมาธิด้วยขัดเก้า เขารู้ว่าพิษนี้อันตรายสุดขีดและทำลายร่างกายของเขา คำว่า “ตาย” ฟังดูแปลกสำหรับนักรบที่เพิ่งข้ามการทดสอบระดับแปดของอาณาจักรนิรันดร์ ปกติพวกเขาจะรู้สึกกลัวแบบนี้เมื่อต้องเผชิญกับการทำลายล้างนิรันดร์ แต่ตอนนี้เมื่อรู้สึกถึงออร่าพิษแปลกปลอมในร่างกาย เขาก็ไม่อาจช่วยไม่ให้ความกลัวลึกซึ้งเกาะอยู่ในใจได้ “ผู้คุ้มกัน อย่าให้ใครเข้าใกล้ข้าผู้นั้นแน่นอนว่าเขาไม่มีพลังแกร่ง หากเขาแกร่งก็คงจะมาปรากฏตัวเมื่อหลายเวลาที่แล้ว” ไหล่ดูรงค์ฮึดหายใจและสั่งให้สามอุปกรณ์ที่อยู่ข้าง ๆ ล้อมตัวเขา เมื่อคนแข็งแรงเหล่านั้นเห็นเช่นนั้น พวกเขารู้ว่ามีใครบางคนพยายามช่วยพวกเขาจากเงามืด พวกเขาถือเด็กหญิงและต้องการจะหนี ไหล่ดูรงค์ครางและปล่อยพลังอากาศแรงออกมาผลักคนสู้สองคนลงพื้น เด็กหญิงที่ถูกชายตาข้างเดียวคุมไว้ไม่บาดเจ็บ ไหล่ดูรงค์ต้องจ่ายค่าตอบแทนให้แก่เหตุการณ์นี้ พิษที่กระจายเร็วมากทำให้อวัยวะภายในของเขาเน่าเปื่อย เขารีบดึงขวดออกมาดู แต่ทันทีนั้นก็ถูกลูกศรของชวนเซียงพุ่งชน “น่าขยะแขยง!” ไหล่ดูรงค์สั่นเท่าเทียมกัดฟันและพูดออกมาสั้น ๆ ชวนเซียงดึงดาบมังกรสีเขียวที่เคยฆ่าอสูรร้ายออกมา ตามคาด มันพุ่งมาจากต้นไม้ไกล ๆ ในระยะหายใจสั้น ๆ มาถึงหน้าตาของไหล่ดูรงค์ “ข้ากลัวว่าข้าไม่ขยะแขยงเท่ากับเจ้าช้างคอหินนั่น!” ชวนเซียงหัวเราะ คือชวนเซียงเอง! ไหล่ดูรงค์รู้สึกความหวานคล้ำในลำคอแทบอาเจียนเลือดออกมา เขา, หัวหน้าศาสนจักรผู้สง่างาม, กลับถูกต้อนรับโดยเด็กหนุ่มคนนี้ ชวนเซียง และเขากลายเป็นเหยื่อของพิษ “เรากับกันไม่มีศัตรู ทำไมเจ้าถึงพยายามทำร้ายข้า!” ชวนเซียงตะโกนด้วยเสียงต่ำ ชวนเซียงมี “ลานรีไลฟ์แดน” จำนวนมาก จึงสามารถควบคุมพิษอันรุนแรงได้ ไหล่ดูรงค์ไม่เคยกล้าประมาทนักเคมีอาจมาของปริมาณเคมีที่ให้คนรอดชีวิตได้ แต่ก็อาจทำให้คนตายอย่างน่าสยดสยอง ชวนเซียงเย้ยเย้ยเย็นชา “พวกเหล่านี้ก็ไม่มีศัตรูกับเจ้า ทำไมถึงลักยาอานุภาพของคนอื่น? ยังใช้เด็กเป็นอาวุธต่อข้า เจ้าจริง ๆ ไม่มีสิทธิ์ถามข้า เองก็ทนไม่ไหวที่จะเห็นเธอทำเช่นนั้น!” “แค่ยากินลายศิลป์ ฉันก็จะขออภัยแล้วชดเชย” ไหล่ดูรงค์กดกำปั้นแน่น พวกเขาผ่านการข้ามอุปสรรคแปดครั้งของอาณาจักรนิรันดร์มาด้วยความลำบาก เขาไม่อยากตายแบบนี้ ชวนเซียงหัวเราะ “ข้าไม่ไว้ใจเจ้า!” ทันใดนั้น ศิษย์โรงเรียนสวรรค์พายุทะเลฟูกผู้หนึ่งบินออกมาทางเด็กหญิง ชวนเซียงไม่ช้า รีบพุ่งมาที่เธอและพร้อมกันกรีดตัดศิษย์นั้นเป็นสองส่วน การตัดครั้งเดียวทำให้ศิษย์แห่งอาณาจักรร้อยการคัดสรรถูกฉีกเป็นก้อนเหมือนไทฟู เกราะของเขากลายเป็นไร้ประโยชน์ ชวนเซียงคาดเดาว่าทั้งหมดนี้มาจากอารมณ์ศักดิ์สิทธิ์ของไหล่ดูรงค์ “ฮึม!” ใบมีดศักดิ์สิทธิ์ของชวนเซียงสั่นสะเทือนปล่อยเสียงครำครำของมังกร เส้นเลือดสีเลือดบนดาบก็ระเหิดเป็นควันสีเลือด สองศิษย์ที่เหลือเริ่มสั่นไหว พวกเขารู้ว่าไหล่ดูรงค์ไม่มีพลังต่อสู้ หากไม่เช่นนั้นเขาจะฆ่าเขาไปแล้ว พวกเขากลัวว่าพิษอันแรงของชวนเซียงจะค่อย ๆ ปล่อยพิษสู่นักรบผู้แข็งแกร่งอย่างเขา “เธอ …” ก่อนไหล่ดูรงค์จะพูดต่อ พวกเขาถูกเชื่อมต่อด้วยการเคลื่อนไหวของชวนเซียงที่โผล่ขึ้นและตะโกนเย็นชา “ตาย!” เลือดสีดำพาความพิษแรง ทำให้สองศิษย์หมดแรงจากศีรษะถึงปลายเท้า ผู้นำผู้แข็งแกร่งของพวกเขาเสียชีวิตต่อหน้าพวกเขาเองโดยเด็กหนุ่มคนเล็ก แต่พวกเขาไม่หวาดกลัวนาน พวกเขาร่วงหล่นสู่การนอนหลับลึกตลอดกาล หลังจากชวนเซียงฆ่าไหล่ดูรงค์ เขาก็ฆ่าศิษย์สองคนนั้นด้วย ชวนเซียงปล่อยไฟประกายหนึ่งที่บรรจุพลังศักดิ์สิทธิ์คับแค้น ปิดยับพิษในช่วงเวลาสั้น ๆ แล้วทำให้บริเวณนั้นสะอาดหมดจด “พวกทุกคนสบายดีไหม?” ชวนเซียงเดินเข้ามายกยืดชายหนองบหูตาข้างเดียวขึ้น แล้วยิ้มให้กับเด็กหญิงน้อยที่ร้องไห้เหมือนฝน “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตเรา เหมือนมนุษย์ข้างนอกก็เป็นเช่นนั้นแหละ” ชายคนนั้นมองชวนเซียงด้วยความเคารพ พวกเขารู้ถึงพลังของไหล่ดูรงค์ พวกเขาเป็นแมลงศีรษะต่อสายตาของเขาแต่ก็ยังถูกฆ่าโดยเขา “ไม่ต้องอำพรางกันเลย พวกเขาเป็นคนดีที่ไหนก็เป็นคนดี แต่เมื่อพวกเขาติดใจสิ่งใด พวกเขาจะอันตรายกว่าทุกคน” ชวนเซียงหัวเราะ ชวนเซียงสนทนากับสามชายแข็งแรงเหล่านั้นสักพัก จากนั้นก็พบว่าพวกเขาเป็นชนพื้นเมือง ที่เรียกว่า “เผ่าจิตวิญญาณโบราณ” นี่คือแหล่งกำเนิดของอสูรชั่วร้าย พวกเขาได้รับพลังเช่นเดียวกับอสูรชั่วร้าย จึงถูกตรึงไว้ที่นี่และไม่สามารถออกไปได้ พลังโดยรวมของพวกเขาไม่ได้อ่อนแอเทียบเท่ากับอสูรชั่วร้าย! เหล่าบรรพบุรุษที่พวกเขามาจากใคร? เพียงเพราะผู้เฒ่าหนึ่งไล่ตามสัตว์โบราณอันทรงพลัง จึงทำให้พวกเขาต้องรออยู่ที่นี่ และได้เจอไหล่ดูรงค์ เขาได้เห็นพวกเขาเก็บยาอานูริทธิ์หายาก จึงโลภและอยากแย่งไป.