บทที่ 1262 แม้แต่วอยด์ก็ยังเคยทำ ค่ำคืนผ่านไปอย่างเชื่องช้า เกรย์กับเคลาส์ใช้เวลาเดินสำรวจไปทั่วเมือง มีสถานที่สองสามแห่งที่น่าสนใจ พวกเขาจึงแวะเวียนไปที่นั่นเพื่อฆ่าเวลา ตั้งแต่ย้ายมายังทวีปออโรร่า เคลาส์ก็เลิกทำตัวเสเพลเหมือนเมื่อก่อนเสียส่วนใหญ่ ซึ่งเกรย์เองก็รู้สึกยินดีแทนเพื่อนเล็กน้อย เพราะนั่นหมายความว่าเคลาส์จะไม่มาคอยรบกวนเขาด้วยเรื่องเหล่านั้นอีก สิ่งเดียวที่พวกเขาทำในตอนนี้คือการเพลิดเพลินกับไวน์รสเลิศและอาหารดีๆ ในยามที่อยู่ด้วยกัน ภายในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง เกรย์และเคลาส์กำลังนั่งรับประทานอาหารพลางสนทนาเรื่องการประชุมที่เพิ่งจบไป ไม่นานนักเคลาส์ก็เปลี่ยนหัวข้อ "เกรย์ นายไม่เคยมีแฟนเลย ฉันเริ่มเป็นห่วงนายแล้วนะ" เคลาส์มองเพื่อนของตนด้วยความเป็นห่วง "มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? หรือว่านายหาสาวสวยๆ ไม่เจอ? ถ้าต้องการ เดี๋ยวฉันหาให้ก็ได้นะ" เกรย์ไม่คาดคิดว่าเคลาส์จะจู่ๆ ก็เปิดประเด็นนี้ขึ้นมาจนเกือบสำลักไวน์ที่ดื่มอยู่ "ตอนนี้ฉันยังไม่สนใจเรื่องนั้นหรอก" เขาตอบหลังจากไอเบาๆ "อีกอย่าง ฉันยังไม่เจอคนที่ใช่" "นายจะไปเจอคนที่ใช่ได้ยังไงในเมื่อนายมีทัศนคติแบบไม่อยากได้ใครอยู่แล้ว?" เคลาส์ใช้นิ้วชี้เคาะหัวเกรย์ราวกับจะเตือนสติ แล้วพูดต่อ "นายมันหัวแข็งเกินไป สิ่งที่นายทำก็มีแค่ฝึก ฝึก แล้วก็ฝึก" "ไอ้ช่วงเวลาที่นายไม่ได้ฝึก นายก็เอาแต่มุ่งไปแข่งหรือออกเดินทางเพื่อเพิ่มระดับพลังของตัวเอง" "นายโฟกัสกับการพยายามแข็งแกร่งขึ้นมากเกินไปจนมองข้ามความงดงามของชีวิตไปเสียสนิท หาความสุขให้ตัวเองบ้างเถอะ มันไม่มีอันตรายอะไรหรอก" เกรย์มองเคลาส์แล้วคิดตามอย่างจริงจัง ยอมรับตามตรงว่าเคลาส์พูดไม่ผิด ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นหญิงสาวสวยหรือผู้หญิงที่มีนิสัยดี แต่เขายังคงหมกมุ่นอยู่กับการพยายามสร้างความแข็งแกร่งให้เพียงพอที่จะปกป้องทุกคน จนเขาไม่กล้าเปิดโอกาสให้ตัวเองได้สัมผัสกับความรัก มันเป็นสิ่งที่สวยงาม แต่สำหรับตอนนี้ เขาไม่คิดว่ามันเป็นสิ่งที่เหมาะกับเขา "นายไม่เข้าใจหรอก ฉันมีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จ" "โธ่เอ๊ย! นายไม่ได้ปลุกพลังธาตุเหมือนคนอื่นและช้ากว่าเขาสองสามปี แต่นั่นมันก็เรื่องในอดีตไปแล้วนะ! ดูนายสิ! นายคือชายในฝันของสาวๆ ทุกคนแท้ๆ แต่กลับมานั่งครองตัวเป็นโสดอยู่ตรงนี้" เคลาส์รู้เหตุผลของเกรย์ดี แต่เขาไม่คิดว่านั่นเพียงพอที่จะทำให้เกรย์ปฏิเสธชีวิตดีๆ "นายเติบโตมาไกลมากแล้ว นายยังต้องการอะไรอีก?" เคลาส์ถาม "ฉันเป็นคนที่หลายคนอยากให้ตาย" เกรย์กล่าว เขาจิบเครื่องดื่มแล้วพูดต่อ "นายเองก็พูดไว้เมื่อกี้ ถ้าพวกเขาอยากจะฆ่านายเพียงเพราะนายเป็นเพื่อนกับฉันล่ะ?" "มันไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ ถ้าฉันจะเอาใครสักคนมาตกอยู่ในอันตรายเพียงเพราะฉันอยากมีความรัก?" "ฉันหมายถึง ความคิดนั้นมันก็น่าตื่นเต้นดี แต่การเอาชีวิตคนอื่นมาเสี่ยงเพียงเพื่อตอบสนองอารมณ์ตัวเองไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากทำ" "แล้วถ้าพวกเขาฆ่าเธอคนนั้นล่ะ? นายจะให้ฉันทำยังไง?" เกรย์รัวคำถามใส่จนเคลาส์ตอบไม่ถูก "เห็นไหมล่ะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่ต้องการ แต่มันทำไม่ได้ ฉันคิดเรื่องนี้มาดีแล้ว และบอกตามตรงนะ ฉันกำลังภาวนาอยู่ว่าอย่าให้วันที่ฉันตกหลุมรักใครสักคนมาถึงเร็วๆ นี้เลย" "เหอะ! นายหนีไม่พ้นหรอก" เคลาส์แค่นหัวเราะแล้วเสริม "คนอย่างนายน่ะเป็นพวกที่รักใครรักจริง ช่วงที่นายเจอคนที่ใช่ นายจะทุ่มเทให้เขาทั้งหัวใจ มันเป็นเรื่องดี แต่ถ้าดูจากความคิดของนายในตอนนี้ ฉันคงไม่แนะนำหรอก" "แล้วนายจะเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาทำไม?" เกรย์ถาม "ก็นายมันเหงาเกินไป" เคลาส์ยิ้มมุมปากก่อนจะมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม "นายอายุเลยยี่สิบห้ามาแล้วแต่ยังไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนไหนเลย บอกตรงๆ ฉันผิดหวังว่ะ" เกรย์กำลังจะพูดตอบ แต่เคลาส์ก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน "ฉันมั่นใจว่าแม้แต่วอยด์ก็ยังเคยผ่านแมวตัวอื่นมาแล้ว" วอยด์ที่นั่งกินอาหารอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงักเมื่อได้ยินชื่อตัวเองในบทสนทนาของทั้งสองคน มันเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งคู่ ปากเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยอาหารดูน่าขันไม่น้อย "เห็นไหมล่ะ มันยังปฏิเสธไม่ได้เลย" เคลาส์ชี้ให้เห็น วอยด์มองเคลาส์ราวกับอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่อาหารยังเต็มปากอยู่ อีกทั้งยังตกใจเกินกว่าจะพูดอะไรออก เกรย์มองวอยด์อย่างแปลกใจ แล้วพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "จริงสิ ฉันมีอะไรจะให้นาย" เขานึกถึงน้ำผลไม้ที่ได้มาจากต้นไม้นั้น ซึ่งชายคนนั้นบอกว่ามันมีฤทธิ์กระตุ้นอารมณ์ทางเพศ เขาไม่ได้ต้องการมัน และเขาก็มั่นใจว่าเคลาส์ต้องอยากได้มันแน่ๆ เมื่อเขาอธิบายสรรพคุณของน้ำผลไม้นั้นให้เคลาส์ฟัง เคลาส์ก็ยิ้มหน้าบานทันที "เอามาให้ฉันสิ" เขาแบมือออกมา หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็พูดต่อ "ไม่ ไม่เอาดีกว่า นายเก็บไว้เองบ้างเถอะ สรรพคุณมันก็ไม่ได้แย่นี่ นายก็รู้ว่านายจำเป็นต้องทำความเข้าใจธาตุต่างๆ และเพิ่มระดับของพวกมัน" "ทำไมไม่ลองใช้ดูล่ะ? ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจัดการหาที่ระบายให้เอง ที่นี่มีสาวๆ ตั้งเยอะแยะ" เขาพยายามหว่านล้อมให้เกรย์ใช้ยานั้น เกรย์ไม่ได้โง่ขนาดนั้น ดังนั้นเขาจึงไม่หลงกลง่ายๆ แน่นอน เคลาส์ยักไหล่เมื่อเห็นดังนั้น "อย่างน้อยฉันก็พยายามแล้วนะ แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าพ่อของนายเป็นเหมือนนาย นายก็คงไม่ได้เกิดมาหรอก คิดเรื่องนี้ไว้ตอนฝึกด้วยล่ะ" เกรย์อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็หุบปากลง ไม่มีอะไรจะพูดโต้ตอบไป การเถียงกับเคลาส์ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรให้เขา และดูเหมือนว่าเคลาส์จะเป็นฝ่ายชนะการเถียงนี้ไปเสียทุกครั้ง วอยด์ทำได้เพียงจ้องมองคนทั้งคู่ ไม่แน่ใจว่าจะทำตัวอย่างไรกับคำพูดของเคลาส์ดี เมื่อเคลาส์สังเกตเห็นว่ามันยังคงจ้องเขาอยู่ "อะไร? ฉันพูดโกหกตรงไหน?" วอยด์กลืนอาหารลงคอแล้วหันไปสนใจกินอาหารและดื่มไวน์ต่อ ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงซึ่งได้ยินบทสนทนาของพวกเขาต่างพากันมองดูคนทั้งสองและเจ้าแมวที่กำลังกินอย่างจริงจัง พวกเขาไม่รู้เลยว่าจะทำอย่างไรกับข้อมูลที่ได้รับมาโดยไม่เต็มใจนี้ดี