Chapter 1867: ฉันไม่เคยเห็นหน้าแกมาก่อนในชีวิต ห่างจากสำนักแสงจันทร์ออกไปไม่กี่พันกิโลเมตร เคลาส์ปรากฏตัวขึ้นกลางป่า เขากวาดสายตามองฉากตรงหน้าด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น เบื้องหน้าของเขาคือลานโล่งกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของผู้มีพลังระดับสูง จากการตรวจสอบเพิ่มเติม เคลาส์ตระหนักว่าที่นี่เคยเป็นที่อยู่อาศัย ซึ่งน่าจะเป็นของชนเผ่าหนึ่งที่ปักหลักอยู่ในป่าแห่งนี้มานานหลายปี สถานที่นี้อยู่ไม่ไกลจากจุดที่มีรายงานว่าพวกโนมส์มาตั้งค่ายพักแรม ดังนั้นการถูกทำลายล้างนี้จึงเป็นฝีมือของพวกมันอย่างไม่ต้องสงสัย เขาเรียบเรียงความคิดในหัวอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองทิศทางหนึ่งแล้วทะยานตัวออกไป จุดหมายของเขาคือสถานที่ซึ่งพวกโนมส์กำลังตั้งค่ายอยู่ ใช้เวลาบินต่ออีกประมาณสิบนาที เขาก็ออกจากเขตป่าและมองเห็นตัวเมืองที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า กำแพงเมืองและอาคารบางส่วนถูกแช่แข็ง ซึ่งเป็นผลพวงจากการโจมตีของเหล่าผู้อาวุโสแห่งสำนักแสงจันทร์ เคลาส์ไม่ได้คิดจะปกปิดออร่าของตน นับตั้งแต่จากสำนักจันทร์เสี้ยวมาเมื่อเดือนก่อน เขาได้ยินข่าวการสังหารหมู่ที่พวกโนมส์ทำตลอดช่วงที่เขาไม่อยู่ เมื่อเขาออกมา เขาก็เป็นถึงผู้ปกครองระดับเจ็ดแล้ว แม้เขาจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าพวกโนมส์คงเริ่มลงมือโจมตีไปแล้ว แต่เขาก็ยังหวังว่ามันจะไม่เกิดขึ้น ไม่มีใครต้องการสงคราม โดยเฉพาะสงครามในลักษณะนี้ที่บ้านของตัวเองถูกใช้เป็นสนามรบ ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร พวกเขาจะต้องเผชิญกับความสูญเสียครั้งใหญ่ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครต้องการ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เผชิญหน้ากับพวกโนมส์นับตั้งแต่พวกมันบุกเข้ามา เคลาส์เดินตรงไปยังประตูเมืองโดยเอามือทั้งสองไพล่หลังโดยไม่คิดจะปิดบังตัวตน เขาสามารถสัมผัสถึงออร่าของสิ่งมีชีวิตหลายตนในเมืองได้ ไม่รู้ว่าชาวเมืองทั้งหมดถูกฆ่าตายไปแล้วหรือถูกส่งตัวไปยังโลกของพวกโนมส์ ในฐานะคนที่เคยไปเยือนโลกของพวกโนมส์มาก่อน เคลาส์รู้ดีว่าพวกมันต้องการมนุษย์ไปเป็นแรงงานให้ ดังนั้นหากมีโอกาสจับตัวมนุษย์กลับไปยังโลกของพวกมัน พวกมันย่อมไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแน่ ภายในตัวเมือง เช่นเดียวกับเคลาส์ พวกโนมส์ที่อยู่ภายในเมืองสัมผัสได้ถึงออร่าที่กำลังใกล้เข้ามา ในอาคารหลังหนึ่งที่ดูสมบูรณ์ที่สุดในเมือง กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังปรึกษาหารือกัน “มีบางคนกำลังมา” หนึ่งในร่างที่นั่งอยู่กล่าวพร้อมแววตาอำมหิต “ก็แค่ผู้ปกครองระดับเจ็ด” อีกร่างหนึ่งกล่าว “เราควรต้อนรับคนที่มาเยือนสักหน่อย ไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าบ้านที่แย่หรอกนะ” อีกร่างหัวเราะอย่างขี้เล่น ทั้งสามร่างลุกขึ้นยืน พวกมันสูงไม่ถึงหนึ่งเมตร ทั้งสามเดินออกจากอาคารมุ่งตรงไปยังประตูเมือง เมื่อเห็นทั้งสามเดินออกมา ก็มีพวกโนมส์อีกจำนวนหนึ่งเดินออกมาจากอาคารข้างๆ และเดินตามหลังพวกมันมา ที่ประตูเมือง เคลาส์หยุดเดินเมื่อเห็นพวกโนมส์เดินตรงมาทางเขา เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกแต่อย่างใด เพียงแค่มองพวกมันด้วยสีหน้าเย็นชา ทันทีที่พวกโนมส์เข้ามาใกล้ ความประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเคลาส์ ไม่ใช่แค่เคลาส์เท่านั้นที่เปลี่ยนสีหน้า เมื่อทั้งสองฝ่ายพบกัน สองในสามของพวกโนมส์ที่เป็นผู้นำก็มีสีหน้าสับสนขณะจ้องมองใบหน้าของเคลาส์ “แก… ฉันเคยเห็นแกที่ไหนมาก่อนนะ?” หนึ่งในพวกโนมส์กลุ่มสามตนชี้ไปที่เคลาส์ด้วยท่าทางงุนงง มันอยู่ในโลกมนุษย์มาระยะหนึ่งแล้ว แต่ไม่เคยเห็นเคลาส์มาก่อนเลยนับตั้งแต่มาที่นี่ ดังนั้นมันจึงไม่เข้าใจว่าทำไมถึงจำใบหน้านี้ได้ทันทีที่เห็น ต่างจากพวกโนมส์ที่มีสีหน้าสับสน เคลาส์กลับไม่ได้รู้สึกงงงวย แต่เขารู้สึกประหลาดใจอย่างแท้จริงที่ได้เห็นพวกโนมส์ที่เขาคุ้นเคย สถานที่เดียวที่เขาจะรู้จักพวกโนมส์เหล่านี้ได้ก็คือในโลกของพวกโนมส์นั่นเอง ระหว่างที่เขาอยู่ที่นั่น เขาได้พบกับพวกโนมส์มากมาย โดยเฉพาะในช่วงที่อาณาจักรของเจ้าชายทั้งสองกำลังทำสงครามกัน และทั้งเขาและเรย์โนลด์ต่างก็เป็นคนคุมทัพ เขาเคยปะทะกับคนคู่นี้มาบ้างเพราะพวกมันเองก็ทำงานให้กับเจ้าชายที่เขาให้ความช่วยเหลือ ทั้งสองเป็นถึงผู้ปกครองระดับสาม ดังนั้นการที่ต้องไปอยู่ใต้อำนาจของผู้ปกครองระดับหนึ่งหรือสองในตอนนั้นจึงรู้สึกเหมือนเป็นการดูหมิ่นพวกมัน นี่คือเหตุผลที่ทั้งคู่ไม่จำเคลาส์ได้ในทันที “ฉันไม่เคยเห็นพวกแกมาก่อน” เคลาส์ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ฉันเองก็เคยเห็นแกมาก่อนเหมือนกัน เจ้ามนุษย์ แกเคยไปโลกของเราใช่ไหม?” โนสอีกตนก้าวออกมาข้างหน้าแล้วถาม มันรู้สึกว่าใบหน้าของเคลาส์นั้นชวนให้หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก และมีเพียงใบหน้าเดียวเท่านั้นที่ทำให้มันรู้สึกเช่นนี้ จึงเป็นเหตุผลที่มันถามว่าเคลาส์เคยไปโลกของพวกโนมส์หรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงระดับพลังของไอ้เด็กมนุษย์คนนั้นกับคนนี้ มันก็ไม่เชื่อว่าจะเป็นคนเดียวกัน เป็นไปไม่ได้ที่ใครจะเลื่อนระดับได้เร็วขนาดนี้ “ฉันบอกว่าฉันไม่เคยเห็นพวกแกมาก่อน” เคลาส์แค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะกวาดสายตามองพวกโนมส์ที่อยู่ตรงนั้น เมื่อมองไปรอบๆ หัวใจของเขาก็หล่นวูบเมื่อพบว่าตนไม่สามารถสัมผัสถึงออร่าของคนอื่นได้อีกเลย นั่นหมายความว่าสิ่งมีชีวิตทุกตนอยู่ที่นี่หมดแล้ว ความโกรธแค้นแล่นผ่านแววตาของเขา ก่อนจะถามออกไปว่า “ชาวเมืองอยู่ที่ไหน?” “แกคิดว่าไงล่ะ?” โนสตนที่อยู่ตรงกลางกลุ่มถามพร้อมรอยยิ้มเยาะ มันคือตนที่เป็นผู้ปกครองระดับห้าในกลุ่มนี้ “จะดีที่สุดถ้าแกตอบฉันมา ฉันไม่มีเวลามานั่งคุยเล่นกับพวกแกหรอก” เคลาส์กล่าวอย่างใจเย็น เขาจำเป็นต้องรู้ว่าผู้คนถูกส่งตัวกลับไปยังโลกของพวกโนมส์หรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็อาจยังมีโอกาสที่จะช่วยพวกเขาไว้ได้ พวกโนมส์หัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดของเขา พวกมันมองเขาเหมือนคนโง่ พวกมันไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะมาขู่พวกมัน ทั้งที่มาเพียงลำพังตัวคนเดียว