Chapter 546 - คุณไม่มีทางเลือก "ว้าว! เขาเพิ่งจัดการอีกฝ่ายด้วยหมัดเดียวงั้นเหรอ?" หญิงสาวในกลุ่มถามพลางชี้ไปที่ชายหนุ่มชุดแดง "ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น แถมเขายังไม่ได้ใช้พลังธาตุอะไรเลยด้วยซ้ำ" ชายหนุ่มอีกคนในกลุ่มกล่าว "เหลือเชื่อจริง ๆ!" หญิงสาวและคนอื่น ๆ อุทานออกมา พวกเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น ในวินาทีนี้ พวกเขานึกย้อนไปถึงตอนที่เกรย์บอกว่าตัวเขาเองนั้นอันตรายยิ่งกว่าชายหนุ่มชุดแดงเสียอีก "พวกนายแน่ใจนะว่าเขายังอยู่ในระดับกำเนิด?" ชายหนุ่มคนหนึ่งถามเพื่อความมั่นใจ "ใช่ ยังอยู่ในระดับนั้น" ชายหนุ่มคนเดิมที่ตอบคำถามหญิงสาวพยักหน้า คนอื่น ๆ ทำได้เพียงถอนหายใจด้วยความคับข้องใจ พวกเขาหันหลังกลับ ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ต้นไม้นั่น เกรย์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินตรงไปที่ต้นไม้ พลังของเขาเพิ่มขึ้นเกือบทุกวัน และความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาก็ใกล้จะแตะระดับแปดของระดับกำเนิดแล้ว สำหรับเขา การจัดการคนที่อยู่จุดสูงสุดของระดับกำเนิดนั้นเป็นเรื่องง่ายมาก แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นอัจฉริยะอย่างชายหนุ่มชุดแดงก็ตาม แน่นอนว่าความประมาทก็มีส่วนสำคัญในการโจมตีครั้งนี้ เกรย์เดินไปที่ต้นไม้ก่อนจะเด็ดผลของมันออกมาอย่างเบามือ ผลไม้นั้นแผ่ความอบอุ่นที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย "ของดี!" เขาอุทานก่อนจะเก็บมันไว้ในแหวนเก็บของ เขาใช้ธาตุน้ำปลุกชายหนุ่มชุดแดงให้ฟื้นขึ้นมาก่อนจะหันหลังเดินจากไป "เกิดอะไรขึ้น?" ชายหนุ่มชุดแดงถาม "ไม่มีอะไร นายแพ้แล้ว" เกรย์ยักไหล่ ก่อนที่เขาจะเดินไปถึงทางออก เขาเห็นต้นไม้เปล่งแสงขึ้นมา และมีเส้นทางปรากฏขึ้นบนนั้น "โอ้ มีทางออกที่เร็วกว่าสินะ" เขาพูดพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันหลังกลับ ชายหนุ่มชุดแดงยืนนิ่งเมื่อได้ยินคำพูดของเกรย์ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าตนจะแพ้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ที่แย่กว่านั้นคือเขาถึงกับสลบไป! เขาเดินตามหลังเกรย์ไป เช่นเดียวกับอีกห้าคนที่เห็นทางออกนั้นด้วยเช่นกัน .... ภายนอกซากโบราณสถาน เช่นเดียวกับเกรย์ เหล่าเยาวชนคนอื่น ๆ ที่เข้าไปในสถานที่แห่งนี้ต่างทยอยออกมาตามทางที่เปิดขึ้นหลังจากที่เกรย์เด็ดผลไม้นั้น เมื่อออกมาแล้ว ต่างคนต่างมองไปรอบ ๆ พยายามจะหาว่าใครเป็นคนเอาผลไม้นั้นไป เกรย์และกลุ่มคนที่เข้ามาทางเดียวกับเขาเดินออกมาจากซากโบราณสถานด้วยท่าทีสบาย ๆ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่ป่า ที่นี่ไม่มีอะไรให้เขาทำอีกแล้ว ในตอนที่เขากำลังจะก้าวเข้าสู่ป่า "เกรย์ ดอว์สัน จะรีบร้อนไปไหน?" เสียงหนึ่งดังมาจากด้านข้าง แม้จะไม่ได้ดังมาก แต่ทุกคนรอบข้างก็ได้ยินอย่างชัดเจน เมื่อได้ยินชื่อนั้น ต่างคนต่างหันมองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย พวกเขาเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับ 'เกรย์ ดอว์สัน' ที่คอยเที่ยวท้าประลองกับผู้คนไปทั่ว พวกเขาไม่นึกเลยว่าคนคนนั้นจะมาปรากฏตัวที่ซากโบราณสถานแห่งนี้ เกรย์ชะงักฝีเท้าแต่ก็ยังคงเดินต่อไป เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินว่าคนผู้นั้นกำลังเรียกใคร ตู้ม! เกิดการระเบิดขึ้นตรงหน้าเกรย์ บังคับให้เขาต้องหยุดชะงัก ทุกคนหันไปมองตามทิศทางนั้น และเมื่อเห็นชายหนุ่มยืนสวมหน้ากากอยู่ที่นั่น พวกเขาก็เดาได้ทันทีว่าคนคนนี้คือเป้าหมายที่ตามหา สีหน้าของเกรย์บิดเบี้ยว นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่เขาเกลียดชื่อเสียง เขาจำได้แม่นว่าไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน แต่ทำไมคนคนนี้ถึงพยายามเรียกร้องความสนใจจากเขาขนาดนี้ เขาหันกลับไปมองว่าใครกันที่กล้าโจมตีเขา เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังลอยตัวอยู่อย่างนิ่ง ๆ กลางอากาศ ชายผู้นี้ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา สวมเสื้อแขนยาวและกางเกงสีขาว ผมสั้นสีขาวรับกับดวงตาสีฟ้าคู่นั้น "แกเป็นใคร?" เกรย์ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา 'ระวังตัวด้วย นายไม่ใช่คู่มือของเขา' วอยด์เตือน 'ฉันรู้' เกรย์ตอบกลับด้วยสีหน้าหงุดหงิด "คนที่จะรู้จักในอนาคตไงล่ะ แล้วซิลเวียอยู่ที่ไหน? ฉันนึกว่าเธอจะอยู่กับนายเสียอีก" ชายหนุ่มถามพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ดวงตาที่คมกริบของเขากวาดมองทุกคนที่อยู่ที่นี่อย่างง่ายดาย และไม่พบร่องรอยของซิลเวียเลยแม้แต่น้อย 'ซิลเวีย? เขามาจากกลุ่มที่เธอพูดถึงหรือเปล่านะ?' สมองของเกรย์ทำงานอย่างหนักเมื่อได้ยินชื่อนั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนตามล่าเขาเพียงเพราะเขาไปข้องเกี่ยวกับซิลเวีย "เธอไปแล้ว" เขาตอบ เขาไม่ได้ชอบซิลเวียเท่าไรนักเพราะเธอเป็นคนบังคับให้เขาไปท้าประลองกับพวกอัจฉริยะเหล่านั้น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะบอกที่อยู่ของเธอให้คนผู้นี้รู้ เกิดเขาคิดจะฆ่าเธอขึ้นมาล่ะ? เขาดูออกว่าคนที่อยู่ข้างหลังชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนที่ซิลเวียจะเอาชนะได้ง่าย ๆ "โอ้ น่าเสียดาย ฉันอยากให้เธอได้เห็นตอนที่ฉันจัดการหนึ่งในตัวเลือกของเธอเสียหน่อย" ชายหนุ่มกล่าวพลางส่ายหัว เมื่อเกรย์ได้ยินเช่นนั้น เขารู้ตัวทันทีว่ากำลังเจอปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว "ฉันไม่สนใจจะเข้าร่วมการแข่งขันนั่น" เกรย์พูดตรง ๆ นั่นคือเรื่องจริง เขาอาจจะไปที่นั่น แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะลงแข่งด้วย เรื่องนั้นมันไม่เกี่ยวกับเขาเสียหน่อย "หือ? ซิลเวียคงไม่เสียเวลามาวุ่นวายกับนายถ้าหากนายไม่คิดจะลงแข่งหรอกนะ ช่างเถอะ ในเมื่อฉันมาถึงที่นี่แล้ว ก็เอาเป็นว่าฉันจะปล่อยนายไปก็ได้" ชายหนุ่มกล่าว เกรย์กำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะได้ยินประโยคต่อมา "ถ้าหากนายรอดจากการโจมตีเพียงครั้งเดียวของฉันได้น่ะนะ" ชายหนุ่มเสริม เกรย์หรี่ตาลงมองชายหนุ่ม "ไม่สนใจ อย่างที่บอกไป ฉันจะไม่เข้าร่วมการแข่งขัน" "ปัญหาคือเรื่องนี้ นายไม่มีทางเลือกหรอก" ชายหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม วิ้ง! ฟุ่บ! ทันทีที่พูดจบ เขาก็ลงมือโจมตี เขาคือผู้ใช้พลังธาตุสายฟ้า สายฟ้าแลบแปลบปลาบพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงจนเกรย์รับมือไม่ทัน โดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาใช้ธาตุมิติเพื่อเคลื่อนย้ายไปยังจุดอื่นทันที "โอ้ รอดมาได้สินะ" ชายหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เกรย์ปรากฏตัวขึ้นในตำแหน่งใหม่ บนหน้าอกของเขามีรูเล็ก ๆ ขนาดสองนิ้วปรากฏอยู่ ผู้คนสามารถมองทะลุเห็นอีกฝั่งผ่านรูนั้นได้ เลือดเริ่มทะลักออกมาเปรอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินของเกรย์จนชุ่มโชกไปถึงกางเกง มุมปากของเขาทั้งสองข้างมีเลือดไหลซึมออกมา แม้จะมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็ว แต่เขาก็ยังไม่สามารถหลบการโจมตีนั้นได้พ้น โชคดีที่เขายังขยับตัวได้เร็วพอ ไม่อย่างนั้นมันคงทะลุหัวใจของเขาไปแล้ว