Chapter 572 - ครั้งแรกในจักรวรรดิอาซูร์ เกรย์และวอยด์ออกจากป่า มุ่งหน้าไปยังเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุด เขาตัดสินใจหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมาดูว่าเพื่อนๆ พยายามติดต่อเขามากี่ครั้งแล้ว แต่ในวินาทีที่เขาส่งกระแสจิตเข้าไป เขาก็ถูกถล่มด้วยข้อความจำนวนมหาศาลจนต้องรีบเก็บมันทันที เขาแทบไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงสัญญาณเตือนที่ดังไม่หยุด ‘หืม มันพังหรือเปล่านะ?’ เขาคิดกับตัวเองขณะจ้องมองมัน ก็นะ ผ่านมากว่าเจ็ดเดือนแล้วตั้งแต่เขาจากไป เพื่อนๆ ของเขาคงพยายามติดต่อเขามานับครั้งไม่ถ้วน เขานึกย้อนไปถึงสถานการณ์ก่อนที่เขาจะไป ซึ่งดูไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่เพราะจักรพรรดิพยายามจะจับกุมตัวพวกเขา เขายังคงไม่รู้เหตุผลของจักรพรรดิ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ด้วยโลกที่เขาได้สัมผัสในทวีปออโรร่า การอยู่ที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับการจำกัดขีดความสามารถของตัวเอง หากเพื่อนๆ ของเขาไม่อยู่ที่นี่ เขาก็มั่นใจเกือบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะไม่กลับมาอีก นอกจากว่าเขาจะตามหาพ่อแม่ในทวีปออโรร่าไม่พบ ไม่นานพวกเขาก็มาถึงเมืองที่ใกล้ป่าที่สุด เกรย์ต้องชะงักเมื่อเห็นผู้คนที่แต่งกายด้วยชุดนักรบกำลังคุมพื้นที่อยู่ เขาประหลาดใจเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้เก็บเอามาคิดมากนัก เขาลืมเรื่องสงครามที่ว่ากันว่าจะปะทุขึ้นทั่วทวีปไปเสียสนิท “ที่นี่น่าจะเป็นจุดที่หาข้อมูลได้ดี ฉันอยากรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน” เกรย์พึมพำขณะเดินตรงไปยังเมือง จุดที่เขาจะปรากฏตัวนั้นไม่แน่นอน วอยด์รู้เพียงแค่พิกัดในการกลับไปยังทวีปอาซูร์เท่านั้น ดังนั้นเมื่อพวกเขากลับมา พวกเขาจึงถูกส่งตัวกลับมาแบบสุ่ม สิ่งเดียวที่วอยด์ตรวจสอบให้แน่ใจคือพวกเขาจะไม่ปรากฏตัวใกล้กับป่าอสูรเวทมนตร์ ครั้งเดียวที่เขาเคยไปที่นั่น เขาได้สัมผัสกับกลิ่นอายที่ทรงพลัง ซึ่งแม้แต่คนที่มีนิสัยหยิ่งทระนงอย่างเขาก็ยังไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว... อย่างน้อยก็ในตอนนี้ เกรย์และวอยด์มาถึงประตูเมืองภายในไม่กี่นาที เขายังคงสวมหน้ากากอยู่ และเนื่องจากเขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของใครที่อยู่เหนือระดับต้นของขอบเขตเจ้าเหนือหัวได้เลย เขาจึงไม่ได้กังวลเรื่องการซ่อนตัววอยด์ ไม่เหมือนตอนที่เขาจากไปทวีปออโรร่า ปัจจุบันนี้เขาสามารถสังหารคนที่อยู่ในระดับต้นของขอบเขตเจ้าเหนือหัวได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นเขาจึงไม่มีอะไรต้องกลัว วอยด์เองก็เกือบจะเป็นอสูรเวทมนตร์ระดับห้าขั้นสูงสุด ซึ่งเทียบเท่ากับการอยู่ระดับสูงสุดของขอบเขตเจ้าเหนือหัว มีคนไม่กี่คนหรอกที่จะคุกคามมันได้ที่นี่ เมื่อมาถึงประตูเมือง เกรย์ก็ต้องประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น ป้ายประกาศจับสี่ใบถูกติดไว้บนผนังประตู สามใบเป็นรูปของเพื่อนเขา ส่วนใบสุดท้ายเป็นรูปของเขาเองโดยมีแมวเกาะอยู่บนไหล่ เขาแลกเปลี่ยนสายตากับวอยด์ก่อนจะหันหลังกลับ แม้เขาจะแข็งแกร่งกว่าคนแถวนี้ แต่เขาก็ไม่อยากดึงดูดความสนใจ โชคร้ายที่ใครบางคนเห็นเขาเข้าเสียแล้ว “แก! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” หนึ่งในนักรบตะโกนขึ้น พวกเขาจ้องมองป้ายประกาศจับเหล่านั้นมานานจนภาพของเกรย์และเพื่อนๆ ฝังอยู่ในหัวไปเรียบร้อยแล้ว “ไปเรียกหัวหน้ามา บอกเขาว่าเราจับตัวเกรย์ได้แล้ว” นักรบคนนั้นสั่งคนที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะพุ่งตัวตรงมาทางเกรย์ “มีอะไรให้ช่วยไหม?” เกรย์ถาม พยายามทำตัวให้เป็นปกติ “ใช่ ฉันมีคำถามจะถามแกนิดหน่อย” นักรบคนนั้นกล่าว ขณะที่เขาและพรรคพวกล้อมเกรย์ไว้ “ว่ามาเลย ฉันฟังอยู่” เกรย์กอดอกเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “แกคือเกรย์ ใช่ไหม?” นักรบถาม “ไม่ใช่” เกรย์ส่ายหัว ไม่มีทางที่เขาจะตอบคำถามนี้ตามตรงหรอก อีกอย่าง หากเขาปฏิเสธไปก็อาจมีโอกาสที่พวกนี้จะปล่อยเขาไป “เลิกโกหกได้แล้ว เราจำแกได้จากแมวที่อยู่บนไหล่ตัวนั้นนั่นแหละ” นักรบชี้ไปที่วอยด์ “ใครก็ตามที่คุณกำลังตามหาอยู่คงไม่ใช่คนเดียวในโลกที่มีแมวดำหรอกมั้ง” เกรย์โต้กลับ ในระหว่างที่เขากำลังโต้เถียงกับเหล่านักรบ หัวหน้าของกลุ่มก็มาถึง เขาเป็นคนเดียวในกลุ่มที่อยู่ในขอบเขตเจ้าเหนือหัว และอยู่ในระดับที่สองด้วย “เกรย์ ยอมมอบตัวซะดีๆ ไม่งั้นฉันคงต้องใช้กำลัง” หัวหน้ากล่าว เขาดูเหมือนคนวัยกลางคนที่มีท่าทางเย่อหยิ่งบนใบหน้า สำหรับคนอย่างเขา ใครก็ตามที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตเจ้าเหนือหัวก็เป็นเพียงแมลง เขาสามารถสัมผัสระดับพลังของเกรย์ได้เนื่องจากเกรย์ไม่ได้พยายามซ่อนมัน เขาจึงรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ในระดับที่ต่ำกว่าเขา... หรืออย่างน้อยเขาก็คิดแบบนั้น “หึ? แกคิดว่าฉันจะกลัวคนอย่างแกงั้นเหรอ?” เกรย์แค่นหัวเราะ ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของหัวหน้ากลุ่ม “จัดการมัน” หัวหน้าออกคำสั่ง มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ “เดี๋ยวก่อน อย่างแรกเลย ที่นี่คือที่ไหน?” เกรย์กางมือออกเพื่อกันไม่ให้นักรบเข้ามาใกล้ไปกว่านี้ เขายังไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และเนื่องจากเพิ่งกลับมา เขาก็ไม่มีอารมณ์จะมาเล่นสนุกกับคนพวกนี้ “นี่คือจักรวรรดิอาซูร์ ฮ่าๆ ใครจะไปคิดว่าจักรพรรดิของแกจะไล่ล่าแกมาถึงที่นี่ได้ ฉันได้ยินมาว่าหนึ่งในเพื่อนของแกก็กำลังเดินทางมาที่นี่เหมือนกัน ดีเลย เราจะได้รวบรวมพวกแกทั้งสี่คนแล้วควักแกนพลังออกมา” หัวหน้านักรบหัวเราะร่า “อืม นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาเยือนจักรวรรดิอาซูร์ ไม่น่าล่ะฉันถึงจำตราสัญลักษณ์บนชุดพวกแกไม่ได้” เกรย์พึมพำเบาๆ ‘ทำอย่างกับว่าแกจะจำตราสัญลักษณ์ของนักรบจากจักรวรรดิฉีหลินได้งั้นแหละ’ วอยด์กรอกตาเมื่อได้ยินคำพูดของเกรย์ เกรย์หัวเราะหึๆ ก่อนจะจ้องมองหัวหน้ากลุ่ม “ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกของฉันที่มาที่นี่ และฉันก็ไม่ได้มีความแค้นอะไรกับจักรวรรดิอาซูร์ ฉันจะปล่อยพวกแกทุกคนไปก็แล้วกัน” หัวหน้ากลุ่มและเหล่านักรบอีกกว่าหนึ่งร้อยชีวิตถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของเกรย์ ที่นี่มีคนระดับสูงสุดของขอบเขตต้นกำเนิดอยู่อย่างน้อยสิบห้าคน และไม่มีใครในนั้นกล้าพูดแบบนี้เลย “ช่างโอหังเสียจริง ฮ่าๆๆ ฉันไม่ได้หัวเราะแบบนี้มานานแล้วนะเนี่ย” หัวหน้านักรบระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เกรย์ส่ายหัวเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น ก่อนจะก้าวเท้าหนึ่งครั้ง เขายืนอยู่ห่างจากหัวหน้านักรบประมาณห้าสิบเมตร แต่ด้วยการก้าวเพียงครั้งเดียว เขาก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย เขาเงื้อมือขวาขึ้นแล้วดีดหน้าผากของหัวหน้ากลุ่มไปหนึ่งที วูบ! ปัง!