บทที่ 863 เผ่าลูทราผู้ต้องการล้างแค้น เกรย์และวอยด์ปรากฏตัวขึ้นไม่ไกลจากเมืองที่คีธถูกจับไป เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จากจำนวนผู้คนที่รวมตัวกันอยู่ด้านนอก เขามั่นใจว่าต้องมีเหตุการณ์สำคัญบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน พวกเขากำลังจะเคลื่อนไหว แต่จู่ ๆ วอยด์ก็หยุดชะงักและมองไปยังทิศทางหนึ่ง “มีอะไรหรือเปล่า?” เกรย์ถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นวอยด์มองไปทางอื่น “งูสองหัวตัวนั้นอยู่ที่นั่น” วอยด์ตอบ “ไม่ใช่ว่ามันควรจะอยู่กับคีธหรอกเหรอ?” เกรย์ถามด้วยสีหน้าสับสน “ใช่ นั่นแหละเหตุผลที่ฉันประหลาดใจว่าทำไมมันถึงไปอยู่ที่นั่น” วอยด์ตอบ “ไปดูกันหน่อยดีกว่าว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะไปสมทบกับคีธ” เกรย์เสนอ “ถ้าเรากลับไปไม่ทัน เขาจะไม่ตายไปก่อนเหรอ?” วอยด์รู้สึกกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของคีธเล็กน้อย “เขาไม่เป็นไรหรอก ถ้าไม่มีฉันอยู่ด้วย ป่านนี้เขาจะทำยังไงล่ะ?” เกรย์ไม่ได้รู้สึกกังวลใจมากนัก เหตุผลหลักที่เขามาที่นี่ก็เพราะว่าตั้งแต่มาถึง นี่เป็นครั้งแรกที่คีธขอความช่วยเหลือจากเขา หากไม่ใช่เพราะแบบนั้น เขาก็คงไม่มาช่วยหรอก วอยด์ทำได้เพียงเห็นด้วยและมุ่งหน้าไปหางูสองหัวตัวนั้น พวกเขาใช้เวลาไม่กี่นาทีก็มาถึงที่หมาย วอยด์ตามรอยงูไปจนถึงถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่งที่มีน้ำขังอยู่ภายใน เมื่อมองเข้าไปข้างใน พวกเขาก็เห็นงูนอนอยู่บนพื้นในสภาพบาดเจ็บ “เข้าใจแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาจับตัวหมอนั่นได้” เกรย์ให้ความเห็นเมื่อเห็นสภาพของงู วอยด์เดินเข้าไปพูดคุยกับงู ในฐานะที่เป็นสัตว์เวท มันจึงสามารถสื่อสารกับงูตัวนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ หลังจากคุยกันครู่หนึ่ง เขาก็พบว่าคีธถูกซุ่มโจมตีโดยคนจากเผ่าลูทรา อันที่จริงไม่ใช่แค่คีธคนเดียว แต่มนุษย์ทุกคนในละแวกนี้ต่างก็ถูกซุ่มโจมตีเช่นกัน เกรย์มอบยาฟื้นฟูที่ได้มาจากดินแดนนี้ให้กับงู แม้มันจะมีประสิทธิภาพไม่เท่ากับยาที่เขาได้จากอสรพิษบานสะพรั่ง แต่ก็นับว่าใช้ได้ดี งูตัวนี้มีประโยชน์มากตั้งแต่ที่เขาได้มันมา ดังนั้นเขาจึงไม่คิดมากที่จะช่วยให้มันรอดชีวิต งูตัวนี้อยู่ในระดับกลางของขั้นที่หกแล้ว นั่นหมายความว่าใครก็ตามที่โจมตีพวกเขาต้องอยู่ในระดับกลางหรือขั้นเซจ หรือไม่ก็อาจอยู่ในระดับปลาย เกรย์และวอยด์ทิ้งงูไว้ให้พักรักษาตัวก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเมือง เนื่องจากเกรย์สามารถเปลี่ยนสีผิวของเขาได้ เขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรเลย เขาเดินเข้าเมืองผ่านประตูเมืองและยังทักทายพวกยามอีกด้วย การที่เขาสามารถพูดภาษาของพวกเขาได้ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น เขาถามไถ่ผู้คนรอบข้างและพบข้อมูลบางอย่าง คนเผ่าลูทราทราบเรื่องที่มนุษย์เข้ามาในโลกของพวกเขามาโดยตลอด อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้เมืองของพวกเขาถูกโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าและสินค้าถูกปล้นไป สิ่งนี้ทำให้พวกเขาโกรธแค้นจนตัดสินใจที่จะกำจัดมนุษย์ทุกคนที่พบเจอ พวกเขาจะคอยติดตามและเมื่อสบโอกาสที่เหมาะสมก็จะทำการซุ่มโจมตี โดยรวมแล้วพวกเขาสามารถจับมนุษย์ได้มากกว่าสิบคนในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา และพวกเขากำลังจะประหารชีวิตทั้งหมดในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า “สงสัยว่าที่ไหนก็คงจะมีพวกตัวปัญหาอยู่เสมอสินะ” เกรย์พูดขึ้นเบาๆ เท่าที่พวกเขาทราบ กลุ่มไพรมอนด์เป็นเพียงกลุ่มเดียวที่มีสิทธิ์เข้าถึงดินแดนนี้ อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่สามารถมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะมีเพียงแค่กลุ่มไพรมอนด์เท่านั้นที่เข้าถึงที่นี่ได้ หากกลุ่มอื่นๆ ค้นพบช่องว่างมิติที่เชื่อมต่อสถานที่นี้เข้ากับทวีปออโรร่าโดยบังเอิญ ก็ไม่มีทางที่คนจากกลุ่มไพรมอนด์จะล่วงรู้เรื่องนี้ เกรย์ไม่มีปัญหาในการเดินทางไปยังสถานที่ประหารชีวิต เพราะยังไงเสียมันก็เป็นที่สาธารณะ เมื่อเขามองไปที่เหล่าผู้ถูกจับกุม เขาสังเกตเห็นว่าพวกเขามาจากกลุ่มไพรมอนด์ ส่วนใหญ่สวมเครื่องแบบของกลุ่มเนื่องจากมันมีคุณสมบัติในการป้องกัน เกรย์ไม่ได้สวมชุดของเขาเพราะเขาใส่เสื้อผ้าที่ขโมยมาจากสมาชิกเผ่าลูทราคนหนึ่ง เขาจำเป็นต้องกลมกลืน ซึ่งเขาไม่สามารถทำแบบนั้นได้หากใส่ชุดปกติของตัวเอง สายตาของเขาหยุดลงที่ร่างของคีธ สภาพของคีธไม่ได้แย่เท่ากับงูสองหัว นอกจากรอยฟกช้ำเล็กน้อยแล้ว เขายังถือว่าปกติอยู่ ‘เอาไงต่อดี?’ วอยด์ถาม ‘หยุดการประหารชีวิตน่ะสิ’ เกรย์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ ‘แต่นั่นมีนักเวทขั้นเซจระดับปลายอยู่หลายคนเลยนะ’ วอยด์เตือน ‘ไม่ใช่ปัญหาหรอก ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะสู้สักหน่อย ฉันแค่จะพาคนพวกนั้นออกไปแล้วก็ไปแค่นั้นเอง’ เกรย์ตอบ โดยยังคงไม่รู้สึกกังวลเกี่ยวกับคนระดับปลายของขั้นเซจ ‘อีกอย่าง ฉันมีนายอยู่ด้วย ทำไมต้องกลัว?’ เขากล่าวเสริมพร้อมรอยยิ้ม ‘ฉันไม่เอาตัวไปโดนกระทืบเพราะคนพวกนี้หรอกนะ’ วอยด์แสดงจุดยืนตั้งแต่แรก ‘เอาน่า นายจะได้ของแวววาวดีๆ จากพวกเขากลับไปเป็นรางวัลไง’ เกรย์พยายามโน้มน้าว ‘ฉันไม่หลงเชื่อคำพูดเดิมๆ ของนายอีกหรอก’ วอยด์ส่งเสียงฮึดฮัดและปฏิเสธที่จะฟังสิ่งที่เกรย์พูด เกรย์ยังคงก่อกวนวอยด์ต่อไป เขาไม่ได้สนใจสิ่งที่ชายบนเวทีกำลังพูดอยู่เลย ชายคนนั้นกำลังพูดถึงเรื่องที่มนุษย์เข้ามาในโลกของพวกเขาแล้วเริ่มขโมยทรัพยากรไปใช้ฝึกฝน เขาตั้งใจที่จะต่อต้านเรื่องนี้ แต่มนุษย์ไม่เคยเข้ามาใกล้เมืองระดับสูงของพวกเขามากขนาดนี้มาก่อน เมื่อเกรย์ได้ยินสิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวให้กับความโหดร้ายของสมาชิกกลุ่มซิฟิลิส พวกเขาใช้คนเหล่านี้เป็นเครื่องมือในการทดลอง ทำให้เกิดโรคระบาดและหายนะสารพัดรูปแบบ ชาวเผ่าลูทราพยายามหาวิธีที่จะทำให้มนุษย์ต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้ หลังจากเกิดการโจมตีเมือง พวกเขาก็ตระหนักว่ามีกลุ่มมนุษย์ป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ พวกเขาจึงส่งนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดออกไป และหลังจากผ่านไปไม่กี่วัน พวกเขาก็สามารถจับกลุ่มคนเหล่านี้ได้ ‘ที่แท้คีธก็โชคร้ายที่ดันเข้ามาในเขตนี้ ไม่แปลกใจเลยที่แม้แต่เจ้างูยังทำอะไรไม่ได้ พวกเขาวางแผนรับมือไว้หมดแล้วสินะ’ เกรย์คิดในใจอย่างเข้าใจ