บทที่ 898 ผมให้สัญญาไว้แล้ว ตูม! โครม! การต่อสู้ดำเนินต่อไปอย่างดุเดือดเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม เนธานกำลังรับมือกับเกรย์ได้อย่างยอดเยี่ยม แม้แต่ตัวเกรย์เองยังรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายสามารถต่อสู้ได้ถึงเพียงนี้ ทั้งที่พื้นเพนิสัยของเขานั้นค่อนข้างขี้ขลาด วอยด์ยืนดูอยู่ข้างๆ พร้อมกับชายหนุ่มคนนั้น พวกเขาถึงกับพูดคุยวิจารณ์การต่อสู้กันเป็นระยะ เกรย์กำลังใช้พลังธาตุทั้งห้าในการต่อสู้ หรืออาจจะเป็นหกหากนับรวมธาตุความมืดเข้าไปด้วย แต่มีเพียงเขากับวอยด์เท่านั้นที่รู้ว่าเขากำลังใช้ธาตุความมืดอยู่ ดังนั้นเนธานจึงเข้าใจไปว่าเกรย์ใช้เพียงแค่ห้าธาตุเท่านั้น ‘ฉันนึกว่าเขาใช้ได้แค่สี่ธาตุ... เขาทำแบบนั้นได้ยังไงกัน? เรื่องแบบนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน!’ เนธานกำลังสติแตก ความสามารถของเกรย์เหนือชั้นเกินกว่าที่เขาจะทำความเข้าใจได้ หากสถานการณ์ยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือ เขาไม่สามารถคงเทคนิคนี้ไว้ได้ตลอดไป ทันทีที่เขาเลิกใช้ เขาจะเข้าสู่สภาวะอ่อนแอ ซึ่งในตอนนั้นแม้แต่คนที่เพิ่งเลื่อนระดับสู่ขอบเขตนักปราชญ์ (Sage Plane) ก็อาจสังหารเขาได้ ไม่ต้องพูดถึงตัวประหลาดอย่างเกรย์เลย ความตายรอเขาอยู่ตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาจึงพยายามหาทางหนีหลายต่อหลายครั้ง แต่เกรย์กลับหาวิธีสกัดกั้นเส้นทางหนีของเขาไว้ได้เสมอ ประตูมิติเริ่มไม่ใช่ทางเลือกที่ดีอีกต่อไป เพราะเกรย์ได้นำตัวเองไปขวางอยู่ระหว่างเขากับประตูมิติเสียแล้ว หากเขาต้องการไปที่นั่น เขาต้องผ่านตัวเกรย์ไปให้ได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับเขา เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ เขาก็รีบเปลี่ยนใจ ในเมื่อไปที่ประตูมิติไม่ได้ งั้นเขาก็จะมุ่งหน้าเข้าสู่ดินแดนลูตราแทน บางทีเขาอาจจะพบหนทางรอดที่นั่น ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ เขาไม่สนหรอกว่าจะต้องทำอย่างไร นอกจากนี้ หากสมาชิกคนอื่นๆ ในฝ่ายของพวกเขาตามมาสมทบ เขาก็ยังมีความหวังที่จะใช้พวกเขาข่มขู่เกรย์ สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็แค่บอกว่าจะรายงานเรื่องนี้ต่อฝ่ายเดียวกัน ซึ่งน่าจะหยุดยั้งไม่ให้เกรย์ลงมือสังหารเขาได้ ในทางกลับกัน เกรย์ไม่รู้เลยว่าเนธานกำลังคิดอะไรอยู่ เขายังคงรุกไล่โจมตีอย่างต่อเนื่องพร้อมกับขัดขวางไม่ให้เนธานเข้าใกล้ประตูมิติ จู่ๆ เนธานก็หักเลี้ยวอย่างรวดเร็วและพุ่งตัวเข้าไปในดินแดนลูตรา ทำให้เกรย์ประหลาดใจ “เอ๊ะ?” เกรย์รู้สึกงุนงงเล็กน้อยเมื่อเห็นดังนั้น ตอนแรกเขาคิดว่าเนธานกำลังล่อให้เขาตามไปข้างหน้าเพื่อจะอาศัยจังหวะย้อนกลับไปที่ประตูมิติ แต่หลังจากที่เขาไม่เห็นวี่แววว่าเนธานจะหันกลับมา เขาก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เนธานถอดใจจากประตูมิติและตัดสินใจหนีเข้าไปในดินแดนลูตราแทน เกรย์รีบไล่ตามไป ทำให้วอยด์ต้องปล่อยชายหนุ่มให้อยู่ที่หน้าประตูมิติเพียงลำพัง ชายหนุ่มเกือบจะตามพวกเขาไปแล้วเพราะเขากำลังสนุกกับการชมการต่อสู้ แต่โชคร้ายที่เขาออกไปจากที่นี่ไม่ได้ จึงต้องจำใจรออยู่ตรงนั้น เกรย์มีความเร็วเหนือกว่าเนธาน เขาจึงตามทันได้อย่างรวดเร็วและทั้งคู่ก็เริ่มปะทะกันอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม เนธานก็หาโอกาสหนีได้อีกจนได้ เขาเริ่มใช้ยันต์แสงระดับขอบเขตนักปราชญ์ขั้นสูงสุด (Peak Sage Plane) เพื่อเพิ่มความเร็วของตนเอง ให้พุ่งทะลุขีดจำกัดปัจจุบันไปอีกขั้น หากเป็นการหนีจากผู้ใช้ธาตุคนอื่นในขอบเขตเดียวกัน เขาคงรอดไปได้โดยไม่มีปัญหา แต่เพราะเกรย์มุ่งมั่นที่จะสังหารเขาให้ได้ ชะตาชีวิตของเขาจึงถูกกำหนดไว้แล้ว แม้ความเร็วของเขาจะเหนือกว่าเกรย์อยู่บ้าง แต่นั่นก็เป็นเพียงสิ่งที่เขาต้องมีเพื่อใช้ในการหลบหนีเท่านั้น เกรย์ไม่รู้สึกตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เพียงแค่กะพริบตา เขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ตำแหน่งของเนธาน ไม่นานเนธานก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ ไม่ว่าเขาจะเร่งความเร็วเพียงใด เขาก็สลัดเกรย์ไม่หลุด เขาถึงกับใช้ยันต์เคลื่อนย้ายมิติแต่มันก็ไร้ผล เกรย์ยังคงตามหาเขาเจอจนได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้ “ยอมแพ้เถอะ นายหนีไม่พ้นหรอก” เกรย์กล่าวราวกับยมทูตในยามนี้ “แกเป็นตัวอะไรกันแน่?” เนธานถามด้วยสีหน้าหวาดกลัว “เงาแห่งความตาย” เกรย์ตอบอย่างจริงใจ เนธานไม่กังขาในคำพูดนั้นเลยแม้แต่น้อย สำหรับเขา เกรย์คือตัวตายตัวแทน ไม่ใช่แค่เงาของมันด้วยซ้ำ “แกมันไอ้คนบ้า!” เขาโวยวายก่อนจะใช้ยันต์เคลื่อนย้ายมิติอีกใบ เขาไม่ยอมรับชะตากรรมของตัวเองง่ายๆ “ไม่ว่าแกจะหนีไปไกลแค่ไหน ฉันก็จะหาแกเจอ” เสียงของเกรย์ดังก้องอยู่ในหูของเนธานเมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นในสถานที่ใหม่ เมื่อหันกลับไปมอง เขาเห็นเกรย์กำลังจ้องมองมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ดวงตาของเกรย์เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนและเนธานก็ตัวแข็งทื่อไปชั่วเสี้ยววินาที ช่วงเวลาสั้นๆ นั้นมากเกินพอสำหรับเกรย์ เขาร่นระยะห่างเข้ามาแล้วชกเข้าที่หน้าอกของเนธาน การโจมตีของเขาระเบิดออกด้วยเปลวไฟสีน้ำเงินที่แผ่พุ่งพร้อมกับสายลมเยือกแข็ง เนธานเริ่มถูกแช่แข็งจากความเย็นอย่างช้าๆ เขาใช้พลังธาตุไฟเพื่อสลายน้ำแข็งและพยายามจะวิ่งหนี แต่เกรย์ก็ขวางทางเขาเอาไว้ การถูกโจมตีในระยะประชิดทำให้เขามีอาการบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรง และการเคลื่อนไหวในตอนนี้ก็เริ่มสะเปะสะปะ แม้ว่าวิสัยทัศน์ของเขาจะพร่ามัวในขณะนี้ แต่เขาก็ยังพยายามวิ่งหนี “แกหนีไม่พ้นหรอก ไม่ใช่จากมือของฉัน” เกรย์กล่าวอย่างใจเย็นก่อนจะซัดเนธานกระเด็นออกมาจากอุโมงค์มิติ ในเมื่อเกรย์มีพลังอำนาจพอที่จะขัดขวางไม่ให้เขาหนีเข้าสู่อุโมงค์มิติที่สร้างจากยันต์เหล่านั้น ความหวังที่จะรอดชีวิตของเนธานก็ดับวูบลง เนธานหอบหายใจหนักๆ ตอนนี้เขาทรุดตัวลงกับพื้นในสภาพที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องมาเจอ “ได้โปรด เรื่องทั้งหมดนี้เราตกลงกันได้นะ” เขาอ้อนวอน เมื่อตระหนักว่าไม่มีความหวังที่จะหนีได้อีกต่อไป เขาก็พยายามอ้อนวอนขอชีวิต “ไม่ได้หรอก” คำตอบของเกรย์เย็นชาไร้ความรู้สึก “เอาล่ะ งั้นถ้าฉันจัดการตัวเองให้เป็นคนพิการล่ะ? นายเคยเสนอว่าจะปล่อยฉันไปถ้าฉันยอมทำลายตัวเอง ฉันยอมทำ!” เนธานวิงวอน “นั่นมันไม่ยุติธรรมกับเพื่อนของแก อีกอย่าง ฉันให้สัญญากับเขาไว้แล้วว่าจะส่งตัวแกไปให้เขา” เกรย์พูดพร้อมรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความสนุก “เราไม่ใช่เพื่อนกัน ฉันรับประกันได้เลย เราแค่ใช้ประโยชน์จากกันและกันเท่านั้น ตอนนี้ที่เขาตายไป ไม่มีใครดีใจไปกว่าฉันอีกแล้ว ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะไม่แม้แต่จะขัดขืนตอนที่นายลงมือทำลายฉันเองด้วยซ้ำ” เนธานอ้อนวอนทั้งน้ำตา เกรย์มองดูเนธานที่น่าสมเพช “น่าเสียดายที่อัจฉริยะต้องมาลงเอยในสภาพแบบนี้” “ฉันจะกล้าเรียกตัวเองว่าอัจฉริยะต่อหน้าอัจฉริยะตัวจริงได้อย่างไรกัน”