บทที่ 895 ความเสียใจ ตู้ม! ร่างของฟูดร์กระแทกเข้ากับโขดหินข้างแนวภูเขา เขานับไม่ได้แล้วว่าเกรย์จับเขาฟาดลงกับพื้นไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง หลังจากพยายามหนีด้วยยันต์เคลื่อนย้ายมิติมาหลายรอบ เขาก็แทบจะถอดใจไปเสียแล้ว ไม่ว่าเขาจะหายตัวไปที่ไหน เกรย์ก็จะปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขาเสมอ ราวกับว่าพวกเขากำลังใช้ช่องทางมิติเดียวกันในการเคลื่อนย้ายพร้อมๆ กัน เขาพยายามจะหนีไปในที่ต่างๆ แต่เกรย์ก็หาตัวเขาจนพบเสมอ มีครั้งหนึ่งที่เขาใช้ยันต์เคลื่อนย้ายมิติถึงสองครั้ง โดยหายตัวไปทันทีที่ปรากฏตัวในจุดหนึ่ง แต่เกรย์ก็ยังตามหาเขาเจอภายในเวลาไม่ถึงไม่กี่วินาที เกรย์เปรียบเสมือนอาการปวดหัวที่แสนสาหัสและไม่มีวันหายไป สิ่งเดียวที่ต่างออกไปคือคนคนนี้มาที่นี่เพื่อฆ่าเขา ไม่มีความเมตตาใดๆ ปรากฏในยามที่เกรย์ลงมือ และดูเหมือนเกรย์จะต้องการให้แน่ใจว่าตนได้สังหารเขาลงอย่างรวดเร็ว "ทำไมแกไม่ไปจัดการนาธานล่ะ เขาต่างหากที่เป็นคนส่งฉันมาฆ่าแก" ฟูดร์พยายามเปลี่ยนเป้าหมายของเกรย์ "เขาหนีไม่พ้นหรอก ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ แกจะมีเวลาเหลือเฟือที่อีกฝั่งหนึ่งนั่นแหละ" เกรย์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ "แกแน่ใจหรือว่าจะทำแบบนี้? ถ้าฉันตาย ลุงของฉันจะฆ่าแกแน่" ฟูดร์พยายามใช้ภูมิหลังของตนข่มขู่เกรย์ "ต่อให้พ่อของแกเป็นผู้นำฝ่าย ฉันก็จะฆ่าแกอยู่ดี" คำตอบของเกรย์เด็ดเดี่ยว ฟูดร์ขว้างยันต์โจมตีใส่เกรย์หลายใบ แต่เกรย์หลบได้หมดและสวนกลับอีกครั้ง จนฟูดร์กระเด็นออกไป ฟูดร์กระแทกกับพื้น ร่างกายกลิ้งไถลไปหลายตลบก่อนจะหยุดลง สภาพร่างกายของเขายับเยิน เลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผลตามจุดต่างๆ ทั่วร่าง "ได้โปรด มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้เลย เราตกลงกันได้นะ" ในที่สุดฟูดร์ก็เลือกที่จะอ้อนวอน ยิ่งเวลาผ่านไป เขาก็ยิ่งตระหนักได้ว่าไม่มีทางหนีพ้นเกรย์ ต่อให้เขาอยากหนี เกรย์ก็ไม่มีวันยอม ทางเดียวที่เหลืออยู่คือการขอชีวิต "อย่างที่บอกไป ฉันไม่ถนัดเรื่องการให้อภัยหรอกนะ อีกอย่าง ถ้าแกเก่งกว่านี้ หรือรู้ว่าฉันฆ่าแกไม่ได้ แกก็คงไม่มานั่งอ้อนวอนฉันแบบนี้หรอก" เกรย์เดินเข้ามา ดวงตาฉายแววสังหาร ฟูดร์สวนกลับ แต่ก็ไร้ผล เกรย์ปัดป้องการโจมตีนั้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะโจมตีฟูดร์กลับ ด้วยลูกเตะอันทรงพลังเขาส่งร่างของฟูดร์ให้ลอยขึ้นไปบนอากาศ เขาวูบหายไปและปรากฏตัวขึ้นบนฟ้า ก่อนจะเตะฟูดร์ลงมายังพื้นดิน ตู้ม! ร่างของฟูดร์กระแทกพื้นจนเกิดเป็นหลุมลึกและฝุ่นตลบอบอวล เกรย์ปรากฏตัวที่หน้าหลุม ในขณะที่ฟูดร์พยายามจะคลานหนีด้วยความหวังว่าจะรอดไปได้ เกรย์แช่แข็งทั้งแขนและขาของฟูดร์ ทำให้เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้อีก ฟูดร์ไม่อาจขยับตัวได้ กลายเป็นเป้านิ่งตรงหน้าเกรย์ สถานการณ์แทบไม่ต่างจากตอนที่เกรย์อยู่ในสภาพนั้น สิ่งเดียวที่ต่างออกไปคือเขายังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน เกรย์สร้างลูกแก้วหลอมรวมขึ้นมา มันยังคงเป็นการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของเขา เมื่อลูกแก้วหลอมรวมสัมผัสเข้ากับตัวฟูดร์ เขาไม่อาจป้องกันมันได้เลย พลังนั้นสลายร่างของเขาจนไม่เหลือซาก ราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน สีหน้าของเกรย์ยังคงนิ่งเฉย แม้ว่าเขาจะเพิ่งสังหารหนึ่งในสหายร่วมฝ่ายไปก็ตาม 'คนต่อไป... นาธาน' ร่างของเกรย์พร่าเลือนก่อนจะหายไปจากจุดที่ยืนอยู่ ณ ใกล้กับประตูมิติที่นำไปสู่ทวีปออโรร่า นาธานยืนอยู่ห่างจากประตูมิติประมาณสองกิโลเมตร ด้วยความเร็วระดับเขา เขาจะไปถึงที่นั่นในเวลาเพียงไม่กี่วินาที 'เกรย์น่าจะยังยุ่งอยู่กับฟูดร์ ฉันต้องหนีไปก่อนที่เขาจะจัดการฟูดร์เสร็จ' เขารู้ดีว่าสุดท้ายเกรย์ต้องเอาชนะฟูดร์ได้แน่นอน ดังนั้นเขาจึงต้องการหนีไปให้เร็วที่สุด เขาเร่งความเร็วขึ้น และในจังหวะที่เขามองเห็นประตูมิติ หัวใจของเขาก็เต้นรัวและเริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี ใจของเขาตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อสัมผัสได้ถึงการโจมตีที่พุ่งตรงมาทางเขา ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ เขารู้ดีว่านั่นคือฝีมือของเกรย์ 'เขาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง? นี่มันยังไม่ถึงสามสิบนาทีเลยนะ' เขารู้สึกตะลึงงัน เขาปัดป้องการโจมตีนั้นพร้อมกับพยายามจะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าต่อ เกรย์ปรากฏตัวขึ้นข้างหน้า ขวางทางเดินของเขาเอาไว้ "คิดว่าจะหนีพ้นงั้นเหรอ?" เกรย์ถามด้วยสายตาเย็นชา "แกกำลังทำผิดพลาดนะ การทำแบบนี้จะทำให้แกเป็นที่เกลียดชังในฝ่าย" นาธานพยายามหาเหตุผลมาเกลี้ยกล่อม "ไม่ต้องห่วง ฉันชินกับการที่คนเกลียดอยู่แล้ว แต่ถ้าจะให้คนเกลียดเพราะแก... ฉันว่าไม่คุ้มหรอก ตัวแกเองก็ไม่ได้มีชื่อเสียงที่ดีนักหรอกในฝ่าย" เกรย์ตอบ นาธานเป็นคนหยิ่งผยองที่มักจะดูถูกผู้อื่นอยู่เสมอ จึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะมีชื่อเสียงค่อนข้างแย่ในฝ่าย เหตุผลเดียวที่เขาเป็นที่รู้จักก็เพราะเขามีพรสวรรค์และมาจากตระกูลที่ค่อนข้างมีอำนาจ นาธานกลืนน้ำลายลงคอ ถึงจุดนี้เขาเริ่มเสียใจกับการตัดสินใจที่ต้องการแก้แค้นเกรย์ ตั้งแต่แรก เขาเป็นคนพยายามโจมตีเกรย์ตอนที่เกรย์ได้สมบัติมา หลังจากพ่ายแพ้ เขาก็ไม่ยอมรับและพยายามจะสู้ต่อ แต่ก็ไม่มีโอกาส เรื่องนี้รบกวนจิตใจเขามาตลอด ดังนั้นเมื่อเห็นเกรย์อยู่ในสภาพหมดสติ เขาจึงอยากให้เกรย์ตายๆ ไปเสีย 'ฉันน่าจะฆ่าเขาด้วยมือตัวเองซะตั้งแต่ตอนนั้น' เขาเสียใจที่ยั้งมือไว้ ถ้าหากเขาสังหารเกรย์ไปตั้งแต่ตอนนั้น เขาคงไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับเกรย์ที่กำลังเดือดดาลแบบนี้ เกรย์มองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ และในขณะที่เขากำลังจะลงมือโจมตี ชายหนุ่มที่ยืนเฝ้าประตูมิติก็เดินเข้ามา ชายหนุ่มผู้นี้อยู่ในระดับสูงสุดของขั้นปราชญ์ เขาไม่อาจเฝ้าประตูมิติได้หากไม่มีพลังมากพอ ดังนั้นแม้จะเป็นอัจฉริยะ แต่เขาก็ต้องเสียสละ อีกทั้งสิ่งนี้ยังช่วยให้เขาได้รับแต้มที่ต้องการอีกด้วย เขาอายุประมาณยี่สิบหกปีเศษ ซึ่งมากกว่าทั้งเกรย์และนาธาน "เกิดอะไรขึ้น?" เขาถามขณะมองไปยังบุคคลทั้งสอง "โอ้ ดีเลย นายมาพอดี ไอ้คนโรคจิตนี่กำลังจะฆ่าฉัน" นาธานชี้ไปที่เกรย์ด้วยสีหน้าโล่งอก การปรากฏตัวของชายหนุ่มคนนี้อาจช่วยชีวิตเขาไว้ได้ "นั่นไม่ใช่คนที่เกือบจะตายไปแล้วเหรอ?" ชายหนุ่มหันไปหาเกรย์ เกรย์พยักหน้าพลางพินิจพิเคราะห์ชายหนุ่มคนนั้น