บทที่ 1006: 226: ความจริงในปีนั้นก็คือเย่ซู! 1 คุณนายผู้เฒ่าเซินเป็นคนนอกที่มองเห็นเหตุการณ์มาโดยตลอด เธอได้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในปีนั้น “นับตั้งแต่วินาทีที่เย่หลางหัวและซีมู่เหวินคบกัน เธอสัมผัสได้ว่าทั้งสองคนนั้นดูไม่เข้ากันเลย” “ไม่ว่าจะเป็นพื้นฐานครอบครัว นิสัยใจคอ หรือพรสวรรค์ ซีมู่เหวินก็ไม่คู่ควรกับเย่หลางหัวแม้แต่น้อย” “ในตอนนั้น เย่หลางหัวคือหญิงสาวที่มีพรสวรรค์ที่สุดในโลกที่รุ่งโรจน์” แล้วซีมู่เหวินล่ะ? ซีมู่เหวินนั้นไม่มีอะไรเลย “ถ้าพูดถึงพรสวรรค์ เขาก็ไม่มี ถ้าพูดถึงนิสัย เขาก็ไม่มีเหมือนกัน” “คุณนายผู้เฒ่าเซินชื่นชมเย่หลางหัวมากในตอนนั้น ถึงขั้นอยากจะแนะนำเย่หลางหัวให้กับหลานชายของเธอ แต่น่าเสียดายที่ราชาเซียงมีใจ แต่เทพธิดากลับไร้รัก” “ในอดีต ซีมู่เหวินทำให้เย่หลางหัวต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส มาครั้งนี้ ซีมู่เหวินจะหวังดีจริงๆ งั้นหรือ?” ไม่มีทางแน่นอน! โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่คุณนายผู้เฒ่าเซินได้พบกับเธอมาเป็นเวลาครึ่งเดือน ไม่มีส่วนไหนของเสี่ยวปั้นเยว่ที่ดูเหมือนเย่หลางหัวเลยแม้แต่น้อย “ยิ่งไปกว่านั้น ซีมู่เหวินยังสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อเป้าหมายของตัวเอง คุณนายผู้เฒ่าเซินจึงรู้สึกว่านี่คือแผนการร้ายของซีมู่เหวิน” “จากนั้น...” คุณนายผู้เฒ่าเซินกล่าวต่อ “มีคำกล่าวที่ว่าคนนอกมักจะเห็นสถานการณ์ได้ชัดเจนกว่าคนใน! หลางหัวน้อย ลองคิดดูให้ดีเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะซีมู่เหวินในตอนนั้น เจ้าจะต้องลงเอยแบบนี้ไหม?” “เมื่อได้ยินเช่นนั้น ป้าหลางก็ถึงกับตกตะลึง” ซีมู่เหวินจะโกหกเธอจริงหรือ? ไม่น่าจะเป็นไปได้... “อย่างไรเสีย เสี่ยวปั้นเยว่ก็เป็นลูกสาวร่วมกันของพวกเขา” “ในฐานะพ่อ เขาไม่น่าจะจงใจจำลูกสาวตัวเองผิดหรอก!” “ยิ่งกว่านั้น เธอเห็นว่าความรู้สึกของซีมู่เหวินที่มีต่อเสี่ยวปั้นเยว่ดูเหมือนจะไม่ใช่ของปลอม” ถ้าเสี่ยวปั้นเยว่ที่อยู่ที่บ้านไม่ใช่เสี่ยวปั้นเยว่ตัวจริง... แล้วเสี่ยวปั้นเยว่ของเธอคือใครล่ะ? “ครู่หนึ่ง เย่หลางหัวก็ตกอยู่ในความภวังค์แห่งความคิด” “หลางหัวน้อย!” คุณนายผู้เฒ่าเซินโบกมือไปมาตรงหน้าเย่หลางหัว “ในที่สุดป้าหลางก็รู้สึกตัวและตอบกลับไปว่า “ฉันเข้าใจแล้วค่ะคุณป้าถัง ฉันจะระมัดระวังให้มากขึ้น”” คุณนายผู้เฒ่าเซินพยักหน้า “ดีแล้วที่เจ้าเข้าใจหลักการนี้” ““คุณนายผู้เฒ่า” ในขณะนั้น เสียงอันนุ่มนวลก็ดังขึ้นมาในอากาศ” เย่หลางหัวเงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นใบหน้าที่งดงามประณีต ผิวของเธอขาวเนียนมาก “เธอมีดวงตาหงส์ที่ได้รูปและมีออร่าที่สะอาดบริสุทธิ์ เธอให้ความรู้สึกเหมือนพี่สาวหลินที่ทำให้คนอยากเข้าไปใกล้ชิด” มันแปลกมาก “ทั้งที่เป็นการพบกันครั้งแรก แต่เย่หลางหัวกลับมีความรู้สึกประหนึ่งว่าพวกเขารู้จักกันมานานแล้ว” เป็นไปได้ไหมที่พวกเขาเคยเจอกันมาก่อน? ““อาซู!” คุณนายผู้เฒ่าเซินเงยหน้าขึ้นมองเย่ซู แล้วจึงหันไปมองเย่หลางหัว “หลางหัวน้อย ให้ฉันแนะนำหน่อยนะ นี่คือแม่ของหลานสะใภ้ฉัน อาซู ส่วนอาซู นี่คือป้าหลาง อ้อ จริงสิ ป้าหลางของเธอใช้นามสกุลเย่เหมือนกันนะ บางทีพวกเธออาจจะเป็นครอบครัวเดียวกันเมื่อห้าร้อยปีก่อนก็ได้!”” “เย่ซูยิ้มและทักทาย “ป้าหลางค่ะ”” ที่แท้เธอก็คือแม่ของเย่จั๋วนี่เอง! มิน่าล่ะถึงได้ดูคุ้นหน้าคุ้นตานัก “เย่หลางหัวยิ้มแล้วพูดว่า “ที่แท้ก็คือแม่ของจั๋วจั๋วนี่เอง”” “คุณนายผู้เฒ่าเซินชะงักไปครู่หนึ่ง “หลางหัวน้อย เจ้ารู้จักหลานสะใภ้ของฉันด้วยเหรอ?”” เย่ซูเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน “เย่หลางหัวอธิบายว่า “เส้าฉิงพาจั๋วจั๋วไปที่ร้านอาหารเพื่อทานข้าวสองสามครั้งน่ะค่ะ”” “เจ้าเด็กคนนี้รู้จักวิธีเอาใจภรรยาจริงๆ!” คุณนายผู้เฒ่าเซินกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม “เย่หลางหัวกล่าวต่อว่า “ทั้งสองคนดูเข้ากันมากเลยค่ะคุณป้าถัง เตรียมรออุ้มเหลนได้เลยนะคะ!”” “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขอรับคำอวยพรของเจ้านะ” คุณนายผู้เฒ่าเซินยิ้มจนหุบปากไม่ลง ราวกับว่าเธอได้เห็นเหลนตัวน้อยที่รักกำลังโบกมือให้เธอแล้ว “หลังจากพูดเสร็จ คุณนายผู้เฒ่าเซินก็กล่าวต่อว่า “หลางหัวน้อย นานๆ ทีเราจะบังเอิญเจอกัน ทำไมเราไม่หาที่นั่งทานข้าวและคุยกันต่อล่ะ?”” “เย่หลางหัวปฏิเสธอย่างสุภาพ “วันนี้ฉันยังมีธุระต้องไปทำค่ะ ไว้คราวหน้าดีไหมคะ?”” คุณนายผู้เฒ่าเซินพยักหน้า “งั้นก็ไปทำธุระของเจ้าเถอะ! ไว้คราวหน้าค่อยคุยกัน!” “ได้ค่ะ” เย่หลางหัวพยักหน้า “คุณนายผู้เฒ่าเซินเสริมขึ้นว่า “หลางหัวน้อย จำสิ่งที่ฉันบอกเจ้าไว้นะ อย่าทำผิดพลาดซ้ำรอยเดิมอีก อย่างไรเสียเจ้าก็อายุขนาดนี้แล้ว หากเจ้าทำผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ้าจะไม่มีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่อีกเลย”” “เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่หลางหัวก็พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม” “ในเมื่อพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว คุณนายผู้เฒ่าเซินก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก” มีบางสิ่งที่จำเป็นต้องพูดออกไปแล้ว “หลังจากเย่หลางหัวจากไป เย่ซูก็มองตามแผ่นหลังของเธอแล้วพูดว่า “คุณป้าหลางคนนี้ก็น่าจะเป็นคนที่มีเรื่องราวในอดีตเหมือนกันนะค่ะ”” “เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณนายผู้เฒ่าเซินก็หันมามองเย่ซูด้วยความประหลาดใจ “อาซู เธอไม่ได้มองผิดไปเลยจริงๆ หลางหัวน้อยคนนี้มีเรื่องราวมากมายจริงๆ!”” “คุณป้าหมายความว่ายังไงเหรอคะ?” เย่ซูไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น “แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลังจากที่ได้เห็นป้าหลาง เธอกลับมีความรู้สึกแปลกๆ ในใจ เธออดใจไม่ไหวที่จะอยากทำความเข้าใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับป้าหลางคนนั้น”