บทที่ 1027: 227: แม่ลูกจำกันได้ และปลดสิทธิสีเวยเยว่จากการเป็นทายาท! 1 ป้าหลางถือรูปถ่ายใบนั้นไว้ในมือที่สั่นเทาเล็กน้อย หยาดน้ำตาไหลรินออกจากดวงตา หยดลงบนรูปถ่ายจนเปียกชุ่มในทันที ป้าหลางวางรูปนั้นลงและค้นหารูปถ่ายสีอีกใบในซองเอกสาร เด็กสาวในรูปมีอายุประมาณสิบเอ็ดหรือสิบสองปี เธอกำลังพิงไหล่ชายชราคนหนึ่งและยิ้มอย่างมีความสุขมาก เนื่องจากเธออยู่ในวัยที่ฟันน้ำนมกำลังหลุดพอดี เธอจึงฟันหน้าหลอไปสองซี่ ซึ่งทำให้เธอดูตลกเป็นพิเศษ แม้ว่าเธอจะเติบโตขึ้นจนเปลี่ยนไปมาก แต่เค้าโครงคิ้วและดวงตาของเย่ซูก็ยังพอมองเห็นได้จากรูปถ่ายใบนี้ ปรากฏว่าเย่ซูคือลูกสาวของเธอจริงๆ ป้าหลางระเบิดเสียงสะอื้นออกมา "แม่ขอโทษ..." "ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่เอง" หากเธอเชื่อคำเตือนของผู้อาวุโสจางและเฉาเวยเร็วกว่านี้ เรื่องราวมันคงไม่จบลงเช่นนี้ มันเป็นความผิดของเธอคนเดียว ความผิดของเธอทั้งหมด! ป้าหลางพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะสะกดกลั้นความเศร้าโศกในใจ ขณะที่ใช้มืออันสั่นเทาหยิบปึกเอกสารออกมาจากซอง เอกสารเหล่านั้นบันทึกตารางการเดินทางของสีมู่เหวินหลังจากที่เขาหายตัวไปครึ่งเดือนในตอนนั้นไว้อย่างชัดเจน "สีมู่เหวินไปที่เมืองไห่เฉิงก่อน จากนั้นจึงเดินทางจากไห่เฉิงไปยังเมืองอวิ๋นจิง" "สุดท้ายเขาก็เดินทางกลับมายังเมืองหลวงจากเมืองอวิ๋นจิง" "ในช่วงเวลานี้ สีมู่เหวินพักอยู่ที่เมืองอวิ๋นจิงเป็นเวลาสามวันเต็ม" "ตอนที่เสี่ยวปั้นเย่วหายตัวไปในปีนั้น สีมู่เหวินไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวงจริงๆ" อย่างไรก็ตาม ป้าหลางไม่เคยคาดคิดเลยว่าการหายตัวไปของเสี่ยวปั้นเย่วจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับสีมู่เหวิน พวกเขาเป็นพ่อลูกแท้ๆ กันนะ! พ่อลูกที่มีสายเลือดเดียวกันเชื่อมโยงอยู่! ต่อให้สีมู่เหวินจะเลวร้ายแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันลงมือกับเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง ไม่มีวัน! ไม่มีวันเป็นไปได้! หัวใจของป้าหลางปั่นป่วนไปหมด เธอเททุกอย่างออกจากซองเอกสารและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "ยูเอสบีล่ะ ยูเอสบีอยู่ไหน!" ตามข้อมูลระบุว่า เมื่อตอนที่ผู้คลั่งไคล้การถ่ายภาพในตอนนั้นได้ถ่ายวิดีโอที่สถานีรถไฟอวิ๋นจิงเพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึก เขาบังเอิญถ่ายติดภาพของสีมู่เหวินมาด้วย ตอนนี้วิดีโอนั้นอยู่ในยูเอสบีที่อยู่ในซองเอกสาร เย่จั๋วต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะวิดีโอนี้เจอในเว็บไซต์รวมรูปภาพเก่าของเมืองอวิ๋นจิง ป้าหลางไม่เชื่อว่าสีมู่เหวินจะกล้าทำร้ายลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง สิ่งเดียวที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของสีมู่เหวินได้ในตอนนี้ก็คือยูเอสบีไดรฟ์ตัวนี้ ตราบใดที่เธอเปิดยูเอสบีนี้ดู เธอก็จะได้เห็นว่าคนคนนั้นคือสีมู่เหวินหรือไม่ ทว่าป้าหลางกลับหาไปทั่วทั้งซองเอกสาร แต่เธอก็ไม่พบยูเอสบีไดรฟ์ตามที่ระบุไว้ในข้อมูล หรือว่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด? มันไม่มียูเอสบีไดรฟ์อยู่เลย ทว่าในขณะที่ป้าหลางกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทันใดนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นยูเอสบีสีดำวางอยู่บนพื้น ป้าหลางก้มลงหยิบยูเอสบีขึ้นมาแล้วเสียบมันเข้ากับคอมพิวเตอร์ด้วยมือที่สั่นเทา ไม่นานนัก วิดีโอก็เริ่มเล่น แม้ว่าความละเอียดของภาพจากเมื่อสามสิบหกปีก่อนจะเทียบไม่ได้กับในปัจจุบัน แต่คุณภาพของสีก็ยังถือว่าค่อนข้างชัดเจน หลังจากที่วิดีโอถูกตัดต่อมาแล้ว สามวินาทีต่อมา เธอก็เห็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งอุ้มเด็กเดินออกมาจากสถานีรถไฟที่แออัด เด็กคนนั้นน่าจะกำลังหลับสนิท จึงมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจนนัก อย่างไรก็ตาม ป้าหลางจำเขาได้ทันที ชายที่อุ้มเด็กคนนั้นคือสีมู่เหวิน เป็นสีมู่เหวินจริงๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองมองผิด ป้าหลางจึงย้อนวิดีโอกลับไปดูซ้ำอีกหลายรอบ ทว่าภาพที่ปรากฏก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ผู้ชายคนนี้คือสีมู่เหวิน และเด็กในอ้อมแขนของสีมู่เหวินก็คือเสี่ยวปั้นเย่ว แม้ว่าสีมู่เหวินจะเปลี่ยนชื่อเย่ซื่อกรุ๊ปให้กลายเป็นสีซื่อกรุ๊ป เธอก็ไม่ได้ติดใจอะไรนัก ในตอนนั้นเธอเพียงต้องการตามหาปั้นเย่วให้พบและไม่มีแก่ใจจะบริหารกลุ่มธุรกิจ ต่อให้สีมู่เหวินไม่ทำอะไรกับเย่ซื่อกรุ๊ป คนอื่นก็คงจะทำอยู่ดี แทนที่จะปล่อยให้คนนอกชิงเอาเย่ซื่อกรุ๊ปไป สู้ปล่อยให้สีมู่เหวินเข้ามาจัดการจะดีกว่า อย่างไรเสีย สีมู่เหวินก็คือลูกเขยของตระกูลเย่ ดังนั้นเธอจึงไม่เคยเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ แม้คนอื่นจะตราหน้าว่าเธอโง่เขลา เธอก็ไม่สน เพราะทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอเลือกเอง หากเธอไม่ทำปั้นเย่วหาย เรื่องพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น ป้าหลางเอาแต่โทษตัวเองที่ทำลูกหาย ดังนั้นเธอจึงเต็มใจที่จะยอมรับผลที่ตามมาทั้งหมด รวมถึงการที่สีมู่เหวินเปลี่ยนเย่ซื่อกรุ๊ปให้เป็นสีซื่อกรุ๊ปและยึดครองทรัพย์สินของตระกูลเย่ไป ทั้งหมดนี้คือบทลงโทษที่เธอควรจะได้รับ แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าทั้งหมดจะเป็นแผนการที่สีมู่เหวินวางเอาไว้ เหมือนกับที่ผู้อาวุโสจางเคยบอกไว้ไม่มีผิด เขาส่งตัวปั้นเย่วออกไปเพื่อให้ได้มาซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของตระกูลเย่ นั่นเป็นเพราะสีมู่เหวินรู้ดีว่าปั้นเย่วคือดวงใจของทั้งเย่ลางฮว๋าและผู้อาวุโสเย่ หากเกิดอะไรขึ้นกับปั้นเย่ว เย่ลางฮว๋าและผู้อาวุโสเย่จะพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ และเป็นไปตามคาด หลังจากที่ปั้นเย่วหายตัวไป เย่ลางฮว๋าและผู้อาวุโสเย่ต่างก็ล้มป่วยลงคนแล้วคนเล่า... สีมู่เหวินเป็นคนอำมหิต ไร้หัวใจ! เมื่อคิดได้เช่นนี้ หัวใจของป้าหลางก็เจ็บปวดรวดร้าวมากจนแทบจะหายใจไม่ออก