บทที่ 981: 222: คุณชายห้ากลายเป็นราชาเจ้าเล่ห์ไปแล้ว! 4 “เซินเส้าชิงกล่าวว่า ‘บางทีอาจเป็นเพราะสมรรถภาพทางกายของเขาดีน่ะ’” เพียงไม่นาน อาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟ ทุกคนเริ่มใส่ส่วนผสมต่างๆ ลงในหม้อที่กำลังเดือดพล่าน อย่างไรก็ตาม หน้าที่หลักของเย่จั๋วคือการกิน อาจเป็นเพราะในชาติก่อนของเธอขาดแคลนอาหาร และผู้คนต้องพึ่งพาสารอาหารเหลวเพื่อประทังชีวิต เธอจึงมีความสุขกับสุนทรียภาพในการรับประทานอาหารเป็นอย่างมาก ทุกครั้งที่เธอกิน เธอจะดูจริงจังยิ่งกว่าตอนที่กำลังทำวิจัยทางวิทยาศาสตร์เสียอีก เซินเส้าชิงดูเหมือนจะอ่านใจเธอออก เขาปรุงทุกอย่างที่เธออยากกินไว้ล่วงหน้าและคอยคีบส่งให้เธอเสมอ เพียงแค่เซินเส้าชิงเหลือบมอง เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเธอต้องการดื่มน้ำหรืออยากได้กระดาษทิชชู่ จ้าวผิงถิงและอันลี่จือเห็นแล้วก็รู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก พวกเธออยากจะหาแฟนและมีความรักที่หวานชื่นในทันที อันลี่จือแอบถ่ายรูปตอนที่เซินเส้าชิงกำลังป้อนเนื้อให้เย่จั๋วไว้ด้วย ซึ่งจังหวะที่จับภาพได้นั้นดีมาก เมื่อมองดูแล้วมันให้ความรู้สึกถึง ‘ประธานจอมเผด็จการกับภรรยาตัวน้อย’ อย่างรุนแรง เซินเส้าชิงเงยหน้าขึ้นมองอันลี่จือ “ลูกพี่ลูกน้อง พวกคุณไม่กินกันเหรอ?” “พวกเราอิ่มแล้วล่ะ” พวกเธออิ่มจากการกิน ‘อาหารหมา’ จนจุกแล้ว เซินเส้าชิงไม่ได้ถามอะไรต่อและก้มหน้าก้มตาปรุงอาหารให้เย่จั๋วต่อไป เหอจื่อเถิงมองไปที่อันลี่จือแล้วถามอย่างไม่แน่ใจว่า “เมื่อกี้พี่ห้าเรียกคุณว่าอะไรนะ?” เขาหูฟาดไปหรือเปล่า? “ลูกพี่ลูกน้องไง” อันลี่จือตอบ ลูกพี่ลูกน้อง? เป็นลูกพี่ลูกน้องจริงๆ ด้วย! เหอจื่อเถิงลอบกลืนน้ำลาย เขาคิดว่าหูตัวเองมีปัญหาเสียอีก ปกติเซินเส้าชิงเป็นคนพูดน้อย เขาไม่แม้แต่จะเสียเวลาเรียกพี่สาวทั้งสี่ของเขาด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับคนอื่น อันลี่จือรู้ว่าเหอจื่อเถิงกำลังคิดอะไรอยู่ เธอจึงกระซิบว่า “การเรียกเขาว่าลูกพี่ลูกน้องมันจะไปแปลกอะไร? เขายังเรียกผิงถิงถิงเลย!” “จริงเหรอ?” เหอจื่อเถิงทำสีหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว อันลี่จือยิ้มแล้วบอกว่า “แน่นอนว่าจริงสิ” เหอจื่อเถิงลูบคางแล้วพูดต่อว่า “แล้วเด็กสาวคนนั้นน่ะ มีแฟนหรือยัง?” “คุณต้องการอะไร?” อันลี่จือมองเหอจื่อเถิงอย่างระแวง เหอจื่อเถิงกล่าวว่า “ถ้ายังไม่มีแฟน สนใจจะพิจารณาผมหน่อยไหม? บังเอิญว่าผมก็ยังไม่มีแฟนเหมือนกัน!” จริงๆ แล้วเขาไม่ได้สนใจหรอกว่าจะหาแฟนได้หรือไม่ เหอจื่อเถิงแค่อยากได้ยินเซินเส้าชิงเรียกเขาว่า ‘น้องเขย’ เท่านั้นเอง! เมื่อคิดว่าเซินเส้าชิงจะต้องเรียกเขาว่าน้องเขย เหอจื่อเถิงก็รู้สึกเหมือนตัวจะลอยขึ้นมาทันที อันลี่จือมองเหอจื่อเถิงแล้วรู้สึกว่าสมองของคนคนนี้ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ คนปกติที่ไหนจะคุยเรื่องแบบนี้ตอนเพิ่งเจอกันครั้งแรก? “ขอโทษทีนะ ฉันชอบคนประเภทน้องชายแบบเฉียนเหนียนน่ะ” เหอจื่อเถิงรู้สึกว่าอันลี่จือกำลังล้อเล่น “พี่สาว อย่าเป็นแบบนี้เลย ผมพูดจริงนะ” “ฉันก็พูดจริงเหมือนกัน” เหอจื่อเถิงลูบคางตัวเอง ไม่ได้การละ เขาต้องจีบอันลี่จือให้ติด เพื่อจะบีบให้เซินเส้าชิงเรียกเขาว่าน้องเขยให้ได้ หลังอาหารค่ำ ซึ่งเป็นเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งทุ่มแล้ว เหอจื่อเถิงจึงเสนอขึ้นว่า “พี่สะใภ้ห้า วันนี้มีหนังใหม่เข้าฉายนะ พวกเราไปดูกันไหม?” เย่จั๋วหันไปมองอันลี่จือและจ้าวผิงถิง “พวกเธอสองคนอยากไปไหม?” “ได้สิ” อันลี่จือพยักหน้า “พอดีเลย ฉันกับผิงถิงก็กำลังคุยกันอยู่ว่าจะไปดูหนังดีไหม” เซินเส้าชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพูดว่า “เดี๋ยวผมจองตั๋วเอง” เหอจื่อเถิงยิ้มแล้วรีบบอก “พี่ห้า ไม่ต้องจองหรอก ผมจองไว้เรียบร้อยแล้วครับ!” เขาจะไม่ยอมพลาดโอกาสดีๆ ในการทำแต้มแบบนี้แน่นอน ทั้งหมดเดินทางมาถึงโรงภาพยนตร์ แม้ว่าข้างนอกจะมีหิมะตก แต่ในโรงภาพยนตร์ก็ยังมีคนอยู่ไม่น้อย เมื่อเหอจื่อเถิงจองตั๋ว เขาได้แยกที่นั่งสำหรับทั้งห้าคนโดยเฉพาะ โดยให้เย่จั๋วและเซินเส้าชิงนั่งแถวหน้า ในขณะที่เขา อันลี่จือ และจ้าวผิงถิงนั่งในแถวหลัง เซินเส้าชิงพอใจกับการจัดการของเหอจื่อเถิงมาก เขาหันกลับไปมองเหอจื่อเถิงแวบหนึ่ง เหอจื่อเถิงจึงทำสัญญาณมือ ‘โอเค’ กลับไปให้ ภาพยนตร์เริ่มฉายในไม่ช้า มันเป็นหนังไซไฟแนวระเบิดตูมตามฟอร์มยักษ์ แต่เย่จั๋วกลับไม่ได้สนใจมันเลย ท้ายที่สุดแล้ว ฉากอลังการในหนังก็เทียบไม่ได้กับสิ่งที่เธอเคยสัมผัสมาในชาติก่อน ประกอบกับเมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับ เพียงไม่นานเย่จั๋วจึงเผลอหลับไป เซินเส้าชิงหลุบตาลงมองก่อนจะค่อยๆ ประคองศีรษะของเธอให้พิงลงบนไหล่ของเขาอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงถอดเสื้อโค้ทมาคลุมร่างของเธอไว้ ตลอดการชมภาพยนตร์เขาคงตำแหน่งเดิมไว้ไม่กล้าขยับเขยื้อน เพราะกลัวว่าจะทำให้เธอตื่นโดยไม่ตั้งใจ เย่จั๋วหลับสนิทอย่างเป็นสุขจนกระทั่งหนังจบลง เธอจึงลืมตาขึ้นมา “ตื่นแล้วเหรอ?” “อืม” เย่จั๋วบีบสันจมูกตัวเองเบาๆ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเธอกำลังสวมเสื้อโค้ทของเซินเส้าชิงอยู่ “คุณไม่หนาวเหรอ?” “ไม่หรอก” น้ำเสียงของเซินเส้าชิงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อย เย่จั๋วขมวดคิ้วแล้วรีบถอดเสื้อส่งคืนให้เขาและคลุมให้เขาทันที “ยังจะบอกว่าไม่หนาวอีกเหรอ? เสียงคุณแหบไปหมดแล้วนะ”