บทที่ 1125: 246: การศึกษาออนไลน์ต้าหรัน! 3 “ทีละคำ... ชัดเจนและก้องกังวาน” จ้าวเสวี่ยอินตกตะลึง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงในทันที เย่จาวหมายความว่าอย่างไร? หล่อนรู้ได้อย่างไร? ก่อนที่จ้าวเสวี่ยอินจะทันได้โต้ตอบ ร่างของเย่จาวก็หายไปจากบริเวณโซนของหวานตรงหน้าเธอแล้ว จ้าวเสวี่ยอินมองตามแผ่นหลังของเย่จาวด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา จองหองเข้าไปเถอะ! เธออยากจะรู้นักว่าเย่จาวจะจองหองไปได้นานแค่ไหน! เย่จาวคงจะทะนงตัวจนคิดไปเองว่านายท่านห้าสนใจในตัวหล่อน อย่างไรเสีย ผู้หญิงแพศยาอย่างหล่อนก็คงรู้สึกว่าผู้ชายทั้งโลกต้องมารุมรักเธอ แต่ในความเป็นจริง ในสายตาของพวกผู้ชายเหล่านั้น หล่อนก็เป็นเพียงตัวตลก ตัวตลกที่น่ารังเกียจ เมื่อคิดได้ดังนี้ จ้าวเสวี่ยอินก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธอจะรอวันที่เย่จาวต้องกลายเป็นตัวตลก “เสวี่ยอิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” ในตอนนั้นเอง เสียงของซือลู่ก็ดังขึ้น จ้าวเสวี่ยอินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้าของเธอปรับเปลี่ยนกลับมาเป็นปกติในพริบตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ซือลู่หันไปมองตามแผ่นหลังของเย่จาว “เมื่อกี้เย่จาวพูดอะไรกับคุณ? หล่อนรังแกคุณหรือเปล่า?” เย่จาวนั้นเชี่ยวชาญเรื่องการวางแผนร้าย ดูได้จากการจงใจใส่เสื้อผ้ามาชนกัน จ้าวเสวี่ยอินไม่ใช่คู่ปรับของเย่จาวเลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่ว่าจ้าวเสวี่ยอินไม่มีความสามารถพอ แต่เป็นเพราะจ้าวเสวี่ยอินรังเกียจการใช้เล่ห์เหลี่ยม คนที่รังเกียจเล่ห์เหลี่ยมย่อมต้องตกเป็นรองเมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่เจ้าแผนการเป็นธรรมดา “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” จ้าวเสวี่ยอินเอ่ยเบาๆ “จริงๆ แล้ว ในเวลาส่วนตัวเย่จาวเป็นคนที่เข้าหาได้ง่ายมาก ถ้าเราไม่ใช่คู่แข่งกัน บางทีเราอาจจะได้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันก็ได้ เฮ้อ! ช่างน่าเสียดายจริงๆ!” เมื่อพูดจบ จ้าวเสวี่ยอินก็ถอนหายใจ ยิ่งจ้าวเสวี่ยอินพูดแบบนี้ ทนายซือก็ยิ่งเป็นกังวล คนอย่างเย่จาวต้องใช้ความใจดีของจ้าวเสวี่ยอินมาเล่นงานเจ้าตัวอย่างแน่นอน ในโลกใบนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะจิตใจดีเหมือนอย่างจ้าวเสวี่ยอิน ทนายหนุ่มเอ่ยต่อ “เสวี่ยอิน วันข้างหน้าอย่าไปข้องแวะกับหล่อนเป็นการส่วนตัวอีกเลย เรื่องที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเอง” เขาจะช่วยจ้าวเสวี่ยอินกำจัดอุปสรรคทุกอย่างให้สิ้นซาก จ้าวเสวี่ยอินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “พี่ซือ ฉันรู้ค่ะว่าควรทำยังไง” “เสวี่ยอิน” ในตอนนั้นเอง หญิงสาวในชุดราตรีสีแดงไวน์คนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา จ้าวเสวี่ยอินหันไปมองแล้วอุทานด้วยความประหลาดใจ “เสี่ยวอวี่!” คนที่มาคือเจียงเสี่ยวอวี่ หนึ่งในน้องสาวคนสนิทของจ้าวเสวี่ยอิน เจียงเสี่ยวอวี่ไปเรียนต่อต่างประเทศเมื่อสามปีก่อน จ้าวเสวี่ยอินไม่คิดเลยว่าจะได้พบเธอในงานเลี้ยงต้อนรับของเย่จาวในคืนนี้ เจียงเสี่ยวอวี่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาสวมกอดจ้าวเสวี่ยอิน “เสวี่ยอิน ไม่เจอกันนานเลยนะ” “ไม่เจอกันนานจริงๆ” จ้าวเสวี่ยอินก็กอดเธอตอบแน่นๆ เช่นกัน ครู่ต่อมา ทั้งสองก็ผละออกจากกัน จ้าวเสวี่ยอินมองเจียงเสี่ยวอวี่ด้วยดวงตาที่เริ่มแดงระเรื่อ “เธอกลับมาแล้วเหรอ ทำไมไม่บอกกันก่อนเลยล่ะ? เมื่อกี้ฉันนึกว่าหูฝาดไปซะอีก!” “ก็ฉันอยากเซอร์ไพรส์เธอไงล่ะ” เจียงเสี่ยวอวี่ยิ้มร่า “ฉันไปหาเธอที่บ้านมาด้วยนะ คุณลุงบอกว่าเธอมางานเลี้ยง ฉันก็เลยรีบตามมาที่นี่แบบไม่หยุดพักเลย!” “สามปีที่ผ่านมาเธอเป็นยังไงบ้าง?” จ้าวเสวี่ยอินถามต่อ เจียงเสี่ยวอวี่พยักหน้า “ดีสิ! ดีมากเลยล่ะ!” หลังจากที่ทั้งคู่คุยสัพเพเหระกันเสร็จ เจียงเสี่ยวอวี่ก็สังเกตเห็นว่าซือลู่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย เธอจึงหันไปทักทาย “พี่ซือ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ” นอกจากรอยยิ้มที่มีให้จ้าวเสวี่ยอินแล้ว ซือลู่มักจะวางสีหน้าเรียบเฉยต่อหน้าผู้หญิงคนอื่นเสมอ “ไม่เจอกันนานนะ” เจียงเสี่ยวอวี่ถามต่อ “เมื่อสามปีที่แล้วตอนฉันไปเมืองนอก พี่ก็ยังโสดอยู่เลย เป็นไงบ้างคะ? ตอนนี้หาแฟนได้หรือยัง?” จ้าวเสวี่ยอินตอบกลับอย่างใจเย็น “เสี่ยวอวี่ อย่าล้อพี่ซือเล่นสิ พี่เขามักจะเขินง่ายจะตาย เดี๋ยวก็โดนเขาเขินใส่หรอก” เจียงเสี่ยวอวี่กวาดสายตามองทั้งสองสลับไปมา ก่อนจะยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย “อ๋อ! ฉันเข้าใจแล้ว! พวกเธอคบกันแล้วใช่ไหมล่ะ?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทนายซือก็เหลือบมองจ้าวเสวี่ยอินจากหางตา จ้าวเสวี่ยอินขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น เจียงเสี่ยวอวี่คนนี้พูดจาไม่ระวังปากขึ้นทุกวัน! เมื่อสามปีก่อนเป็นยังไง ผ่านไปสามปีก็ยังเป็นอย่างนั้น! หล่อนไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าเธอกับทนายซือเป็นคนรักกัน? จ้าวเสวี่ยอินยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้าไว้ แล้วหันไปหาเจียงเสี่ยวอวี่ “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกน่า เสี่ยวอวี่ อย่าพูดเรื่อยเปื่อยสิ!” เจียงเสี่ยวอวี่ตบไหล่ทนายซือ “พี่ซือ นี่มันเรื่องอะไรกันคะ? ทำไมทำแต้มช้าแบบนี้ล่ะ? ฉันนึกว่ากลับมาคราวนี้ พวกพี่จะมีลูกด้วยกันไปแล้วเสียอีก! ไม่คิดเลยว่าพี่จะยังนิ่งเฉยอยู่ตรงนี้!” ในด้านอื่นๆ ทนายซือเป็นคนเก่งและแข็งแกร่งมาก