บทที่ 1129: 246: ติวเตอร์ออนไลน์สุดฮอต! 7 ผู้แปล: 549690339 “ถ้าเธอขอให้ฉันออกไปกับเธอ แล้วฉันต้องไปตามนั้น มันจะไม่น่าอายสำหรับฉันไปหน่อยเหรอ?” เย่จั๋วพูดขึ้นอย่างเกียจคร้าน “ฉันจะบอกเธออีกครั้งเดียว ออกไปกับฉันซะ!” เจียงเสี่ยวอวี่วางมือลงบนโต๊ะแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่อย่างนั้น เธอจะต้องเสียใจ” ในเมื่อเธอให้เกียรติแล้วแต่เย่จั๋วไม่รับ มันก็ไม่ใช่ความผิดของเธอที่จะต้องเสียมารยาท เย่จั๋วจิบชานมพลางเอ่ยว่า “อืม พูดอีกทีสิ” เจียงเสี่ยวอวี่ทวนคำเดิม “ฉันบอกว่า ฉันจะให้เธอออกไปกับฉัน ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องเสียใจ!” “พูดอีกที” เย่จั๋วกินช็อกโกแลตเม็ดหนึ่ง เธอมีท่าทางผ่อนคลายและเห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นเจียงเสี่ยวอวี่อยู่ในสายตาเลย เจียงเสี่ยวอวี่โกรธมากและทวนสิ่งที่เพิ่งพูดไปอีกครั้ง “ถ้าเธอมีความสามารถพอ...” เย่จั๋วเงยหน้ามองเจียงเสี่ยวอวี่ “พูดอีกทีสิ” พูดอีกทีงั้นเหรอ! นึกว่าเธอจะกลัวงั้นสิ! ใบหน้าของเจียงเสี่ยวอวี่มืดครึ้มลง “ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ตอนนี้ ออกไปกับฉันเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นอย่ามาหาว่าฉันใจร้าย!” เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “จุ๊ๆ... ลูกชายที่รักของฉัน ช่างเชื่อฟังจริงๆ” เจียงเสี่ยวอวี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตระหนักได้ว่าเย่จั๋วกำลังหลอกด่าเธอ! มันจะมากเกินไปแล้ว! มากเกินไปแล้วจริงๆ! ยัยนี่ฉลาดเป็นกรด ไม่น่าแปลกใจเลยที่จ้าวเสวี่ยอิ่นถึงโดนรังแกจนยับเยินขนาดนั้น “ปกติเธอก็รังแกเสวี่ยอิ่นแบบนี้ใช่ไหม?” เย่จั๋วขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดกับเจียงเสี่ยวอวี่ เธอจึงก้มหน้ากินของหวานต่อไป “ฉันเป็นเพื่อนสนิทของเสวี่ยอิ่น ตราบใดที่ฉันยังอยู่ตรงนี้ เธอจะรังแกเธอไม่ได้!” “เย่จั๋ว! อย่าบังคับให้ฉันต้องลงมือกับเธอในที่สาธารณะเลย! มันจะไม่ดูดีสำหรับใครทั้งนั้น!” เมื่อเห็นว่าเย่จั๋วไม่สนใจเธอ เจียงเสี่ยวอวี่ก็ยิ่งโกรธจัด เพล้ง— เจียงเสี่ยวอวี่ปัดจานของหวานตรงหน้าเย่จั๋วจนคว่ำ มาการองสีชมพูสองชิ้นกลิ้งลงไปบนพื้น เย่จั๋วหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาเย็นยะเยือกวาบผ่านดวงตาคู่สวย เธอมองเจียงเสี่ยวอวี่แล้วพูดขึ้นว่า “เก็บขึ้นมา” เก็บขึ้นมางั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี! เย่จั๋วสั่งให้เธอเก็บ แล้วเธอต้องเก็บงั้นเหรอ? เจียงเสี่ยวอวี่พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “ฉันไม่เก็บ เธอจะทำอะไรฉันได้ล่ะ?!” “สาม สอง หนึ่ง!” ก่อนที่เจียงเสี่ยวอวี่จะทันได้ตั้งตัว เธอก็ถูกเตะด้วยแรงมหาศาลจนล้มลงไปกองกับพื้น เจ็บ! มันเจ็บมากจริงๆ รู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นในร่างกายจะแตกละเอียด “แม่เธอไม่ได้สอนเหรอว่าให้รู้คุณค่าของอาหาร? ฉันจะให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้าย เก็บมันขึ้นมา!” น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังมาจากเบื้องบน เจียงเสี่ยวอวี่พยายามเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าเย่จั๋วยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้เหมือนเดิม มองลงมาที่เธอจากที่สูง คนหนึ่งนั่งอยู่ ส่วนอีกคนนอนอยู่บนพื้น หากคนที่ไม่รู้เรื่องมาเห็นเข้า คงคิดว่าเจียงเสี่ยวอวี่ล้มลงไปเอง ความกลัวที่อธิบายไม่ได้จู่โจมเข้าหาเจียงเสี่ยวอวี่ เย่จั๋วลงมือเมื่อไหร่กัน? มันน่ากลัวเกินไป มันน่ากลัวเกินไปจริงๆ เธอมีความรู้สึกสังหรณ์ใจว่า... หากวันนี้เธอไม่เก็บมาการองสองชิ้นนั้นขึ้นมา เย่จั๋วอาจจะทำอะไรที่รุนแรงกว่านี้แน่ เจียงเสี่ยวอวี่ใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อหยิบมาการองชิ้นที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดขึ้นมา ชั้นช็อกโกแลตด้านบนแตกละเอียดไปแล้วเพราะกระแทกพื้น หลังจากเก็บมาการองทั้งสองชิ้นได้แล้ว เจียงเสี่ยวอวี่ก็พยุงตัวเองกับเก้าอี้แล้วลุกขึ้นยืน เธอวางมาการองกลับลงบนจานตรงหน้าเย่จั๋วอย่างระมัดระวัง “ขอโทษซะ” เย่จั๋วเน้นย้ำทีละคำ เจียงเสี่ยวอวี่กลืนน้ำลาย เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉัน... ฉันขอโทษ” “ขอโทษมันซะ” มันงั้นเหรอ? เจียงเสี่ยวอวี่ตกตะลึง แม้เธอจะเพิ่งตระหนักได้ว่า ‘มัน’ ที่เย่จั๋วพูดถึงก็คือมาการองสองชิ้นบนจานนั่นเอง จะให้เธอขอโทษของหวานเนี่ยนะ? เย่จั๋วคิดอะไรอยู่? สมองมีปัญหาหรือเปล่า? คนปกติที่ไหนจะพูดเรื่องแบบนี้ออกมา? “การทิ้งขว้างอาหารมันเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจนักเหรอ?” น้ำเสียงราบเรียบนั้นมาพร้อมกับความเย็นยะเยือกที่บาดลึก ทำให้ผู้คนสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ มันเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ข่มขวัญ เย่จั๋วคนนี้แตกต่างจากเย่จั๋วเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เจียงเสี่ยวอวี่ยังคงมึนงงเล็กน้อย สรุปคือ เย่จั๋วโกรธเพราะเธอทิ้งขว้างอาหารงั้นเหรอ? เพราะยังไงซะ เย่จั๋วก็ไม่แม้แต่จะขยับตัวตอนที่เธอพูดจาถากถางตั้งมากมาย แต่พอเธอปัดมาการองลงพื้น เย่จั๋วก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นคนละคนทันที หลังจากได้สติ เจียงเสี่ยวอวี่รีบก้มหัวให้มาการองและกล่าวขอโทษทันที “ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ!” เย่จั๋วเผยอริมฝีปากสีแดงเล็กน้อยแล้วพูดอย่างไม่แยแสว่า “ไสหัวไป” หัวใจของเจียงเสี่ยวอวี่สั่นระรัว เธอรีบวิ่งหนีไปด้วยขาที่สั่นเทา หลังจากวิ่งออกมาจนพ้นเขตอันตรายแล้ว เจียงเสี่ยวอวี่ก็หันกลับไปมอง ภาพที่เห็นทำให้เจียงเสี่ยวอวี่แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เธอเห็นเย่จั๋วหยิบมาการองที่เพิ่งตกลงพื้นขึ้นมา แล้วกินมันเข้าไปเฉยๆ เธอไม่รังเกียจว่ามันสกปรกเหรอ? และในวินาทีนั้นเอง เจียงเสี่ยวอวี่ก็ตระหนักได้ว่าเย่จั๋วโกรธจริงๆ เพราะเธอทำให้อาหารเสียของและปัดมาการองลงพื้น! ในตอนนั้น เจียงเสี่ยวอวี่รู้สึกสับสนเล็กน้อย คนที่แม้แต่อาหารตกพื้นยังหยิบขึ้นมากินได้ นิสัยของเธอจะแย่ได้ขนาดไหนกันเชียว? เจียงเสี่ยวอวี่เติบโตมาในโลกการเงิน เธอไม่เคยเห็นใครที่สามารถหยิบอาหารที่ตกพื้นขึ้นมากินได้เลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องตกพื้นหรอก แม้แต่ของหวานจากคืนก่อนพวกเขาก็ไม่กินกันแล้ว เย่จั๋วแตกต่างจากผู้คนมากมายที่เธอเคยพบเจอมาจริงๆ บางที... เธออาจจะเข้าใจผิดเกี่ยวกับเย่จั๋วไป เจียงเสี่ยวอวี่คิดพลางเดินหน้าต่อไป ภาพเหตุการณ์นี้ยังตกอยู่ในสายตาของซือลู่ด้วยเช่นกัน ซือลู่ดูใจลอยเล็กน้อย ท่าทางของเย่จั๋วที่หยิบของจากพื้นขึ้นมากินทำให้เขานึกถึงเรื่องราวในอดีตเมื่อหลายปีก่อน หากไม่ใช่เพราะเคยมีประสบการณ์ที่พิเศษมาโชกโชน มันก็ยากที่คนปกติจะทำในสิ่งที่เย่จั๋วทำได้ ซือลู่หรี่ตาลง แววตาของเขาดูซับซ้อนเป็นพิเศษ “คุณชาย” เสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหันขัดจังหวะความคิดของซือลู่ ซือลู่ก้มหน้าลงแล้วพูดด้วยเสียงต่ำ “ลุงฟู่ ทำไมลุงถึงมาอยู่ที่นี่ครับ?” ลุงฟู่พูดต่อ “ผมโทรหาคุณชายแล้วแต่คุณชายไม่รับสาย ผมเลยต้องมาตามหาที่นี่!” ซือลู่ขมวดคิ้ว “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะคุยกัน ตามผมมาครับ” ทนายความหนุ่มเพียงต้องการใช้ชีวิตอย่างปกติธรรมดา เขาไม่ต้องการให้ฐานะคุณชายใหญ่ของตระกูลจินเป็นที่ล่วงรู้แก่ทุกคน ลุงฟู่เดินตามทนายความไป ทั้งสองมาถึงห้องประชุมบนชั้นห้าของโรงแรม ทนายความปิดประตูและพูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ลุงฟู่ ผมบอกลุงแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามาตามหาผม?” ลุงฟู่ถอนหายใจ “คุณชายครับ ผมกังวลว่าคุณชายจะถูกหลอก! ทุกวินาทีมีค่าดั่งทอง เวลาที่เสียไปซื้อกลับคืนมาไม่ได้ คุณชายมัวแต่เสียเวลากับซุ่นซี ไฟแนนเชียล กรุ๊ป มาหลายปีแล้ว คุณชายยังอยากจะเสียเวลาต่อไปอีกเหรอครับ?” เหตุผลที่ทนายความยังคงปกป้องซุ่นซี ไฟแนนเชียล กรุ๊ป ก็เพราะจ้าวเสวี่ยอิ่น อย่างไรก็ตาม จ้าวเสวี่ยอิ่นไม่ได้ปฏิบัติต่อทนายความอย่างจริงใจเลย หากทนายความยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป มันก็มีแต่จะเสียเวลาไปเปล่าๆ ทนายความขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ลุงฟู่ ผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่! ที่ลุงมาวันนี้เพราะตาแก่นั่นสั่งมาใช่ไหมครับ?” “ไม่ใช่ครับ” ลุงฟู่รีบอธิบาย “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับท่านประธานเลย ผมมาด้วยความสมัครใจของผมเอง คุณชายครับ ได้โปรดเชื่อผมสักครั้ง จ้าวเสวี่ยอิ่นไม่คุ้มค่าพอที่จะให้คุณชายทำเพื่อเธอขนาดนี้หรอกครับ!” “ไม่มีใครมีค่าไปมากกว่าเธออีกแล้ว!”