บทที่ 1128: 246: สั่งสอนคนออนไลน์! 6 บริเวณโซนขนมหวานมีคนอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น “ฉันชอบอยู่กับของหวานค่ะ” เย่จั๋วส่งขนมชิ้นหนึ่งให้คุณย่าโจว “คุณย่าอยากลองทานนี่ดูไหมคะ?” คุณย่าโจวตกใจจนรีบโบกมือ “ย่าเป็นเบาหวานมาหลายปีแล้ว ทานของหวานไม่ได้หรอกจ้ะ” จากนั้นคุณย่าโจวก็กล่าวต่อว่า “เมื่อก่อนย่าก็เหมือนหนูนั่นแหละ ชอบทานขนมหวานมาก ตอนนี้ย่าไม่ได้ทานของหวานมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว ปกติแม้แต่ข้าวยังทานได้แค่ไม่กี่คำเอง คุณหนูเย่ หนูเองก็ควรทานของหวานให้น้อยลงหน่อยนะ โรคบางอย่างตอนอายุน้อยอาจจะมองไม่เห็น แต่พอแก่ตัวไปหนูจะลำบากนะ! ย่านี่แหละคือตัวอย่างที่ดีเลย!” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ คุณย่าโจวก็รู้สึกเสียใจมาก หากเธอรู้ล่วงหน้า เธอคงจะยับยั้งชั่งใจตัวเองให้มากกว่านี้ตั้งแต่สมัยที่ยังสาว เบาหวานงั้นเหรอ? เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่จั๋วก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย ทันใดนั้น บริกรคนหนึ่งก็เดินเข้ามา “คุณหนู มีอะไรให้รับใช้ครับ?” เย่จั๋วกล่าวต่อ “ช่วยเอากระดาษกับปากกามาให้ฉันหน่อยค่ะ” บริกรพยักหน้า “ได้ครับ กรุณารอสักครู่” คุณย่าโจวถามด้วยความสงสัย “คุณหนูเย่ หนูต้องการปากกาไปทำอะไรเหรอจ๊ะ?” เย่จั่วยิ้มแล้วเงยหน้าขึ้น “คุณย่าโจว เรียกชื่อฉันเฉยๆ ก็ได้ค่ะ” คุณย่าโจวยิ้มแล้วพูดว่า “ย่าได้ยินมาว่าทุกคนเรียกหนูว่าจั๋วจั๋ว งั้นย่าขอเรียกว่าจั๋วจั๋วด้วยคนได้ไหม?” “ได้แน่นอนค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย คุณย่าโจวถามต่อ “จั๋วจั๋ว หนูนยังไม่ได้บอกย่าเลยนะ ว่าต้องการปากกากับกระดาษไปทำอะไร?” เย่จั๋วยังคงทำตัวลึกลับ “เดี๋ยวคุณย่าก็ทราบค่ะ” ไม่นานนัก บริกรก็เดินกลับมาพร้อมปากกาและกระดาษ “คุณหนู นี่คือของที่ต้องการครับ” “ขอบคุณค่ะ” เย่จั๋วรับปากกาและกระดาษมา จากนั้นก็ก้มหน้าลงเขียน เธอเขียนเร็วมาก เพียงครู่เดียวก็เสร็จสิ้น ก่อนที่คุณย่าโจวจะได้ทันเห็นว่ามีอะไรเขียนอยู่ในกระดาษ เธอก็เขียนเสร็จเสียแล้ว เย่จั๋วยื่นกระดาษให้คุณย่าโจวแล้วพูดว่า “คุณย่าโจว นี่คือใบสั่งยาที่สามารถรักษาโรคเบาหวานได้ค่ะ รบกวนคุณย่ากลับไปลองใช้ดูนะคะ” ใบสั่งยา? รักษาเบาหวาน? คุณย่าโจวถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นไม่นาน คุณย่าโจวก็เริ่มได้สติและพูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ใบสั่งยานี้รักษาเบาหวานได้จริงๆ เหรอจ๊ะ? ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ย่าไปโรงพยาบาลมาแล้วมากมายทั้งในและต่างประเทศ แต่ก็ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ โชคดีที่โรคเบาหวานไม่ใช่โรคที่อันตรายถึงชีวิต ย่าเพียงแค่ต้องระมัดระวังเรื่องอาหารการกินเท่านั้น” อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเบาหวานจะไม่ใช่โรคที่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่มันก็ยังเป็นโรคอยู่วันยันค่ำ ซึ่งต่างจากคนปกติทั่วไป คุณย่าโจวรู้สึกอึดอัดมากกับการที่ต้องคอยหักห้ามใจไม่ให้กินสิ่งที่อยากกิน คนเรามีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะการกิน ไม่มีใครสามารถเข้าใจความรู้สึกที่อยากจะกินอะไรบางอย่างแต่ไม่สามารถทำได้หรอก เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “แน่นอนค่ะ” คุณย่าโจวพับใบสั่งยาอย่างจริงจัง “ตกลงจ้ะ ขอบใจมากนะจั๋วจั๋ว! ย่าจะกลับไปลองดูแน่นอน!” “ค่ะ” เย่จั่วยิ้มแล้วพูดว่า “หลังจากทานยาเสร็จแล้ว คุณย่าจะทานขนมพวกนี้ได้ตามใจชอบเลยค่ะ ไม่ต้องคอยหักห้ามใจอีกต่อไปแล้ว” “ไม่ต้องหักห้ามใจแล้วจริงๆ เหรอจ๊ะ?” ดวงตาของคุณย่าโจวเป็นประกาย “ค่ะ” เย่จั๋วทานขนมหวานไปหนึ่งคำ “ฉันไม่เคยโกหกค่ะ” คุณย่าโจวจับมือเย่จั๋ว “จั๋วจั๋ว ถ้าใบสั่งยานี้รักษาเบาหวานของย่าได้จริงๆ ย่าจะขอบใจหนูอย่างงามเลย!” คุณย่าโจวต้องคอยระวังเรื่องการกินมานานกว่ายี่สิบปี เธออยากจะกินและดื่มให้เต็มที่จริงๆ ในวันต่อๆ ไป “ไม่เป็นไรเลยค่ะ” หลังจากคุยกับเย่จั๋วอยู่พักหนึ่ง คุณย่าโจวก็เหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วพูดว่า “จั๋วจั๋ว นี่ก็เริ่มดึกแล้ว ย่าควรกลับเสียที ไว้มีเวลาเราค่อยมาคุยกันใหม่นะ” “ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” เย่จั๋วยืนขึ้นเพื่อส่งคุณย่าโจว คุณย่าโจวยิ้มและโบกมือ “ไม่ต้องไปส่งย่าหรอกจ้ะ” หลังจากส่งคุณย่าโจวแล้ว เย่จั๋วก็กลับมาที่โซนขนมหวานและทานขนมต่อไป “เธอคือเย่จั๋วใช่ไหม?” ในขณะนั้นเอง เสียงผู้หญิงที่เย่อหยิ่งก็ดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ เย่จั๋วเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย เจียงเสี่ยวอวี่ถึงกับตกตะลึง เชี่ยเอ๊ย! สวยชะมัด! แม้ว่ามองจากระยะไกลเธอจะสวยมากอยู่แล้ว แต่พอมองในระยะประชิดแบบเห็นหน้ากันตรงๆ มันกลับทำให้ผู้คนตาพร่าและไม่อาจถอนสายตาออกไปได้เลย นี่มันความงามระดับล่มบ้านล่มเมืองชัดๆ! “ฉันเองค่ะ” ริมฝีปากสีแดงของเย่จั๋วเผยอขึ้นเล็กน้อย และน้ำเสียงของเธอก็ดูราบเรียบ เจียงเสี่ยวอวี่เองก็ได้สติจากน้ำเสียงที่แผ่วเบานั้น สวยแล้วไงล่ะ? สมัยนี้เขาดูกันที่ความงามภายในต่างหาก! คนอย่างเจ้าเสวี่ยอิ่นที่ทั้งสวยและจิตใจดีสิถึงจะเรียกว่าสวยจริงๆ! ช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่เธอมีรูปลักษณ์ที่ดีขนาดนี้ ถ้าใบหน้าแบบนี้ไปอยู่บนหน้าของเจ้าเสวี่ยอิ่น เธอคงจะยอมบูชาไปชั่วชีวิตเลย น่าเสียดายจริงๆ ช่างน่าเสียดาย เจียงเสี่ยวอวี่กล่าวต่อ “ออกมากับฉันข้างนอกครู่หนึ่งสิ” ที่นี่คือสถานที่จัดงานเลี้ยงและมีคนรู้จักเธอมากมาย หากชายชราในตระกูลของเธอรู้เรื่องนี้เข้า เธอคงจะเดือดร้อนหนักแน่! ดังนั้น เจียงเสี่ยวอวี่จึงตัดสินใจพาเย่จั๋วออกไปข้างนอกเพื่อสั่งสอนบทเรียนให้เธอสักหน่อย