บทที่ 1126: สั่งสอนคนออนไลน์! 4 “อย่างไรก็ตาม เมื่อพูดถึงเรื่องส่วนตัว ซือลุ่ยก็รู้สึกขัดเขินอย่างมากจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง ‘เสี่ยวอวี่ เธอเพิ่งกลับประเทศมา คงมีเรื่องอยากคุยกับเสวี่ยอิ่นเยอะเลยล่ะสิ พวกเธอคุยกันไปก่อนนะ ฉันยังมีธุระอื่นต้องจัดการ’” “พูดจบ ซือลุ่ยก็หันหลังเดินออกจากประตูไป” “เมื่อมองตามแผ่นหลังที่ดูลุกลี้ลุกลามของซือลุ่ย เจียงเสี่ยวอวี่ก็ยกมือปิดปากหัวเราะ ‘ไม่คิดเลยว่าพี่ซือจะใสซื่อขนาดนี้ พี่เสวี่ยอิ่นคะ นี่ก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว พี่ซือยังไม่สารภาพรักกับพี่อีกเหรอ?’” จ้าวเสวี่ยอิ่นส่ายหน้า “เจียงเสี่ยวอวี่ขมวดคิ้ว ‘พี่ซือเดินเกมช้าเกินไปแล้ว! นานขนาดนี้แล้วแท้ๆ!’ เจียงเสี่ยวอวี่พูดต่อ ‘พี่เสวี่ยอิ่น ทำไมพี่ไม่เป็นฝ่ายรุกสารภาพรักกับพี่ซือก่อนเลยล่ะคะ? ปล่อยให้คาราคาซังแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ!’” ให้เธอสารภาพรักกับซือลุ่ยเนี่ยนะ? สมองของเจียงเสี่ยวอวี่มีแต่ขยะหรือไง? “หรือว่าในสายตาของเจียงเสี่ยวอวี่ เธอมีค่าคู่ควรแค่กับคนอย่างซือลุ่ยเท่านั้น?” “เจียงเสี่ยวอวี่อาจจะไม่รู้สึกรังเกียจ แต่เธอรู้สึก!” “จ้าวเสวี่ยอิ่นยังคงรักษาใบหน้ายิ้มแย้มเอาไว้ ‘มันไม่ใช่เรื่องที่ว่าต้องสารภาพหรือไม่หรอก! บางทีพรหมลิขิตอาจจะยังมาไม่ถึงก็ได้! อ้อ จริงด้วย เสี่ยวอวี่ เธอเจอคุณหนูเย่หรือยัง?’” “‘พี่หมายถึงเย่จั๋วเหรอ?’ ความสนใจของเจียงเสี่ยวอวี่ถูกเบนไปทันที” “‘ใช่’ จ้าวเสวี่ยอิ่นพยักหน้า” “เจียงเสี่ยวอวี่กล่าวว่า ‘ฉันเพิ่งมาถึงเองค่ะ! ยังไม่เห็นเย่จั๋วเลย! แต่ฉันเห็นนกฟีนิกซ์ที่ตั้งอยู่กลางโถงนั่นแล้ว! ได้ยินว่าคุณชายห้าแห่ง DK เป็นคนมอบให้เย่จั๋ว เรื่องจริงหรือเปล่าคะ?’” “‘เรื่องจริงจ้ะ’” “เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเจียงเสี่ยวอวี่ก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ‘ใครๆ ก็บอกว่าเย่จั๋วสวยมาก เรื่องจริงไหมคะ?’” “‘ก็เรื่องจริงอีกนั่นแหละ’ จ้าวเสวี่ยอิ่นพยักหน้า” “‘สวยขนาดไหนเชียว?’ เจียงเสี่ยวอวี่รู้สึกอยากรู้ขึ้นมาทันที” “หลายปีมานี้เธอเดินทางไปทั่วโลกและได้พบเห็นสาวงามมามากมาย อย่างไรก็ตาม มีน้อยคนนักที่จะทำให้จ้าวเสวี่ยอิ่นพยักหน้ายอมรับได้ว่าเป็นคนสวย!” “หรือว่าเย่จั๋วคนนี้จะสวยขนาดนั้นจริงๆ?” “จ้าวเสวี่ยอิ่นเผยยิ้มขมขื่น ‘ขอยกตัวอย่างเรื่องชุดราตรีชุดนี้แล้วกัน พอฉันใส่แล้วดูเหมือนตัวตลก แต่พอเธอใส่กลับดูสูงส่งราวกับเจ้าหญิง’” “เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงเสี่ยวอวี่ก็ขมวดคิ้ว ‘ยัยนั่นใส่ชุดเหมือนกับพี่เลยเหรอคะ?’” “‘ใช่จ้ะ’” “ความโกรธบนใบหน้าของเจียงเสี่ยวอวี่เริ่มชัดเจนขึ้น ‘ยัยนั่นตั้งใจชัดๆ!’ ใครจะเลือกใส่ชุดเหมือนกับแขกในงานเลี้ยงกัน?” “เห็นได้ชัดว่าจงใจหาเรื่อง!” “ดูเหมือนว่าเย่จั๋วจะไม่ใช่คนที่รู้จักเจียมตัวเลย!” จ้าวเสวี่ยอิ่นส่ายหน้า “พี่ไม่คิดอย่างนั้นหรอก พี่กับเธอเป็นแค่คู่แข่งกัน เธอไม่จำเป็นต้องแต่งตัวข่มพี่ขนาดนั้นก็ได้” “ผู้ช่วยของจ้าวเสวี่ยอิ่นเห็นโอกาสจึงรีบแทรกขึ้นมาทันที ‘คุณหนูจ้าวคะ มีสองคนแล้วนะที่พูดว่าเธอตั้งใจ กรุณาอย่าเข้าข้างเธอเลยค่ะ!’” “‘สองคนเหรอ?’ เจียงเสี่ยวอวี่เงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย ‘นอกจากฉันแล้วยังมีใครอีก?’” “ผู้ช่วยพูดต่อ ‘คุณซือก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ’” “ซือลุ่ยไม่ใช่คนที่จะแยกแยะขาวดำไม่ออก ในเมื่อเขาพูดแบบนั้น แสดงว่าเย่จั๋วต้องจงใจแน่นอน” “เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงในสีหน้าของเจียงเสี่ยวอวี่ ผู้ช่วยก็กล่าวต่อ ‘คุณหนูเจียงไม่ทราบอะไร! ตั้งแต่คุณหนูเย่คนนี้กลับมา เครือบริษัทซุ่นซีก็ไม่มีที่ยืนให้คุณหนูจ้าวอีกต่อไป! เมื่อวานนี้เอง คุณหนูเย่ยังสั่งให้คุณหนูจ้าว...’” “‘หยุดพูดได้แล้ว!’ จ้าวเสวี่ยอิ่นขัดขึ้นมาทันเวลา” “‘พูดมา! พูดต่อสิ!’ เจียงเสี่ยวอวี่จ้องมองไปที่ผู้ช่วย” ผู้ช่วยทำท่าลำบากใจเล็กน้อย “เจียงเสี่ยวอวี่กล่าวว่า ‘พูดต่อเถอะไม่เป็นไร! ถ้าเสวี่ยอิ่นหักเงินเดือนเธอ ฉันจะชดเชยให้เอง!’” “จ้าวเสวี่ยอิ่นรีบพูดตามทันที ‘เสี่ยวอวี่ อย่าถามเลย! จริงๆ มันก็ไม่มีอะไรหรอก! เดิมทีเครือบริษัทซุ่นซีก็เป็นสมบัติที่คุณทวดของเย่จั๋วทิ้งไว้ให้เธออยู่แล้ว มันก็ถูกแล้วที่เธอจะสั่งให้พี่ทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ!’” “‘ผ่านไปสามปี พี่ก็ยังดูหัวอ่อนให้คนรังแกได้เหมือนเดิมเลยนะ!’ เจียงเสี่ยวอวี่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอหันไปหาผู้ช่วยแล้วสั่งว่า ‘พูดต่อ’” “ผู้ช่วยมองไปที่จ้าวเสวี่ยอิ่นแล้วหันไปมองเจียงเสี่ยวอวี่ ทำท่าไม่รู้จะพูดออกมาอย่างไรดี” “เจียงเสี่ยวอวี่ขมวดคิ้วแล้วเร่ง ‘บอกมาเร็วๆ!’” “ผู้ช่วยไม่สนอะไรอีกต่อไป เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า ‘คุณหนูเจียงพูดถูกแล้วค่ะ คุณหนูจ้าวใจดีเกินไป ถึงได้ถูกรังแกแบบนี้! ในวันแรกที่คุณหนูเย่กลับมาที่บริษัท เธอไล่คุณซันกับหลิวเหนิงที่เป็นผู้อำนวยการแผนกวางแผนออกทันที แต่นั่นยังไม่เท่าไหร่ เธอยังสั่งให้คุณหนูจ้าวเขียนรายงานสำนึกผิด 3,000 คำส่งให้เธอด้วยค่ะ!’” “‘อะไรนะ?’ เจียงเสี่ยวอวี่อารมณ์เสียทันที ‘ยัยเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาจากไหน ทำไมถึงได้โอหังขนาดนี้!’” เธอถึงกับกล้าสั่งให้จ้าวเสวี่ยอิ่นเขียนรายงานสำนึกผิด! ช่างน่าแค้นใจนัก! “ผู้ช่วยถอนหายใจ ‘ทุกคนในเครือบริษัทต่างก็กังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองกันทั้งนั้น พวกเขาเกรงว่าจะต้องตกงานหากไปล่วงเกินคุณหนูเย่เข้า!’”