บทที่ 1208: 257: เย่จ่าวช่วยคน รักษาโรค และตบหน้า! 4 จ้าวเสวี่ยอินหันไปมองจ้าวจิ้นเฟยผู้เป็นบิดา ทว่าจ้าวจิ้นเฟยยังคงส่ายหน้ายืนกรานคำเดิม จ้าวเสวี่ยอินจึงเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา “คุณลุงหานคะ ทำไมคุณลุงไม่ลองไปหาที่อื่นดูล่ะคะ ถึงแม้ยาเม็ดอังกงหนิวหวงของพวกเราจะล้ำค่ามาก แต่มันก็คงไม่ใช่เพียงเม็ดเดียวที่มีอยู่ในเมืองหลวงหรอกค่ะ” หากเขาสามารถหาจากที่อื่นได้ หานลั่วซานคงไม่มาอ้อนวอนขอร้องจ้าวเสวี่ยอินถึงขนาดนี้ จ้าวจิ้นเฟยกล้าสั่งให้จ้าวเสวี่ยอินพูดเช่นนั้นออกมา ก็เพราะเขามั่นใจอย่างยิ่งว่าในเมืองหลวงแห่งนี้จะไม่มีทางหายาเม็ดอังกงหนิวหวงเม็ดที่สองได้อย่างแน่นอน เมื่อได้ยินเช่นนี้ หานลั่วซานที่อยู่อีกด้านของสายก็ได้แต่ถอนหายใจยาว “เสวี่ยอิน เรื่องนี้เราไม่สามารถคุยกันได้มากกว่านี้แล้วจริงๆ หรือ?” “คุณลุงหานคะ หนูต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ” หานลั่วซานเองก็รู้ดีว่าพูดอะไรไปมากกว่านี้ก็ไร้ประโยชน์ เขาจึงกล่าวต่อว่า “เอาเถอะ งั้นแค่นี้ก่อนแล้วกัน ลุงไม่รบกวนหนูแล้ว” “สวัสดีค่ะคุณลุงหาน” หลังจากวางสาย จ้าวเสวี่ยอินเงยหน้าขึ้นมองบิดา “คุณพ่อคะ พ่อไม่กลัวหรือว่าหานลั่วซานจะหายาเม็ดอังกงหนิวหวงเม็ดที่สองได้จริงๆ?” หากหานลั่วซานหาเจอขึ้นมา แผนการของพวกเขาก็จะพังพินาศทันที สู้มอบยาเม็ดนั้นให้หานลั่วซานไปเสียตอนนี้เลยจะไม่ดีกว่าหรือ มุมปากของจ้าวจิ้นเฟยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน “ยาเม็ดอังกงหนิวหวงน่ะใช้เพื่อรักษาชีวิตในยามวิกฤต ถ้าหานลั่วซานสามารถหาเม็ดที่สองได้จริง เขาคงไม่ต้องรอมาจนถึงป่านนี้หรอก” หากจ้าวเสวี่ยอินไม่ประสบปัญหาในระหว่างการหาเสียงเลือกตั้ง จ้าวจิ้นเฟยก็คงไม่มีวันยอมนำยาเม็ดอังกงหนิวหวงเพียงเม็ดเดียวที่มีอยู่ออกมาแลกเปลี่ยนแน่ๆ พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเขามีความสุขแค่ไหนเมื่อได้รู้ว่าหานต้งเหลียง ลูกชายของหานลั่วซาน ป่วยหนักในระยะสุดท้าย แล้วอย่างไรล่ะถ้าหานลั่วซานจะมีลูกชาย? สุดท้ายเขาก็ต้องยอมสละชีวิตของลูกตัวเองอยู่ดี! จ้าวเสวี่ยอินพยักหน้าเห็นด้วย ทางด้านครอบครัวหาน ทันทีที่หานลั่วซานวางสาย คุณนายหานก็รีบเดินเข้ามาถามด้วยความร้อนใจ “เป็นอย่างไรบ้าง? จ้าวเสวี่ยอินว่าอย่างไร?” หานลั่วซานส่ายหน้าด้วยความท้อแท้ เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าของคุณนายหานก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้า “ทำไมคุณไม่ลองอ้อนวอนเธออีกสักครั้งล่ะ?” “ไม่มีประโยชน์หรอก” หานลั่วซานกล่าวต่อ “คนที่มีอำนาจตัดสินใจคือจ้าวจิ้นเฟย จ้าวเสวี่ยอินเป็นเพียงคนส่งสารเท่านั้น” จ้าวจิ้นเฟยเป็นสุนัขจิ้งจอกเฒ่าที่เจ้าเล่ห์เพทุบาย เขาเกลียดชังครอบครัวที่มีทายาทชายเป็นที่สุด มันเป็นเรื่องยากที่จะทำให้จ้าวจิ้นเฟยยอมรามือ! คุณนายหานปาดน้ำตา “แล้วเราจะทำอย่างไรกันดี? เราจะยอมดูต้งเหลียงอาการแย่ลงวันแล้ววันเล่าแบบนี้ไม่ได้นะ!” เขาว่ากันว่าลูกคือดวงใจของคนเป็นแม่ นับตั้งแต่หานต้งเหลียงล้มป่วย คุณนายหานก็ร้องไห้จนแทบจะหมดน้ำตา ภายในเวลาไม่ถึงสามเดือน ผมของเธอก็กลายเป็นสีขาวโพลนไปทั้งศีรษะ ใบหน้าที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีกลับเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น เธอดูแก่กว่าอายุจริงไปมากกว่ายี่สิบปี หานลั่วซานยกมือขึ้นนวดขมับ เขาเองก็ไม่อยากเห็นอาการของลูกชายทรุดลงเช่นกัน “รออีกสักหน่อยเถอะ” หานลั่วซานปลอบโยน “เมื่อการเลือกตั้งสิ้นสุดลง ต้งเหลียงของเราจะได้รับการช่วยเหลือแน่” คุณนายหานดวงตาแดงก่ำ น้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย “ทำไมตระกูลจ้าวถึงทำแบบนี้! คุณก็ยอมรับเงื่อนไขของพวกเขาแล้ว ทำไมพวกเขาถึงยังไม่ยอมมอบยาเม็ดนั้นให้เราอีกล่ะ!” “คุณท่านครับ คุณผู้หญิงครับ คุณชายมาถึงแล้วครับ” ในตอนนั้นเอง คนรับใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาแจ้ง คุณนายหานรีบปาดน้ำตาทันที “ใครมานะ?” “คุณชายอี้เทาครับ” หานลั่วซานรีบสั่งทันที “เร็วเข้า ไปเชิญเขาเข้ามา” คนรับใช้เดินออกไป ไม่นานนัก เขาก็พาอี้เทาเข้ามาข้างใน โดยมีเฉินเฉี่ยวเย่ร่วมเดินทางมาด้วย “คุณลุง คุณป้าครับ” “เทาเทา เฉี่ยวเย่” คุณนายหานรีบเข้าไปทักทายหลานชาย อี้เทากล่าวต่อ “คุณป้าครับ ผมได้ยินมาว่าพี่ชายไม่สบายหรือครับ?” “ใช่จ้ะ” คุณนายหานพยักหน้า “สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างครับ?” อี้เทารีบถาม “ตอนนี้อาการดีขึ้นบ้างหรือยัง?” คุณนายหานถอนหายใจ “สถานการณ์แย่มากจ้ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของอี้เทาก็เริ่มบีบรัด เขาเองก็เคยเป็นคนที่ต้องทนทุกข์จากอาการป่วยหนักมาก่อน เขารู้ดีว่าเมื่อลูกเจ็บไข้ได้ป่วย คนที่ทุกข์ใจที่สุดก็คือพ่อแม่เสมอ “ตอนนี้พี่ชายอยู่ที่ไหนครับ?” “อยู่ในห้องปลอดเชื้อจ้ะ ตามป้ามาเถอะ” เพื่อป้องกันไม่ให้หานต้งเหลียงต้องอยู่เพียงลำพังในโรงพยาบาลที่เหน็บหนาว ตระกูลหานจึงได้สร้างห้องปลอดเชื้อพิเศษไว้ที่บ้าน อี้เทาและเฉินเฉี่ยวเย่เดินตามคุณนายหานไป ในการจะเข้าห้องปลอดเชื้อ ทุกคนจำเป็นต้องเปลี่ยนไปสวมชุดปลอดเชื้อระดับมืออาชีพ หลังจากเปลี่ยนชุดและสวมหน้ากากอนามัยเรียบร้อยแล้ว พวกเขาจึงเข้าไปในห้องปลอดเชื้อได้ สิบห้านาทีต่อมา ทั้งหมดก็มาถึงห้องปลอดเชื้อ ภายในห้อง แพทย์กำลังทำการตรวจร่างกายของหานต้งเหลียงอยู่ เมื่อเขาเห็นคุณนายหานเดินเข้ามา เขาก็รีบทำความเคารพทันที คุณนายหานพยักหน้ารับ “คุณออกไปก่อนเถอะ” นายแพทย์จึงเดินออกไป คุณนายหานเดินไปที่ข้างเตียง ย่อตัวลงกึ่งนั่งกึ่งคุกเข่า แล้วกุมมือของหานต้งเหลียงไว้แน่น “ต้งเหลียง ลูกพี่ลูกน้องของลูก เทาเทากับน้องสะใภ้มาเยี่ยมแล้วนะ ลืมตาขึ้นมามองหน่อยสิลูกว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง”