บทที่ 1567: 237: ผลกรรมกำลังจะมาถึง! 6 คุณพ่อจางยกมือขึ้นเกาศีรษะของตนเองด้วยความกลัดกลุ้มใจ เขานั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่โดยไม่ยอมปริปากพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ปกคลุมไปทั่ว แต่ถึงกระนั้นใบหน้าของเขาก็ยังคงแฝงไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด จางชิงชิงเห็นท่าทางของพ่อตนเองเช่นนั้น เธอก็ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือของเธอลงบนโต๊ะอย่างใจเย็นแล้วเอ่ยขึ้นว่า “พ่อคะ ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะที่จะมานั่งร้อนรใจอยู่แบบนี้ รอไปก่อนเถอะค่ะ อีกไม่นานหรอก ตระกูลหลินจะต้องส่งคนมาหาพวกเราไม่ช้าก็เร็ว พ่อแค่จำสิ่งที่หนูบอกเอาไว้ให้ดีก็พอ! คนที่ควรจะกระวนกระวายใจในตอนนี้ไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นพวกตระกูลหลินต่างหาก!” ในสายตาของจางชิงชิง ตอนนี้เธอถือไพ่เหนือกว่าทุกอย่าง ข้อมูลที่เธอปล่อยออกไปในโลกออนไลน์กำลังทำงานของมันอย่างเต็มที่ และเธอมั่นใจว่าตระกูลหลินที่รักชื่อเสียงยิ่งกว่าชีวิตจะต้องยอมสยบแทบเท้าเธอเพื่อขอให้เธอยุติเรื่องนี้ ในขณะที่บทสนทนากำลังดำเนินไป ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้อง เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ดังแผดจ้าขึ้นมาทำลายความเงียบ จางชิงชิงชำเลืองมองโทรศัพท์มือถือที่สั่นอยู่บนโต๊ะแล้วหยิบมันขึ้นมาดูด้วยสายตาเรียบเฉย ที่แท้ก็เป็นอันลี่จือที่โทรเข้ามานี่เอง... จางชิงชิงเหยียดยิ้มหยันในใจ เดิมทีเธอคิดว่าตระกูลหลินจะมีบุคลิกที่แข็งกร้าวและทรนงตัวมากกว่านี้เสียอีก... ที่ไหนได้ กลับส่งคนอย่างอันลี่จือมาติดต่อเธอก่อนเสียอย่างนั้น ดูท่าคงจะทนแรงกดดันไม่ไหวแล้วล่ะสิ ทำไมอันลี่จือถึงโทรมาหาเธอในช่วงเวลาแบบนี้? คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว ยัยนั่นต้องโทรมาเพื่ออ้อนวอนขอความเมตตาและขอให้เธอยุติการโจมตีตระกูลหลินแน่นอน! แต่อันลี่จือคือใครกัน! เป็นแค่คนนอกที่ตระกูลหลินชุบเลี้ยงไว้เท่านั้นเองไม่ใช่หรือไง! อันลี่จือจะถือว่าเป็นสมาชิกที่มีอำนาจตัดสินใจของตระกูลหลินได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? สำหรับจางชิงชิงแล้ว การที่อันลี่จือโทรมามันก็แค่เบี้ยตัวหนึ่งที่ถูกส่งมาหยั่งเชิงเท่านั้น เธอต้องการให้คนระดับแกนนำของตระกูลหลินเป็นฝ่ายบุกมาหาเธอด้วยตัวเอง! เธอต้องการเห็นความพินาศและความอัปยศของพวกเขาก่อนที่จะยอมรับข้อเสนอ เมื่อคิดได้ดังนั้น จางชิงชิงจึงกดตัดสายของอันลี่จือทิ้งในทันทีโดยไม่แม้แต่จะลังเล ทางด้านอันลี่จือ เมื่อเห็นว่าจางชิงชิงไม่ยอมรับสาย ความวิตกกังวลในใจของเธอก็พุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด เธอเดินไปเดินมาด้วยความร้อนรน ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเธอเองแท้ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนพาจางชิงชิงเข้ามาวุ่นวาย หลินเจ๋อและเย่จั๋วก็คงไม่ต้องถูกผู้คนมากมายรุมด่าทอและตราหน้าในโลกอินเทอร์เน็ตแบบนี้! ความรู้สึกผิดกัดกินใจของอันลี่จือจนเธอไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ได้ อันลี่จือรีบเร่งให้คนขับรถพาเธอไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลินกลางดึกอย่างไม่คิดชีวิต แต่ทว่า สิ่งที่เธอพบเห็นกลับไม่เป็นไปตามที่เธอจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย คฤหาสน์ตระกูลหลินยังคงเงียบสงบและร่มเย็นเหมือนเช่นทุกวัน บรรยากาศโดยรอบไม่มีร่องรอยของความตึงเครียดหรือความวุ่นวายใดๆ ปรากฏให้เห็นเลยสักนิด หรือว่าคนในตระกูลหลินจะยังไม่รู้ข่าวคราวที่กำลังเป็นกระแสร้อนแรงบนอินเทอร์เน็ตในตอนนี้? พ่อบ้านเดินออกมาจากด้านในคฤหาสน์ เมื่อเห็นอันลี่จือมาปรากฏตัวในยามวิกาลเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมาด้วยความประหลาดใจว่า “คุณหนูอัน ทำไมคุณถึงมาที่นี่ในเวลานี้ล่ะครับ?” อันลี่จือไม่มีเวลาพอที่จะอธิบายความหมายอะไรมากมาย เธอรีบถามกลับไปด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า “คุณปู่พ่อบ้านคะ จั๋วจั๋วอยู่ที่บ้านหรือเปล่าคะ?” “อยู่ครับ” พ่อบ้านพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มสุภาพ “เชิญเข้ามาด้านในก่อนสิครับ!” อันลี่จือไม่รอช้า เธอรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปข้างในทันที เสี่ยวไป๋ (หุ่นยนต์ผู้ช่วย) กำลังใช้ไม้ถูพื้นทำความสะอาดห้องนั่งเล่นอยู่อย่างขยันขันแข็ง เมื่อมันเห็นอันลี่จือวิ่งพรวดพราดเข้ามา มันก็ส่งเสียงทักทายในทันที “อาอัน! อาอัน! ทำไมถึงวิ่งเร็วขนาดนั้นล่ะ!” แต่อันลี่จือไม่มีเวลาแม้แต่จะทักทายหรือพูดคุยกับเสี่ยวไป๋ เธอพุ่งตัวตรงไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นบนทันที เมื่อมองตามแผ่นหลังที่เร่งรีบของอันลี่จือไป เสี่ยวไป๋ก็ยกมือขึ้นเกาศีรษะโลหะของมันพลางบ่นพึมพำด้วยความสงสัย “อาอันเป็นอะไรไปเนี่ย! หรือว่าเธอจะไม่ชอบที่ฉันเรียกว่าอาอันกันนะ?” ประตูห้องของเย่จั๋วไม่ได้ถูกล็อคไว้ อันลี่จือไม่มีเวลาแม้แต่จะเคาะประตูขออนุญาตตามมารยาท เธอรีบพุ่งตัวเข้าไปด้านในทันทีพลางตะโกนเรียกด้วยความร้อนใจ “จั๋วจั๋ว! จั๋วจั๋ว!” ในเวลานั้น เย่จั๋วกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างสงบนิ่ง เมื่อได้ยินเสียงเรียกของอันลี่จือและเห็นท่าทางที่ดูตื่นตระหนกของเพื่อนสาว เธอก็ขยับยิ้มบางๆ แล้วหันกลับมามอง “เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ทำไมถึงต้องรีบร้อนขนาดนี้ล่ะ?” “จั๋วจั๋ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! เธอได้เห็นเวยป๋อหรือยัง? จางชิงชิง ยัยจางชิงชิงคนนั้น... หล่อน...” อันลี่จือพยายามจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาด้วยท่าทางลนลาน เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อยด้วยท่าทีที่ยังคงความสุขุมเยือกเย็น “ฉันรู้เรื่องหมดแล้วล่ะ” “เธอรู้เรื่องแล้วแต่ทำไมถึงยังใจเย็นอยู่แบบนี้อีกล่ะ!” อันลี่จือกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “จั๋วจั๋ว ฉันขอโทษจริงๆ นะ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉันเอง! ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เรื่องราวคงไม่ลุกลามใหญ่โตจนกลายเป็นแบบนี้!” เย่จั๋วมองไปที่อันลี่จือด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจและอ่อนโยน “มันไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกลี่จือ แต่ในอนาคตเธอต้องระวังให้มากกว่านี้จริงๆ นะ! เพื่อนทุกคนไม่ใช่คนที่เราจะไว้ใจได้เสมอไป” “อื้ม” อันลี่จือพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น ก่อนจะถามต่อด้วยความเป็นห่วง “จั๋วจั๋ว แล้วข่าวในเน็ตล่ะจะทำยังไง? ฉันเห็นยอดคนดูตอนนี้มันทะลุ 50 ล้านวิวไปแล้วนะ!” “รออีกสักพักเถอะ” น้ำเสียงของเย่จั๋วยังคงราบเรียบและไม่แสดงความทุกข์ร้อนใดๆ “รอ? รอน่ะรออะไรเหรอ?” อันลี่จือถามด้วยความไม่เข้าใจและเริ่มจะร้อนใจมากขึ้นเรื่อยๆ เย่จั๋วลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินไปริน ‘ชาเพื่อความงาม’ กลิ่นหอมกรุ่นส่งให้อันลี่จือถ้วยหนึ่ง “อย่าเพิ่งกระวนกระวายใจไปเลย ดื่มชาสักถ้วยก่อนสิ จะได้ช่วยให้ระบบในร่างกายทำงานได้ดีขึ้นและทำให้ใจสงบลงด้วย” ในชั่วโมงนี้ อันลี่จือไม่มีอารมณ์จะละเลียดรสชาติของชาชั้นเลิศแม้แต่น้อย “จั๋วจั๋ว นี่เธอคิดอะไรอยู่ในใจกันแน่? บอกฉันหน่อยได้ไหม?” ทันใดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์ของเย่จั๋วก็ดังขึ้น เย่จั๋วเอื้อมมือไปเปิดหน้าต่างป๊อปอัพที่ปรากฏบนหน้าจอ เมื่อไล่สายตาอ่านข้อความเหล่านั้น รอยยิ้มจางๆ ที่ดูเหมือนจะมีความหมายลึกซึ้งก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเธอ อันลี่จือที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้แต่ยืนกระสับกระส่ายด้วยความอยากรู้! ทว่า ถึงแม้เธอจะรู้สึกร้อนใจเพียงใด ในตอนนี้เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากจะต้องกัดฟันรอคอยอย่างอดทนตามที่เย่จั๋วบอกเท่านั้น ... ทางด้านอีกฝั่งหนึ่ง ภายในห้องพักสุดหรูของโรงแรม “ชิงชิง! ชิงชิง!” คุณแม่จางวิ่งพรวดพราดเข้ามาจากด้านนอกด้วยท่าทางตื่นตระหนกและรีบละล่ำละลักบอกลูกสาวด้วยความตกใจว่า “ไม่ดีแล้ว! แย่แล้วลูก!” โดยปกติแล้วผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์มักจะมีความต้องการพักผ่อนมากกว่าปกติ ในขณะนั้นเป็นเวลาตีสองกว่าแล้ว และจางชิงชิงเองก็เพิ่งจะเคลิ้มหลับไปได้ไม่นาน เมื่อได้ยินเสียงเรียกที่ดูเร่งร้อนของแม่ตนเอง จางชิงชิงก็สะดุ้งสุดตัวและรีบลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง “เกิดอะไรขึ้นคะแม่! หรือว่าตระกูลหลินจะส่งคนมาหาพวกเราแล้ว?” คุณแม่จางส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็วพลางส่งโทรศัพท์ให้ “โทรศัพท์ของลูก! เร็วเข้า รีบดูโทรศัพท์ของลูกเร็ว!” จางชิงชิงรีบคว้าโทรศัพท์มาเปิดดูและล็อคอินเข้าสู่บัญชีเวยป๋อของเธอในทันที ทันทีที่สายตาของเธอปะทะกับข้อมูลและโพสต์ล่าสุดที่กำลังถูกแชร์ไปทั่วโลกโซเชียล ใบหน้าที่เคยมีความมั่นใจและถือดีของเธอก็พลันซีดเผือดลงในชั่วพริบตา ความหนาวเหน็บแล่นเข้าจับหัวใจของเธอทันทีที่ได้รับรู้ว่าพายุลูกใหญ่ที่เธอก่อขึ้น กำลังจะย้อนกลับมาทำลายตัวเธอเองเสียแล้ว!