ตอนที่ 2015: 422: ความจริงของปีนั้น! 1 ครู่ต่อมา เย่เจาเก็บอุปกรณ์สื่อสารของเธอ “ไม่มีอะไร” หลังจากพูดจบ เธอก็พูดต่อ “ไปกันก่อนเถอะ” “ค่ะ” อี้หลิงพยักหน้าและพูดด้วยความเป็นห่วง “แล้วหลี่จื่อเยว่กับคนอื่นๆ ล่ะคะ? ถ้าเย่หลานมาสร้างปัญหาอีก...” ใครที่มีสายตาแหลมคมก็มองออกว่าเย่หลานมีเจตนาฆ่าจริงๆ หากเย่เจามาไม่ทันเวลา หลี่จื่อเยว่และคนอื่นๆ คงถูกปิดปากไปแล้ว จะทำอย่างไรถ้าเย่หลานไปสร้างปัญหาให้หลี่จื่อเยว่หลังจากที่เย่เจาจากไป? “ไม่ต้องห่วง มีชิวตี้อยู่ เย่หลานไม่กล้าหรอก” น้ำเสียงของเย่เจาเรียบเฉย “ชิวตี้?” อี้หลิงไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านี้ “เป็นไปได้ไหมว่าชิวตี้ไม่ได้อยู่กับเย่หลานและคนอื่นๆ?” ชิวตี้จะช่วยหลี่จื่อเยว่เหรอ? ไม่ว่าเธอจะมองอย่างไร มันก็ดูเป็นไปไม่ได้ เย่เจานั่งในที่นั่งคนขับ “ชิวตี้อยากดูพวกเราฆ่ากันเอง” ศัตรูที่แท้จริงของเย่เจาไม่เคยเป็นชิวตี้ แต่เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังชิวตี้ต่างหาก “ชิวตี้คิดว่าตัวเองจะได้นั่งในตำแหน่งจักรพรรดินี แต่ความจริงแล้ว เธอเป็นเพียงเบี้ยในมือของหมอแม่มดผู้ยิ่งใหญ่และคนอื่นๆ” “ถ้าคู่ต่อสู้ของเย่เจาเป็นเพียงชิวตี้ เธอคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้” ที่เธอทำเช่นนี้ก็เพื่อค้นหาว่าใครซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังชิวตี้ อี้หลิงเข้าใจเป็นอย่างดีและพยักหน้า “แล้วตอนนี้เราจะไปไหนกันคะ?” “เราจะไปที่บ้านของย่าเฟย” เย่เจาตอบ “อ้อ” ยานบินเร็วมาก ประมาณสิบนาทีต่อมา ยานบินก็หยุดลงหน้าอาคารแห่งหนึ่ง หญิงชราผมขาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เอนหน้าเฉลียง ลูกแมวอ้วนท้วนตัวหนึ่งนอนอยู่ในอ้อมแขนของเธอ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ลูกแมวก็ยืดตัวและร้องเหมียว มันมองผู้มาเยือนอย่างสงสัย “ย่าเฟย” เย่เจาเดินเข้าไป เมื่อได้ยินเช่นนั้น ย่าเฟยก็ลืมตาขึ้น “ใครมาหรือ?” “หนูเองค่ะ” เย่เจาวางขนมอบลงบนโต๊ะกาแฟ “โจอี้ค่ะ” “โจอี้?” ย่าเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก เธอยิ้มและพูดว่า “ย่ารู้จักเจ้า! เจ้าคือเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ติดตามเจาเจาใช่ไหม?” “ค่ะ” เย่เจาพยักหน้า “หนูมาเยี่ยมท่านค่ะ” ย่าเฟยลุกขึ้นและมองเย่เจาซ้ายทีขวาที ในที่สุด เธอก็พูดว่า “แล้วเจาเจาล่ะ? เธอไม่ได้มากับเจ้าหรือ?” ทุกคนในฉางเยว่รู้ว่าเย่เจาตายแล้ว แต่หญิงชราผู้ใจดีคนนี้ดูเหมือนจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย เย่เจาพูดต่อ “ช่วงนี้เธอไม่ว่างเลยค่ะ เลยให้หนูมาเยี่ยมท่านแทน” “อ้อ” ย่าเฟยพยักหน้าและยิ้ม “เด็กคนนั้นดีทุกอย่าง แต่ไม่ว่างเลย! ปีหนึ่งๆ เราไม่ค่อยได้เจอหน้ากันเท่าไหร่” ย่าเฟยและย่าที่รับเลี้ยงเย่เจาเป็นพี่น้องแท้ๆ กัน น่าเสียดาย ย่าเย่โชคไม่ดีเท่าย่าเฟย ย่าเย่เสียชีวิตเมื่อเย่เจาอายุสิบห้าปี แม้ว่าย่าเฟยจะมีลูกของตัวเอง แต่เย่เจายังคงปฏิบัติต่อย่าเฟยเหมือนย่าแท้ๆ ของเธอ เธอให้ชีวิตที่ดีที่สุดแก่ย่าเฟยและครอบครัว และปล่อยให้ท่านใช้ชีวิตวัยชราอย่างสงบสุข ย่าเฟยลุกจากเก้าอี้และจับมือของเย่เจา “หนูโจอี้ ลำบากเจ้าจริงๆ ที่มาเยี่ยมคนแก่อย่างย่า!” “เป็นหน้าที่ของหนูค่ะ” เย่เจาพูด ย่าเฟยถอนหายใจและพูดต่อ “น่าเสียดายที่พี่สาวของย่าจากไปเร็ว ตอนนี้ย่ากำลังได้รับบุญของนางอยู่ ถ้าพี่เขายังอยู่ เฮ้อ อย่าพูดถึงมันเลย...” หลังจากพูดจบ ย่าเฟยก็พูดขึ้นอีกครั้ง “อ้อจริงสิ ทำไมย่าไม่เห็นเย่หานเลยล่ะ?” แม้ว่าเย่เจาจะไม่ค่อยได้มาบ่อยนัก แต่เย่หานจะมาเยี่ยมย่าเฟยเสมอเมื่อเขาว่าง เป็นเวลานานแล้วที่เย่หานไม่ได้มาเยี่ยมย่าเฟย! สีหน้าของเย่เจาไม่เปลี่ยนแปลง “ร่างกายของเย่หานมีปัญหานิดหน่อยค่ะ” ย่าเฟยขมวดคิ้ว “เย่หานเป็นอะไรมากหรือเปล่า?” “ย่าไม่รู้ว่าใครเป็นคนกุเรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจาเจาครั้งที่แล้ว แต่มันทำให้เจ้าหนูเย่หานตกใจไม่น้อยเลย! “ย่าไม่เคยเห็นเจ้าหนูเย่หานเป็นแบบนั้นมาก่อน! “ตอนนั้น ย่าบอกเขาว่าเจาเจาเก่งกาจขนาดนั้น จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอได้ยังไง! “แต่เจ้าหนูเย่หานไม่เชื่อย่า! “เขาวิ่งหนีไปก่อนที่ย่าจะพูดจบเสียอีก! “คนหนุ่มสาวนี่ช่างใจร้อนวู่วาม ไม่รู้จักเรียนรู้จากเจาเจาเลย!” “ไม่ต้องห่วงค่ะ เย่หานไม่เป็นไร” เย่เจาจับมือย่าเฟย “หลังจากทุกอย่างคลี่คลายแล้ว คุณหนูเย่จะพาเขามาเยี่ยมท่านค่ะ” “ได้สิ” ย่าเฟยพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ย่าชอบเจ้าหนูเย่หานที่สุดเลย อ้อจริงสิ เจ้าหนูเย่หานยังไม่มีแฟนใช่ไหม?” “ยังค่ะ” เย่เจาพูด ย่าเฟยพูดว่า “ถ้างั้นย่าจะแนะนำแฟนให้เขาสักคน โตป่านนี้แล้ว จะไม่มีแฟนได้ยังไง!”