ตอนที่ 2037: 426: สายเกินไปที่จะเสียใจ, วันเลือกตั้ง! 1 ในตอนนี้ เย่หลานคิดว่าตัวเองหูแว่วไป ชิวตี้กำลังพูดอะไร? ชิวตี้บอกว่าเธอเป็นหญิงบ้า และต้องการไล่เธอออกไปงั้นหรือ? เธอได้ยินผิดไปแน่ เธอต้องได้ยินผิดไปแน่! ทำไมชิวตี้ถึงทำกับเธอแบบนี้ เธอคงจะดีใจมากเกินไปจนหูแว่วไปเอง เย่หลานเงยหน้าขึ้นมองชิวตี้ “...คุณหนูใหญ่” ชิวตี้ไม่สนใจสายตาของเย่หลานและหันไปมองโจวชิงที่อยู่ข้างๆ สายตาของนางอำมหิตขณะพูดว่า “ยังจะยืนนิ่งอยู่ทำไม! รีบเอาคนบ้าคนนี้ออกไปจากที่นี่เร็วเข้า!” คนบ้า! ครั้งนี้ เย่หลานได้ยินคำนี้อย่างชัดเจน ชิวตี้เรียกเธอว่าคนบ้าจริงๆ เป็นไปได้อย่างไร? เย่หลานมองไปที่ชิวตี้ ในตอนนี้ดวงตาของเธอเบิกกว้าง มีเหตุผลนับพันที่เธอต้องพูดมันออกมา “เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่” ซุนเสี่ยวเฉียนซึ่งปลอมตัวเป็นโจวชิงเย้ยหยันในใจ ในที่สุดก็ได้เห็นเย่หลานได้รับผลกรรม! ช่างน่าสะใจจริงๆ! ในชั่วพริบตา ซุนเสี่ยวเฉียนก็เดินไปข้างๆ เย่หลาน คว้าข้อมือของเธอแล้วลากออกไป ชิวตี้ยกมุมปากขึ้นช้าๆ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ท่านผู้หญิง เชิญทางนี้เถอะค่ะ อย่าให้คนบ้ามาทำลายอารมณ์สุนทรีย์ของเราเลย” จ้าวตันเหลือบมองเย่หลานแล้วพยักหน้า “อืม” คนบ้า! ชิวตี้เรียกเธอว่าคนบ้าจริงๆ เย่หลานนึกถึงคำพูดของย่าเฟย หรือว่า... ทั้งหมดนี้เป็นกับดักที่ชิวตี้วางไว้ตั้งแต่แรก? ไม่ ไม่ใช่แน่ เธอคือองค์หญิงแห่งอาณาจักรจันทร์เพ็ญ สตรีผู้งดงามสง่าราวกับนกฟีนิกซ์ที่อยู่ตรงหน้าคือแม่ของเธอ! เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่หลานก็สะบัดหลุดจากการควบคุมของซุนเสี่ยวลู่และวิ่งไปหาจ้าวตัน เธอร้องไห้ “ท่านแม่! ท่านแม่! ข้าคือจันทร์เพ็ญจริงๆ นะเพคะ! ท่านแม่ ท่านมารับข้าใช่ไหมเพคะ? ท่านแม่!” เมื่อมองดูหญิงบ้าที่คุกเข่าอยู่แทบเท้า จ้าวตันก็ขมวดคิ้ว จากนั้นก็ยกเท้าขึ้นแล้วเตะเย่หลานกระเด็นออกไปตรงๆ ปัง! เย่หลานกระแทกกับพื้น เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเธอ เย่หลานเองก็ตกตะลึง ทำไม? ทำไมเรื่องราวมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้? หรือว่าชิวตี้โกหกเธอ? ทำไมชิวตี้ต้องโกหกเธอด้วย? เป็นเพราะสิทธิ์ในการบริหารฐานของตระกูลเย่หรือ? แววตาของเย่หลานเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “หญิงบ้าคนนี้เป็นอะไรของนาง?” จ้าวตันมองไปที่ชิวตี้ สายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ชิวตี้รีบก้มหน้าลงและกล่าวขอโทษ “ท่านผู้หญิง ข้าขออภัยจริงๆ ค่ะ! ข้าจะให้คนพาตัวนางออกไปทันที! ท่านเป็นถึงมารดาแห่งโลกหล้า ไยต้องใส่ใจกับนางด้วยเล่า?” จ้าวตันจัดเสื้อผ้าของตน เขารู้สึกว่าสิ่งที่ชิวตี้พูดมีเหตุผล จึงไม่ได้พูดอะไรอีก มันเป็นการลดเกียรติของตนเองจริงๆ ที่จะไปถือสาหาความกับคนบ้า ชิวตี้เปล่งเสียงดังขึ้น “โจวชิง! โจวชิง! พาตัวนางออกไปจากที่นี่!” ซุนเสี่ยวลู่รีบวิ่งเข้ามาทันที หมายจะจับตัวเย่หลาน เย่หลานอย่างไรเสียก็เป็นคนที่เย่จั๋วเลี้ยงดูมา ดังนั้นฝีมือของเธอจึงแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก เธอสะบัดมือของซุนเสี่ยวลู่ออกโดยตรงและพุ่งเข้าไปอยู่หน้าชิวตี้ กระชากคอเสื้อของนาง “ชิวตี้! นังสารเลว! แกหลอกฉัน! แกไม่ได้พูดเหรอว่าฉันคือองค์หญิงจันทร์เพ็ญแห่งอาณาจักรหม่านซิง? แกไม่ได้พูดเหรอว่าผู้ปกครองและมารดาแห่งอาณาจักรหม่านซิงคือพ่อแม่ของฉัน?” “ฉันไปพูดแบบนั้นตอนไหนกัน! เย่หลาน! ทำไมเธอไม่ส่องกระจกดูสารรูปตัวเองซะบ้าง!” ชิวตี้ขมวดคิ้วอย่างเย็นชา “ขนาดในความฝัน เธอยังกล้าฝันว่าตัวเองเป็นองค์หญิงแห่งอาณาจักรหม่านซิง! นี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี!” เย่หลานเพียงแค่มองชิวตี้เช่นนั้น และแววตาของเธอก็บอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกแบบไหน เธอเพียงรู้สึกว่าตัวเองโง่เง่าเหลือเกิน โง่จนน่าสมเพช! ฆ่านางซะ เธออยากจะฆ่าชิวตี้ เย่หลานหรี่ตาลงและยื่นมือออกไปบีบคอของชิวตี้ ฟิ้ว ในตอนนี้ เหล็กแหลมเอ๋อเหมยอันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ขณะที่มันกำลังจะเจาะขมับของเย่หลาน เย่หลานก็ปล่อยมือจากชิวตี้และหลบหลีก หลีกเลี่ยงเหล็กแหลมเอ๋อเหมยที่พุ่งเข้ามา ในวินาทีถัดมา เย่หานก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าชิวตี้ เขายื่นมือออกไปรับเหล็กแหลมเอ๋อเหมยและหันไปมองชิวตี้ “คุณหนูใหญ่ เป็นอะไรไหมขอรับ?” “ข้าไม่เป็นไร” ชิวตี้กระแอมในลำคอ เย่หลานพุ่งเข้ามาอีกครั้ง “ชิวตี้! ข้าจะฆ่าแก!” การฆ่าชิวตี้เป็นหนทางเดียวที่จะระบายความโกรธของเธอได้ เย่หานรีบพุ่งเข้าไปต่อสู้กับเย่หลานทันที ชิวตี้มองคนทั้งสองแล้วยกมุมปากขึ้น เย่หานและเย่หลานเดิมทีเป็นพี่น้องกัน ตอนนี้ มันคือสถานการณ์ที่คนกันเองสู้กันเอง ละครฉากใหญ่นี้น่าดูเกินไปแล้วจริงๆ น่าเสียดาย... ที่เย่จั๋วจะไม่มีวันได้เห็นมันอีกแล้ว แววตาพึงพอใจในดวงตาของชิวตี้เด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ เย่หลานและเย่หานต่างก็ได้รับการสอนจากเย่จั๋ว แต่ฝีมือของเย่หานนั้นดีกว่าเย่หลานมาก ไม่ถึงสามกระบวนท่า เขาก็ปราบเย่หลานลงได้ แม้ว่าจะถูกเย่หานปราบลง เย่หลานก็ยังไม่ยอมแพ้ เธอยกศีรษะขึ้นมองชิวตี้ “ชิวตี้! ทำไมแกต้องโกหกฉัน! ทำไมแกต้องโกหกฉัน! นังแพศยา! ท่านผู้หญิง! ข้าไม่ใช่คนบ้า! ทั้งหมดนี้เป็นแผนการของชิวตี้ นางโกหกข้า บอกว่าข้าเป็นธิดาของท่านที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน คือจันทร์เพ็ญ! มิฉะนั้นข้าคงไม่เสียกิริยาต่อหน้าท่าน! ท่านผู้หญิง! ได้โปรดเชื่อข้าด้วย!”