บทที่ 2016: 422: ความจริงของปีนั้น! 2 “ค่ะ” เย่เจาพยักหน้าเล็กน้อย “แล้วเจาเจาล่ะ?” คุณย่าเฟยถาม “เจาเจามีแฟนหรือยัง?” “มีแล้วค่ะ” เย่เจาตอบ “จริงเหรอ?” คุณย่าเฟยเอ่ยอย่างประหลาดใจ “จริงค่ะ” เย่เจาพูดต่อ “คุณย่าเฟยไม่ต้องห่วงนะคะ พอถึงฤดูใบไม้ผลิ คุณหนูเย่จะพาพวกเขามาเยี่ยมท่านค่ะ” “ดี! ดี!” คุณย่าเฟยพยักหน้าไม่หยุด “ย่าสงสัยจริง ๆ ว่าลูกเต้าเหล่าใครโชคดีขนาดนั้น ถึงได้พิชิตใจเจาเจาของเราได้! ตอนนี้ก็เหลือแต่เจ้าหนูเย่หานแล้วสินะ!” ตอนที่พวกเขากลับมาจากบ้านคุณย่าเฟยก็เป็นเวลาบ่ายสี่โมงกว่าแล้ว ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงสู่เทือกเขาทางทิศตะวันตก คุณย่าเฟยมองไปยังทิศทางที่เย่เจาหายลับไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ผลิบานบนริมฝีปาก “ย่ารู้ว่าเด็กคนนี้มีบุญญาธิการ จะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน!” อันที่จริง คุณย่าเฟยจำเย่เจาได้เช่นกัน แต่ท่านไม่ได้เปิดโปงเธอ ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากในห้อง ตามมาด้วยเสียงพูด “แม่คะ เมื่อกี้มีใครมาที่บ้านเราหรือเปล่าคะ?” คุณย่าเฟยหันกลับมา “ไม่มีใคร” เฟยหยูถามอย่างสงสัย “แล้วใครเอาขนมบนโต๊ะมาให้คะ?” “แม่ซื้อมาเอง” คุณย่าเฟยตอบ เย่เจาซ่อนตัวเพื่อไม่ให้ใครรู้เรื่องของเธอ ในเวลาเช่นนี้ คุณย่าเฟยย่อมไม่สร้างปัญหาให้เธอแน่นอน แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นลูกสาวของตัวเองก็ตาม “อ๋อค่ะ” เฟยหยูไม่ได้สงสัยอะไร เธอนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดว่า “แม่คะ อีกสองวันก็จะถึงวันเลือกตั้งแล้ว แม่ทายสิว่าคราวนี้แปดตระกูลใหญ่สนับสนุนใคร?” “ใครล่ะ?” คุณย่าเฟยถาม “คือชิวตี้ค่ะ” เฟยหยูพูดต่อ “ลูกสาวของตระกูลชิว ชิวตี้ พูดถึงแล้ว วิธีการของชิวตี้ก็น่าทึ่งจริง ๆ นางถึงกับทำให้แปดตระกูลใหญ่แปรพักตร์ได้เลยนะ!” เมื่อได้ยินดังนั้น คุณย่าเฟยก็ขมวดคิ้ว “คนคนนี้เป็นคนที่แปดตระกูลใหญ่จะสนับสนุนก็สนับสนุนได้เลยเหรอ? นางจะผ่านด่านของฐานทัพตระกูลเย่ไปได้หรือ?” นางคิดจะเหยียบเย่เจาเพื่อขึ้นสู่จุดสูงสุด แต่กลับไม่ดูเลยว่าฐานทัพตระกูลเย่เป็นของใคร! เฟยหยูเปิดกล่องขนมแล้วหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ขณะกินก็พูดว่า “แม่ยังไม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหมคะ? เย่หลานคนนั้นทรยศคุณหนูเย่ไปนานแล้ว! ได้ยินมาว่าเมื่อเช้านางเกือบจะฆ่าคนที่สนับสนุนคุณหนูเย่ด้วยซ้ำ!” “ว่าอะไรนะ?!” ใบหน้าของคุณย่าเฟยเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “แกว่าใครทรยศนะ?” “เย่หลานค่ะ!” เฟยหยูพูดต่อ “ยังไงซะ ตอนนี้คุณหนูเย่ก็ไม่อยู่แล้ว! ฐานทัพตระกูลเย่ก็ไม่ใช่ฐานทัพเดิมอีกต่อไปแล้ว!” เฟยหยูมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่เป็นสมาชิกของฐานทัพตระกูลเย่ ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในฐานทัพเป็นอย่างดี พูดจบ เฟยหยูก็ถอนหายใจแล้วพูดต่อ “แต่ว่า การทรยศของเย่หลานก็เป็นความผิดของคุณหนูเย่เอง! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูเย่ขัดขวางไม่ให้เย่หลานตามหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด เย่หลานก็คงไม่ทรยศคุณหนูเย่หรอก! แม่คะ หนูได้ยินมาว่าเย่หลานดูเหมือนจะเป็นเชื้อสายราชวงศ์ คุณหนูเย่อิจฉาชาติกำเนิดของเย่หลาน ก็เลยจงใจขัดขวางไม่ให้เย่หลานตามหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด!” “เรื่องไร้สาระ!” คุณย่าเฟยตบโต๊ะและลุกขึ้นยืน ใบหน้าของท่านแดงก่ำด้วยความโกรธ เฟยหยูตกใจจนตัวสั่น “แม่! ทำอะไรคะ! ตกใจหมดเลย! หนูไม่ได้เป็นคนพูดนะคะ ได้ยินมาจากที่อื่น! อีกอย่าง ถ้าไม่มีมูล...” “หุบปากนะ!” คุณย่าเฟยตบหน้าเฟยหยูโดยตรง “ย่าจะบอกให้ ใครจะนินทาลับหลังก็ได้ แต่ครอบครัวเราทำไม่ได้! แกลืมไปแล้วหรือว่าชีวิตที่หรูหราของแกได้มาอย่างไร?” ถ้าไม่ใช่เพราะเย่เจา ตระกูลเฟยจะมีชีวิตอย่างทุกวันนี้ได้หรือ? เป็นไปไม่ได้! เฟยหยูถูกแม่ตบจนงงงัน ดวงตาของเธอแดงก่ำและไม่ได้พูดอะไร คุณย่าเฟยพูดต่อ “ย่าจะบอกให้ เจาไม่ใช่คนแบบนั้น! ในอดีตนางไม่เพียงแต่ต้องแบกรับเรื่องเลวร้ายทั้งหมดไว้คนเดียว ตอนนี้เธอกลับถูกคนอื่นกล่าวหาและทรยศ! เย่หลาน! ตอนนี้เย่หลานอยู่ที่ไหน?” “อยู่ที่ฐานทัพค่ะ” เฟยหยูตอบ คุณย่าเฟยหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวม “ย่าจะไปหาคนอกตัญญูอย่างเย่หลานเดี๋ยวนี้! รออยู่ที่บ้านนะ!” “...ค่ะ” คุณย่าเฟยนั่งยานบินและมุ่งหน้าไปยังฐานทัพโดยไม่หยุดพัก ทันทีที่กำลังจะเข้าไป ท่านก็ถูกยามขวางไว้ คุณย่าเฟยกล่าว “ฉันชื่อเฟยซู่ซู่ มาหาเย่หลาน” “มาหาหัวหน้าของพวกเราเหรอ?” ยามมองประเมินคุณย่าเฟย หัวหน้า? คุณย่าเฟยแค่นเสียงเย็นชา เย่หลาน อีคนขายตัวเพื่อชื่อเสียง มันสมควรได้เป็นหัวหน้างั้นรึ! น่าขยะแขยงสิ้นดี! ขณะที่ยามกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง โจวชิงก็เดินมาจากด้านข้างและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อ๊ะ! นี่คุณย่าเฟยนี่นา! เชิญเข้ามาเลยครับ!” พูดจบ โจวชิงก็หันไปมองพวกยามแล้วตำหนิ “พวกแกตาบอดรึไง! แม้แต่คุณย่าของคุณหนูเย่ก็ยังจำไม่ได้!”