บทที่ 2017: 422: ความจริงของปีนั้น! 3 “ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญของการเลือกตั้งขลุ่ยสารท ถ้าพวกเขามีเรื่องกับย่าเฟยในเวลานี้ ผลกระทบที่ตามมาต้องแย่แน่!” พวกเขายังต้องรักษาภาพลักษณ์ภายนอกเอาไว้ “เมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกยามก็รีบขอโทษทันที “ท่านผู้เฒ่า เป็นความผิดของพวกเราเอง ขออภัยด้วยขอรับ...”” “ฉันต้องการพบเย่หลาน” ย่าเฟยเงยหน้าขึ้นมองโจวชิง “โจวชิงยิ้มและพูดว่า “เชิญตามข้าพเจ้ามาขอรับ”” ย่าเฟยเดินตามโจวชิงไปทันที ทั้งสองคนมาถึงห้องทำงานของเย่หลาน โจวชิงเคาะประตู "คุณเย่!" “คุณเย่?” ย่าเฟยมองไปที่โจวชิง “นางเป็นคุณเย่ประเภทไหนกัน!” “โจวชิงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที “ขอรับ ขอรับ ขอรับ ท่านผู้เฒ่า ข้าพเจ้าผิดไปแล้ว! ต้องเป็นคุณหนูรองเย่!”” ย่าเฟยถึงจะพอใจ ครู่ต่อมา ประตูก็เปิดออกจากด้านใน คนที่เปิดประตูคือเย่หลาน “เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เย่หลานก็ตกตะลึง “โจวชิง ทำไมนายถึง...”” “ก่อนที่เย่หลานจะพูดจบ ย่าเฟยก็พูดแทรกขึ้นมา “เจ้าออกไปก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาง”” “ขอรับ” โจวชิงพยักหน้าแล้วหันหลังเดินออกจากประตูไป ทันทีที่โจวชิงจากไป ย่าเฟยก็ปิดประตูห้องทำงาน “เย่หลานยิ้มและพูดว่า “ย่าเฟย ท่านมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ?”” “ย่าเฟยมองไปที่เย่หลาน “เย่หลาน เจ้าก็เหมือนเด็กที่ย่าเฝ้าดูมาตั้งแต่เล็กจนโต ทำไมเจ้าถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้?” ย่าเฟยหัวใจสลาย! ปวดใจอย่างยิ่ง!” ตอนเด็กๆ เย่หลานทั้งเชื่อฟังและมีเหตุผล แล้วตอนนี้ล่ะ? ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ย่าเฟยแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่เป็นเรื่องจริง ““ฉันทำอะไรผิด?” เย่หลานมองไปที่ย่าเฟย “ฉันทำอะไรผิด? ทำไมท่านถึงมากล่าวโทษฉันแบบนี้!”” ถ้าย่าเฟยไม่ได้เคยช่วยเหลือนางไว้ตอนเด็กๆ ป่านนี้นางคงไล่ยายแก่นี่ออกไปนานแล้ว! “ย่าเฟยกล่าวว่า “ย่าจะถามเจ้าหน่อย ทำไมเจ้าถึงทรยศเย่เจา! เย่เจาเป็นพี่สาวของเจ้านะ! นางดีกับเจ้าขนาดนั้น! ทำไมเจ้าถึงทรยศนาง! สิ่งที่เจ้าทำมันต่างอะไรกับการเป็นคนเนรคุณ?”” ดีเหรอ? “เวลาที่ทุกคนตัดสินความสัมพันธ์ของนางกับเย่เจา พวกเขาก็มักจะพูดว่า ‘เย่เจาดีกับเจ้ามาก!’ ‘ถ้าไม่มีเย่เจา จะมีเจ้าในวันนี้ได้ยังไง?’” แต่เย่เจาดีกับนางจริงๆ น่ะเหรอ? เย่เจาแค่ใช้ประโยชน์จากนางเท่านั้น! ““ดีเหรอ?” เย่หลานมองไปที่ย่าเฟยทั้งน้ำตา “พวกท่านทุกคนก็พูดแบบนี้! ทุกคนเอาแต่โทษฉัน! ท่านรู้ไหมว่าเย่เจาทำอะไรกับฉัน? นางขัดขวางไม่ให้ฉันได้พบกับพ่อแม่ที่แท้จริง! นางมันก็แค่อีผู้หญิงใจร้ายใจดำ!”” “เจ้า! พูดอะไรของเจ้า!” ย่าเฟยโกรธจนตัวสั่นเทา “เจาน่ะสนิทกับเจ้ามากกว่าน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก! แต่นี่คือวิธีที่เจ้าปฏิบัติต่อนางน่ะเหรอ!” ““น้องสาวแท้ๆ เหรอคะ?” เย่หลานย้อนถาม “ถ้าเกิดว่านางเห็นฉันเป็นน้องสาวแท้ๆ จริงๆ ตอนนี้ฉันจะเป็นแบบนี้เหรอ? ท่านคิดว่าฉันอยากทำแบบนี้เหรอคะ! ฉันก็แค่อยากจะกลับไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวของฉันเท่านั้น!”” ““กลับไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว?” ย่าเฟยพูดต่อ “เจ้ารู้ไหมว่าครอบครัวของเจ้าเป็นคนแบบไหน? พ่อของเจ้า จั่วซุ่นกั๋ว เป็นคนติดเหล้าเรื้อรังที่ขายลูกสาวกินเพื่อความรุ่งเรือง แม่ของเจ้า ซุนหม่านอี ถูกทุบตีทำร้ายร่างกายตลอดทั้งปี ตอนที่เจ้าอายุสามขวบ นางทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงพาเจ้าหนีออกจากบ้าน! ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นระหว่างทาง? แม่ของเจ้าประสบอุบัติเหตุอันน่าเศร้าและเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ ก่อนตายนางได้ฝากฝังเจ้าไว้กับคนบ้านเดียวกัน หลังจากแม่ของเจ้าเสียชีวิต คนบ้านเดียวกันคนนั้นก็เอาเงินเพียงน้อยนิดที่แม่เจ้าทิ้งไว้ไปแล้วก็หนีไป! ตั้งแต่นั้นมา เจ้าก็กลายเป็นเด็กกำพร้าไร้บ้าน! ถ้าเจ้าไม่ได้พบกับเย่เจาตอนอายุ 12 ปี เจ้าก็คงยังเป็นเด็กกำพร้าไร้บ้านอยู่! อ้อ หรือไม่เจ้าก็อาจจะเป็นเหมือนพี่สาวคนที่สองของเจ้า พ่อของเจ้าจะตามหาเจ้าจนเจอแล้วขายเจ้าเข้าไปในหอแดงน้อย! แล้วเจ้าก็จะต้องขายตัวเพื่อหาเลี้ยงชีพไปตลอดชีวิต!”” หอแดงน้อยเป็นสถานที่แบบไหนกัน? มันคือสวรรค์สำหรับผู้ชายที่มาเพื่อความสำราริงสำราญ แต่มันคือนรกสำหรับผู้หญิง! ““ไม่! เป็นไปไม่ได้! พ่อของฉันไม่ใช่คนขี้เมาที่ขายลูกสาวกินเพื่อความรุ่งเรือง!” เย่หลานมองไปที่ย่าเฟย “ท่านพูดจาเหลวไหล! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ! ท่านก็แค่อยากจะล้างมลทินให้เย่เจาเท่านั้นแหละ!”” นางคิดว่าตัวเองโง่เง่านักหรือไง! นางคือองค์หญิงแห่งอาณาจักรหม่านซิงอย่างชัดเจน! “ย่าเฟยมองไปที่เย่หลาน “ย่าไม่ได้พูดจาเหลวไหล พ่อของเจ้าคือจั่วซุ่นกั๋ว ชื่อจริงของเจ้าคือจั่วซือซือ สาเหตุที่เย่เจาไม่บอกเรื่องทั้งหมดนี้กับเจ้า ก็เพราะนางไม่ต้องการให้เจ้ารู้สึกกดดันและเป็นภาระ นางไม่ต้องการให้อัตลักษณ์ของเจ้าถูกวิพากษ์วิจารณ์ในที่สาธารณะ! ตอนที่เจ้ากำลังสืบหาตัวตนของตัวเอง พ่อของเจ้าก็หาเจ้าเจอเช่นกัน เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าต้องซ้ำรอยชะตากรรมเดียวกับพี่สาวของเจ้า เย่เจาจึงช่วยเจ้าจัดการปัญหานี้! เย่เจาปกป้องทุกอย่างไว้ให้เจ้าเพียงลำพัง แต่เจ้ากลับตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น! เย่หลาน! ในที่สุดเจ้าก็ไม่มีมโนธรรมสำนึกเลยจริงๆ!””