บทที่ 242: 094: คุณชายห้าหึงแล้ว ช่วยตรวจสอบคนคนหนึ่งให้ฉันหน่อย! (6) “ขอบคุณนะลี่จื่อ” “ขอบคุณอะไรกันล่ะ! พวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ! จริงสิ พรุ่งนี้พวกเราต้องลงสนามรบกันแล้ว คืนนี้ไปหาอะไรกินฉลองกันหน่อยไหม?” เย่จั๋วพยักหน้า “ได้สิ ไปที่บ้านฉันแล้วกัน” อันลี่จื่อพูดว่า “คืนนี้ฉันไม่ไปบ้านเธอแล้วล่ะ ฉันกินกับข้าวฝีมือแม่เธอทุกวันเลย ต้องเปลี่ยนรสชาติบ้างเป็นครั้งคราว ไปกินบาร์บีคิวร้านเฉียนจี้กันดีไหม? ฉันเลี้ยงเอง!” แม้ว่าอาหารฝีมือครอบครัวเย่จะอร่อยมาก แต่อันลี่จื่อก็รู้สึกเกรงใจจริงๆ ที่จะไปกินที่นั่นตลอด และเย่ซูก็ไม่เคยคิดเงินพวกเธอเลย จ้าวผิงถิงก็รู้สึกว่ามีเหตุผลเช่นกัน “จริงด้วยๆ ไปกินบาร์บีคิวกันเถอะ ฉันไม่ได้กินพวกของปิ้งย่างมานานแล้ว” ทั้งสามคนไปกินบาร์บีคิวที่แผงลอยริมทาง หากไม่ใช่เพราะต้องเข้าห้องสอบในวันพรุ่งนี้ ทั้งสามคนคงเตรียมตัวจะดื่มเหล้ากันสักหน่อยแล้ว ทั้งสามคนกินไปมากกว่า 300 หยวน และจ้าวผิงถิงก็แอบไปจ่ายเงินเงียบๆ เมื่ออันลี่จื่อจะไปจ่ายเงิน เธอถึงได้รู้ว่าจ้าวผิงถิงจ่ายไปเรียบร้อยแล้ว “ผิงถิง ตกลงกันไว้แล้วว่าฉันจะเป็นคนเลี้ยง ทำไมเธอถึงจ่ายล่ะ?” จ้าวผิงถิงยิ้มแล้วพูดว่า “ครั้งหน้าเธอค่อยเลี้ยงคืนก็ได้” “งั้นตกลงตามนี้!” อันลี่จื่อเอื้อมมือไปโอบไหล่จ้าวผิงถิง วันต่อมา วันที่ 7 มิถุนายน วันแรกของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับชาติ เย่เซินที่มักจะชอบนอนตื่นสาย กลับตื่นเช้าอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เขาตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า ปกติแล้วเขาจะไม่ตื่นจนกว่าจะถึงเจ็ดโมงครึ่ง เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนแรกที่ตื่น แต่เย่ซูกลับตื่นเช้ากว่าเขาเสียอีก เมื่อเขาตื่นขึ้นมา เย่ซูก็กำลังต้มโจ๊กอยู่ในครัวแล้ว “ทำไมวันนี้ตื่นเช้านักล่ะ?” เย่ซูมองเย่เซินอย่างสงสัย เย่เซินพูดว่า “วันนี้จั๋วจั๋วมีสอบไม่ใช่เหรอ? ถ้าผมไม่ตื่นเช้า แล้วใครจะไปส่งหลานที่ห้องสอบล่ะ? เออจริงด้วยพี่ การสอบวิชาแรกตอนเช้าเริ่มกี่โมงนะ?” “เก้าโมงถึงสิบเอ็ดโมงครึ่ง” เย่ซูตอบ “ยังเหลือเวลาอีกสามชั่วโมง ห้องสอบอยู่ห่างจากบ้านเราประมาณหนึ่งชั่วโมง รวมรถติดกับสัญญาณไฟจราจรแล้ว เราต้องออกจากบ้านตอนเจ็ดโมง เดี๋ยวผมไปเรียกจั๋วจั๋วมากินข้าวเช้าก่อน” ทันทีที่เขาพูดจบ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากห้องนั่งเล่น เย่เซินหันกลับไปมอง ปรากฏว่าเป็นเย่จั๋วที่เพิ่งกลับมาจากการวิ่งออกกำลังกาย “เช็ดเข้ หลานสาว! นี่หลานไปวิ่งมาเหรอ?” เย่จั๋วพยักหน้า “หนูวิ่งทุกเช้าค่ะ” อันที่จริง เย่จั๋วเองก็ชอบนอนตื่นสายเช่นกัน แต่น่าเสียดายที่สมรรถภาพทางกายของเจ้าของร่างเดิมนั้นไม่ค่อยดีนัก เธอเป็นคนประเภทที่วิ่งเพียงสองก้าวก็หอบแล้ว ภายใต้การฝึกฝนของเธอ ตอนนี้ร่างกายจึงดูดีขึ้นมาก เย่ซูยกอาหารเช้าที่เตรียมไว้มาวางที่โต๊ะ “ได้เวลากินข้าวแล้วล่ะ กินเสร็จจะได้ไปที่ห้องสอบ จะได้ไม่ไปสอบสาย” อาหารเช้าถูกจัดเตรียมไว้อย่างครบถ้วน มีทั้งโจ๊กถั่วเขียว นม ซาลาเปาไส้หมู ปาท่องโก๋ และหัวไชเท้าดองรสเผ็ดอมเปรี้ยวอีกหนึ่งจาน หลังจากกินเสร็จ เย่จั๋วก็พบว่าเย่ซูและเย่เซินเตรียมตัวจะไปส่งเธอที่ห้องสอบ เย่จั๋วปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม “ก็แค่สอบครั้งเดียวไม่ใช่เหรอคะ? แม่ คุณอา ไม่ต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นก็ได้ เดี๋ยวจะเสียงานเสียการกันเปล่าๆ หนูไปคนเดียวได้ค่ะ!” “ได้ยังไงกัน! ถ้าเกิดระหว่างทางมีปัญหาอะไรขึ้นมาจนไปสอบไม่ทันจะทำยังไง? การสอบเข้ามหาวิทยาลัยคือเรื่องใหญ่ในชีวิตเลยนะ! ทั้งแม่ของหลานและอาต้องไปส่งหลานด้วยตัวเอง!” การไม่ได้สอบเข้ามหาวิทยาลัย การไม่สามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยได้ คือความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเย่เซิน นั่นคือเหตุผลที่เขาให้ความสำคัญกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเย่จั๋วมากกว่าสิ่งอื่นใด เย่ซูพยักหน้า “อาของลูกพูดถูกแล้วล่ะ ถ้าเป็นวันไปโรงเรียนตามปกติก็ว่าไปอย่าง แต่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเราต้องไปส่งลูก! ว่าแต่ เตรียมของไปครบหรือยัง? อย่าลืมบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบกับบัตรประชาชนนะ!” “เตรียมมาครบแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วง” เย่จั๋วโบกกระเป๋าดินสอแบบใสในมือ “เตรียมครบก็ดีแล้ว” เย่ซูพูดต่อ “อีกอย่าง แม่ได้ยินมาว่าตอนเข้าห้องสอบจะมีเครื่องตรวจจับโลหะด้วยนะ จั๋วจั๋ว ลูกอย่าใส่เสื้อผ้าที่มีเครื่องประดับเป็นโลหะไปล่ะ” “ได้ค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้า “งั้นเดี๋ยวหนูไปเปลี่ยนกางเกงยีนส์ออกก่อน” หลังจากกินข้าวเสร็จ เย่จั๋วกลับเข้าไปในห้องและเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน มันเป็นสีที่ดูเรียบง่ายและสง่างามมาก มีลวดลายดอกไม้สีขาวปักอยู่ที่ช่วงเอว ราวกับว่ามันพันรอบเอวของเธอไว้ เมื่อเธอเดิน ดอกไม้สีขาวเหล่านั้นก็พลิ้วไหวไปตามสายลม ดูงดงามมาก เนื่องจากเธอไม่สามารถปฏิเสธเย่ซูและเย่เซินได้ เย่จั๋วเลยต้องยอมให้ทั้งสองคนไปส่งที่สนามสอบ วันแรกของการสอบเข้ามหาวิทยาลัย บนท้องถนนมีรถหนาแน่นขึ้น เดิมทีการเดินทางควรใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง แต่กลับใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่งกว่าจะถึง ที่บริเวณทางเข้าสนามสอบและโรงเรียน มีกลุ่มผู้ปกครองจำนวนมากที่มาส่งบุตรหลานของตน