บทที่ 230: 093: ตะลึงทั้งงาน! คุณนายเฒ่าเซินฉีกหน้าหญิงแพศยาด้วยมือเปล่า! 1 เย่จ่าวไม่ใช่คนที่ชอบทำตัวโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟนัก แต่ก็น่าเสียดายที่มู่โหย่วหรงกลับไม่ยอมรามือ และจงใจทำให้เธอตกเป็นเป้าโจมตีของสาธารณชน เช่นนั้นเธอก็จะอยู่เล่นสนุกกับมู่โหย่วหรงเสียหน่อย! จะให้หล่อนได้รู้ซึ้งว่าผู้เชี่ยวชาญตัวจริงเป็นอย่างไร! เย่จ่าวไม่ได้เห็นลายมืออันอ่อนหัดของมู่โหย่วหรงอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย เมื่อได้ยินดังนั้น มู่โหย่วหรงก็ถึงกับชะงักไป หล่อนไม่คาดคิดว่าเย่จ่าวจะตอบตกลงอย่างกะทันหันเช่นนี้ เย่จ๋าวคงกำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายก่อนความตายสินะ? อย่างไรเสีย เย่จ่าวก็เติบโตมาในตระกูลมู่ตั้งแต่เด็ก ได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด แต่กลับกลายเป็นสวะที่ใครต่อใครต่างก็รู้ดี ในขณะที่หล่อนอาศัยอยู่ในสลัมชั้นล่างสุด แต่กลับยังคงโดดเด่นและยอดเยี่ยม! ใครจะรู้ว่าหล่อนนำหน้าเย่จ่าวไปไกลกี่ช่วงตึกแล้ว! เมื่อคิดได้ดังนี้ มุมปากของมู่โหย่วหรงก็หยักโค้งขึ้น และในใจก็เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอย่างยิ่ง ด้วยความเปรียบต่างของใบไม้สีเขียว ดอกไม้สีแดงย่อมจะงดงามยิ่งขึ้นไปอีก ในขณะนี้ หล่อนนี่แหละคือราชาแห่งมวลบุปผา! สวี่เจียวมองไปที่เย่จ่าวด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ทุกคนในหยุนจิงต่างก็รู้กิตติศัพท์ของเธอดียายคุณหนูเย่ ในเมื่อไม่มีความสามารถ ฉันว่าเธออย่าฝืนตัวเองให้เสียเวลาคนอื่นเลยดีกว่า มันช่างน่าขายหน้านัก!” สวะที่แม้แต่จะถือพู่กันให้ถูกต้องยังทำไม่ได้ กลับกล้ามาประลองคัดลายมือกับมู่โหย่วหรง ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย! “ฟังเขาว่าไม่เท่าตาเห็น เห็นกับตาไม่เท่าสัมผัสเอง คุณหนูสวี่มาจากตระกูลผู้ดี มีหรือจะไม่เข้าใจหลักการง่ายๆ เช่นนี้?” เย่จ่าวเลิกตาขึ้นเล็กน้อยพลางมองไปทางหลี่เฉียนตง “รบกวนคุณหลี่ช่วยให้คนนำพู่กันมาให้ฉันอีกด้ามด้วยค่ะ” หลี่เฉียนตงพยักหน้าและรีบสั่งให้คนเตรียมพู่กันทันที ไม่นานนัก คนรับใช้ก็นำพู่กันเดินเข้ามา เย่จ่าวรับพู่กันมาแล้วเดินไปที่โต๊ะ เธอหยิบพู่กันอีกด้ามด้วยมือซ้าย ทำให้ตอนนี้เธอถือพู่กันไว้ในมือทั้งสองข้าง เธอโน้มตัวลงเล็กน้อยและเริ่มจุ่มพู่กันลงในหมึก เส้นผมสีดำขลับปอยหนึ่งตกลงมาข้างแก้มอย่างซุกซน ช่วยเพิ่มความมีชีวิตชีวาและความงดงามให้กับภาพที่เห็น เมื่อเห็นการกระทำนี้ของเย่จ่าว ทุกคนต่างก็ตกตะลึง “เชี่ย! ยายนั่นคิดจะทำอะไรน่ะ?” “ใช้สองมือเหรอ? จะเขียนด้วยสองมือพร้อมกันงั้นเหรอ?” “ถ้าเธอใช้สองมือได้จริงๆ มันก็น่าทึ่งเกินไปแล้ว!” “หลอกลวงน่ะสิ! หล่อนกำลังเสแสร้งแน่นอน! ก็แค่ถ่วงเวลาไปงั้นแหละ!” เย่จ่าวเป็นเพียงสวะที่แม้แต่อ่านหนังสือยังไม่แตกฉาน แล้วจะไปใช้สองมือพร้อมกันได้อย่างไร อย่าว่าแต่เย่จ่าวเลย ต่อให้นักคัดลายมือชื่อดังก็ยังไม่สามารถใช้สองมือเขียนพร้อมกันได้ มู่โหย่วหรงเพียงแค่มองไปที่เย่จ่าว ดวงตาของหล่อนเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เช่นเดียวกับคนอื่นๆ หล่อนไม่เชื่อว่าเย่จ่าวจะทำได้ หล่อนอยากจะรอดูว่าเย่จ่าวจะลงเอยอย่างไร อย่างไรก็ตาม ชื่อเสียงของเย่จ่าวนั้นย่ำแย่พออยู่แล้ว ต่อให้มันจะพังพินาศไปมากกว่านี้เจ้าตัวก็คงไม่เดือดร้อน บันไดก็คือบันได ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน เธอก็เป็นได้เพียงแค่บันไดให้คนอื่นเหยียบขึ้นไปเท่านั้น ไม่ใช่แค่เพียงมู่โหย่วหรงและสวี่เจียวเท่านั้น แขกคนอื่นๆ ในที่แห่งนี้ต่างก็เฝ้ารอดูเย่จ่าวทำให้ตัวเองกลายเป็นตัวตลก บางคนถึงกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เตรียมจะโพสต์สถานการณ์ที่น่าขายหน้าของเย่จ่าวลงในวีแชทโมเมนต์ และในขณะนั้นเอง เย่จ่าวก็จุ่มพู่กันในหมึกและยืดหลังตรงขึ้นเล็กน้อย เธอชูพู่กันขึ้นด้วยสองมือและกดปลายพู่กันลงบนกระดาษเสวียน ท่วงท่าของเธอนั้นลื่นไหลเป็นอย่างยิ่ง เมื่อมองจากระยะไกล มันยังให้ความรู้สึกถึงความงดงามและสง่างามดั่งท่วงท่าวิทยายุทธ์ ในเวลาอันรวดเร็ว ตัวอักษรสองแถวก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษเสวียนทางด้านซ้ายและขวา: ‘ซ่อนความคมคายในความโง่เขลา ใช้ความสลัวในความกระจ่าง ซ่อนความใสในความขุ่นมัว ใช้ความโค้งงอเป็นส่วนขยาย’ ทุกลายเส้นก่อเกิดเป็นลมพายุ สะบัดพู่กันในแนวนอนอย่างองอาจและทรงพลัง! ตัวอักษรทางด้านซ้ายและขวาต่างมีสไตล์เป็นของตัวเอง ทุกลายเส้นที่ตวัดลงไปนั้นช่างน่าตกตะลึงถึงขีดสุด มันมีพลังอำนาจราวกับจะกลืนกินขุนเขาและพสุธา! ลายมือระดับนี้หากไม่ใช่ปรมาจารย์ที่มีการฝึกฝนมาหลายทศวรรษย่อมไม่สามารถเขียนออกมาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เธอเขียนออกมาพร้อมกันทั้งสองด้าน เดิมที ลายมือของมู่โหย่วหรงนั้นยังพอจะดูได้อยู่บ้าง ทว่าเมื่อนำมาเปรียบเทียบกับตัวอักษรสองแถวนี้ ลายมือของฝ่ายหลังกลับดูเหมือนเด็กประถมไปในทันที ไม่มีสิ่งใดที่จะเทียบเคียงได้เลย! ในรอบนี้ เย่จ่าวชนะได้อย่างงดงามหมดจด! ในขณะนี้ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าเย่จ่าวจะมีความสามารถถึงเพียงนี้ เธอทำในสิ่งที่แม้แต่ปรมาจารย์ด้านการคัดลายมือยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ! นี่ใช่ยัยคนไร้ค่าคนนั้นจริงๆ หรือ? ทุกคนต่างแสดงสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป คนที่ตั้งใจจะมาหัวเราะเยาะเย่จ่าวต่างก็พากันยืนบื้อใบ้ นี่มัน... นี่มันน่าทึ่งเกินไปแล้ว! เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นตามแผ่นหลังของมู่โหย่วหรงชั้นแล้วชั้นเล่า มันเกิดอะไรขึ้นกับเย่จ่าวกันแน่? เห็นชัดๆ ว่าหล่อนเป็นนังคนไร้ค่าที่แม้แต่ตัวหนังสือตัวโตๆ ยังอ่านไม่ออกไม่กี่คำ แล้วหล่อนจะเขียนลายมือที่งดงามขนาดนี้ออกมาได้อย่างไร? “แปะ แปะ แปะ!” เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ยิ่งเสียงปรบมือในขณะนี้รุนแรงเท่าไร สีหน้าของมู่โหย่วหรงก็ยิ่งดูไม่ได้มากขึ้นเท่านั้น หล่อนคือบุตรสาวคนโตที่ถูกต้องตามกฎหมายของตระกูลมู่ แต่ในวันนี้ หล่อนกลับพ่ายแพ้ให้กับลูกสาวตัวปลอมที่มาแอบอ้างอยู่ในรังนกกระจอก ยิ่งไปกว่านั้น ลูกสาวตัวปลอมคนนี้ยังเป็นสวะที่ใครต่อใครต่างก็ดูแคลน!