บทที่ 334: 108: ไปหยุนจิงและพบกับไป๋เวย! 1 ไป๋เวยหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกับเย่ซูในเร็วๆ นี้ เธออยากขอร้องเย่ซู และทำให้เย่ซูยอมรับในตัวเธอให้ได้ “เงื่อนไขของเย่เซินนั้นดีเลิศเกินไป ไม่รู้ว่ามีเด็กสาวกี่คนที่คิดจะกระโจนเข้าหาเขา หากเธอไม่รีบเร่ง จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเย่เซินถูกนังจิ้งจอกตัวอื่นฉกไป?” “แม้ว่าเธอจะสวยและมีกิริยาท่าทางที่ดี แต่ในเรื่องของอายุ เธอก็ยังสู้พวกเด็กสาวๆ ไม่ได้” “เมื่อคืนนี้เอง เธอก็เพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองเริ่มจะมีรอยตีนกาปรากฏขึ้นมาแล้ว” เย่เซินกล่าวต่อว่า “พี่สาวของผมเป็นคนที่เข้ากับคนง่ายมากจริงๆ ไม่ต้องกังวลนะ ผมจะพาคุณไปพบพี่สาวของผมให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้” ไม่เพียงแต่ไป๋เวยจะสวยเท่านั้น แต่เธอยังมีนิสัยที่ดีอีกด้วย เย่เซินเชื่อว่าเย่ซูจะต้องชอบไป๋เวยมากอย่างแน่นอน “ตกลงค่ะ” ไป๋เวยพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอนะคะ” “จริงด้วยสิ นี่สำหรับคุณครับ” จากนั้นเย่เซินก็หยิบกล่องเครื่องประดับออกมา ไป๋เวยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “นี่คืออะไรคะ?” เย่เซินเปิดฝากล่องออก “นี่คือสร้อยคอที่ผมตั้งใจไปเลือกที่ห้างสรรพสินค้ามาให้ คุณชอบไหมครับ?” มันคือสร้อยคอเงินแพลตตินั่มจากแบรนด์เนมชื่อดังระดับสากล ราคาของมันคงไม่สามารถหาซื้อได้หากไม่มีเงินอย่างน้อยหนึ่งหมื่นหยวน ไป๋เวยคือคนที่เคยทำงานในวงการสีเทามาก่อน เธอจึงจำแบรนด์ได้ในทันทีและรีบปฏิเสธ “เย่เซินคะ เราเพิ่งคบกันเอง ฉันรับของราคาแพงขนาดนี้ไว้ไม่ได้หรอกค่ะ!” การรับของมีค่าขนาดนี้ในวันแรกที่คบกัน ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้คนสงสัยว่าเธอคบเขาเพราะเงิน มีเพียงการไม่ยอมรับมันเท่านั้นที่เธอจะสามารถเอาชนะใจและสร้างความประทับใจให้เย่เซินได้ เย่เซินมองไปที่ไป๋เวยและพูดอย่างจริงจังว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมอบของให้คุณ ไม่ว่ามันจะมีมูลค่าเท่าไหร่ แต่มันคือสิ่งแทนใจของผม ผมหวังว่าคุณจะรับมันไว้นะครับ” ไป๋เวยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าคุณอยากจะให้ของขวัญฉันจริงๆ ฉันอยากเป็นคนเลือกมันเองค่ะ” เย่เซินพยักหน้า “ตกลงครับ คุณอยากไปที่ไหนล่ะ?” “ตามฉันมาเลยค่ะ” ไป๋เวยลุกขึ้นยืน เย่เซินเดินตามหลังเธอไป ทั้งสองคนนั่งอยู่ในรถโดยมีไป๋เวยเป็นคนคอยนำทางเย่เซิน ในไม่ช้า รถก็มาถึงตลาดนัดกลางคืนที่คึกคักมากแห่งหนึ่ง “เย่เซินคะ จอดรถตรงนั้นเลยค่ะ เดี๋ยวฉันรออยู่ตรงนี้” ไป๋เวยผลักประตูเปิดและก้าวลงจากรถ “ได้ครับ” เย่เซินพยักหน้า ไป๋เวยยืนรอเย่เซินอยู่ที่เดิม และในไม่ช้า เย่เซินก็เดินกลับมา ทั้งสองคนเดินเข้าไปในตลาดนัดกลางคืนด้วยกัน เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไป๋เวยมาเดินตลาดนัดกลางคืน เธอคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่นี่เป็นอย่างดี เย่เซินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและพูดว่า “ผมไม่นึกเลยว่าคุณจะชอบมาเดินตลาดนัดกลางคืนเหมือนกัน” เขาเคยคิดว่าผู้หญิงที่ดูมีความเป็นกุลสตรีอย่างไป๋เวยคงจะไม่มาสถานที่แบบตลาดนัดกลางคืนอย่างแน่นอน ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิด ไป๋เวยนั้นโดดเด่นและติดดินกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก ไป๋เวยยิ้มและพูดว่า “จริงๆ แล้ว ฉันชอบตลาดนัดกลางคืนแบบนี้มากกว่าการไปช้อปปิ้งในห้างสรรพสินค้าหรูๆ อีกค่ะ” ใครล่ะจะไม่ชอบช้อปปิ้งในห้างหรู? ไป๋เวยเก็บสะสมเงินได้จำนวนหนึ่งในช่วงหลายปีที่เธอทำงานเป็นโฮสเตสใน KTV สิ่งที่เธอโปรดปรานที่สุดคือการไปห้างสรรพสินค้าและใช้ชีวิตแบบคนรวย เธอชอบความรู้สึกที่ถูกพนักงานขายในห้างประจบเอาใจ หากไม่ใช่เพราะเธอกำลังแสดงละครต่อหน้าเย่เซิน เธอคงไม่มีวันมาในสถานที่อย่างตลาดนัดกลางคืนแบบนี้เด็ดขาด ไป๋เวยเดินไปที่แผงลอยเล็กๆ แห่งหนึ่งและหยิบสร้อยคอขึ้นมา “เย่เซินคะ คุณว่าเส้นนี้สวยไหม?” “สวยครับ” เย่เซินพยักหน้า ไป๋เวยยิ้มและพูดว่า “ตกลงค่ะ งั้นฉันเอาเส้นนี้แหละ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าของแผงลอยก็รีบแนะนำอย่างกระตือรือร้นทันที “คนสวยตาถึงจริงๆ ครับ นี่เป็นสินค้าที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในปีนี้ของเราเลย รูปทรงทันสมัย แถมในเน็ตยังขายหมดเกลี้ยงเลยนะ!” “เส้นนี้เท่าไหร่คะ?” ไป๋เวยถาม เจ้าของแผงลอยตอบว่า “98 หยวนครับ รุ่นนี้เป็นเงินแท้เลยนะ” ไป๋เวยมองไปที่เย่เซิน “รออะไรอยู่คะ? จ่ายเงินสิ” จ่ายเงิน? เย่เซินตะลึงไปชั่วขณะ เขาเคยคิดว่าไป๋เวยจะพาเขาไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อให้เขาเลือกของให้เป็นการส่วนตัว เขาไม่คาดคิดเลยว่าไป๋เวยจะเลือกเพียงของจากแผงลอยที่มีมูลค่าเพียงไม่กี่สิบหยวนเท่านั้น ในชั่วพริบตา ความรู้สึกดีๆ ที่เย่เซินมีต่อไป๋เวยก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ มันหาได้ยากจริงๆ ที่จะเจอผู้หญิงที่ดูดีแต่ไม่เห็นแก่เงินอย่างไป๋เวย เย่เซินจ่ายเงิน ไป๋เวยส่งสร้อยคอให้เขาแล้วบอกว่า “ใส่ให้ฉันหน่อยสิคะ” “ได้ครับ” เย่เซินพยักหน้าและรับสร้อยคอไปช่วยสวมให้ไป๋เวย มันเป็นสร้อยคอคุณภาพต่ำมาก ทันทีที่สวมลงบนคอ ไป๋เวยก็รู้สึกระคายเคืองและไม่สบายผิวเอาเสียเลย แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแสร้งทำเป็นว่าชอบมันมาก เธอยิ้มให้เย่เซิน “เย่เซินคะ คุณว่าสร้อยคอนี้เหมาะกับฉันไหม?” ไป๋เวยดูสวยมากเวลาที่เธอยิ้ม เย่เซินตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “เหมาะมากครับ!” “งั้นเราไปดูตรงนั้นกันต่อเถอะค่ะ” ไป๋เวยลากเย่เซินไปอีกด้านหนึ่ง เมื่อเวลาประมาณสี่ทุ่ม ไป๋เวยก็มองดูนาฬิกาข้อมือของเธอ “เย่เซินคะ นี่ก็ดึกแล้ว ฉันควรกลับได้แล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวคุณแม่จะวิดีโอคอลมาเช็กฉัน”