บทที่ 348: 109: จูบแรกของต้าหรานกับนายท่านห้า, การตายของนายหญิงผู้เฒ่าซ่ง! 1 บางทีเขาอาจจะผ่านอะไรมามากเกินไป เมื่อหลินเจ๋อพูดถึงหลินจินเฉิง สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมามากนัก เมื่อลองคิดดูแล้ว คงต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับหลินจินเฉิงตอนที่เขามาที่หยุนจิงเมื่อปีที่แล้ว มิฉะนั้น อาการป่วยของเขาคงไม่ทรุดหนักลงอย่างกะทันหันหลังจากที่เขากลับไป เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลินเจ๋อก็ขมวดคิ้ว เขาไม่รู้ว่าตอนนั้นหลินจินเฉิงต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง เย่เซินเงยหน้าขึ้นมองหลินเจ๋อ “ถ้าอย่างนั้น พ่อของเธอก็มาที่หยุนจิงเพื่อตามหาแม่ของเธอเหมือนกันเหรอ?” หลินเจ๋อพยักหน้า “ผมคิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นครับ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มาที่หยุนจิงโดยไม่มีเหตุผล” “แล้วเขาได้เจอแม่ของเธอไหม?” เย่เซินถามต่อ “มันผ่านไปหลายปีแล้ว แม่ของเธออาจจะยังอยู่ตัวคนเดียว หรือเธออาจจะแต่งงานใหม่ไปแล้วก็ได้ พ่อของเธออาจจะรับความกระทบกระเทือนนี้ไม่ได้ อาการป่วยเลยทรุดหนักลง” ก่อนหน้านี้เย่เซินเคยคิดว่าพ่อของหลินเจ๋อเป็นคนสารเลว ที่ทอดทิ้งแม่ของเขามานานหลายปีขนาดนี้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่เขาจินตนาการไว้ทั้งหมด พ่อของหลินเจ๋อเองก็ไม่ได้มีชีวิตที่เรียบง่ายนักในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เย่เซินกินถั่วลิสงเข้าไปคำหนึ่งแล้วพูดต่อ “อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้เหมือนกันว่าพ่อของเธออาจจะหาแม่ของเธอไม่เจอในหยุนจิง และอาการป่วยก็เกิดทรุดหนักลงกะทันหัน เขาเลยไม่มีทางเลือกนอกจากต้องกลับเมืองหลวง” เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของหลินเจ๋อก็เปลี่ยนไป “อาเย่ คุณอาคิดว่าความเป็นไปได้ไหนมีโอกาสมากกว่ากันครับ?” เป็นเพราะการแต่งงานใหม่ของแม่ทำให้พ่อของเขาได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนักจนต้องกลับเมืองหลวง หรือเป็นเพราะอาการป่วยของพ่อทรุดหนักลงกะทันหันจนต้องกลับกันแน่? เย่เซินยกแก้วขึ้น “ฉันว่าความเป็นไปได้ทั้งสองอย่างสูงมากทั้งคู่ มันผ่านมา 19 ปีแล้ว เป็นเรื่องธรรมดาที่แม่ของเธอจะแต่งงานใหม่! ถ้าเธอยังรอพ่อของเธออยู่ นั่นหมายความว่าเธอเป็นผู้หญิงที่หาได้ยากและเป็นคนดีมากจริงๆ” หลินเจ๋อจิบเครื่องดื่มของเขาเช่นกัน “แต่มันจะมีคนแบบนั้นอยู่ในโลกจริงๆ เหรอครับ? คนที่ไม่แต่งงานใหม่เลยตลอด 19 ปี?” “ทำไมจะไม่มีล่ะ!” เย่เซินกล่าวต่อ “ฉันมีพี่สาวอยู่คนหนึ่งที่เคยถูกคนสารเลวหลอกตอนเธอยังเป็นวัยรุ่น! เธอถึงกับคลอดลูกสาวออกมา ซึ่งก็คือหลานสาวคนโตของฉัน! หลังจากที่ไอ้คนสารเลวนั่นหายตัวไป เธอก็เลี้ยงลูกมาคนเดียวตามลำพังและยังคงเป็นโสดจนถึงทุกวันนี้! น่าเสียดายที่พี่สาวของฉันไม่ได้เจอผู้ชายดีๆ แบบพ่อของเธอ!” เมื่อพูดจบ เย่เซินก็ถอนหายใจ ชีวิตของเย่ซูนั้นขมขื่นเกินไปจริงๆ ในช่วงครึ่งแรกของชีวิต เธอได้พบกับคนสารเลว และต่อมาเธอก็อุ้มลูกผิดตัวมาจากโรงพยาบาล โชคดีที่เย่จ่าวกลับมา มู่โหย่วหรงไม่ใช่คนดีเลยสักนิด เธอเคยคะยั้นคะยอให้เย่ซูขายเลือด และต่อมาก็กดดันให้เย่ซูขายไต ถ้าไม่ใช่เพราะเย่จ่าว ใครจะรู้ว่าตอนนี้พวกเธอจะมีชีวิตความเป็นอยู่แบบไหน หลินเจ๋อมองเย่เซินด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าเย่เซินจะมีเรื่องราวแบบนี้ เย่เซินยิ้มและตบไหล่หลินเจ๋อ “เพราะฉะนั้น อาเจ๋อ พวกเราที่เป็นผู้ชายต้องมีความรับผิดชอบ เราจะทำเรื่องแบบที่ทอดทิ้งลูกเมียไม่ได้! ไม่อย่างนั้นเราก็ไม่ควรไปยุ่งกับพวกเขา ตั้งแต่ตอนที่ไปจีบเขาแล้ว เราก็ต้องรับผิดชอบในฐานะลูกผู้ชาย!” เย่เซินเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบมาก น่าเสียดายที่เขาไม่เคยพบเจอคนดีๆ เลย “ครับ อาเย่ ผมเข้าใจครับ” หลินเจ๋อพยักหน้าอย่างมั่นคง “แล้วเธอเคยลองถามเรื่องแม่จากคุณย่าของเธอบ้างไหม?” เย่เซินถามต่อ “เคยครับ” หลินเจ๋อพยักหน้า “แต่คุณย่าไม่ค่อยชอบแม่ของผมเท่าไหร่ ท่านถึงกับหาแม่เลี้ยงและน้องสาวบุญธรรมให้ผม ท่านชอบคุณน้าคนนั้นมาก แต่ผมไม่ชอบเธอ และผมก็ไม่ชอบน้องสาวคนนั้นด้วย” เย่เซินถามว่า “แล้วพ่อของเธอล่ะ?” หลินเจ๋อส่ายหน้า “เขาก็ไม่ชอบเหมือนกันครับ” เย่เซินขมวดคิ้ว “ดูเหมือนว่าปัญหาทั้งหมดในครอบครัวของเธอจะเป็นความผิดของคุณย่านะ” จากคำพูดของหลินเจ๋อ ไม่ยากเลยที่จะวิเคราะห์ได้ว่าคุณย่าของหลินเจ๋อเป็นคนที่มีทิฐิเรื่องฐานะทางครอบครัวอย่างรุนแรง ท่านดูถูกแม่ของหลินเจ๋อ ดังนั้นท่านจึงคอยขัดขวางไม่ให้พวกเขาจำกันได้ โชคดีที่หลินเจ๋อเป็นเด็กดี หลังจากผ่านไปหลายปี เขาก็ไม่เคยลืมที่จะตามหาแม่ของเขาเลย “ใช่ครับ” หลินเจ๋อพยักหน้า เย่เซินกล่าวต่อ “คนที่ผูกปมไว้ก็ต้องเป็นคนแก้ เพราะฉะนั้นเธอยังต้องหาคำตอบจากคุณย่าของเธอต่อไป อาเจ๋อ เธอเป็นเด็กดี ฉันเชื่อว่าแม่ของเธอต้องเป็นผู้หญิงที่ดีแน่นอน เหมือนกับพี่สาวของฉัน! ดังนั้น อย่าละทิ้งความพยายามในการตามหาแม่ และอย่าปล่อยให้ชีวิตของกันและกันต้องหลงเหลือความเสียใจเอาไว้เลย” ด้วยคำพูดของเย่เซิน หลินเจ๋อจึงเต็มไปด้วยความคาดหวังที่มีต่อแม่ของเขา เขาตั้งตารอวันที่เขาจะได้พบหน้าแม่ ทั้งสองคนคุยกันอยู่นาน จนกระทั่งถึงเวลาสี่โมงเย็น เย่เซินจึงไปส่งหลินเจ๋อกลับที่โรงแรม “อาเจ๋อ พรุ่งนี้ฉันต้องไปติดต่องานที่ประเทศ P คงจะไปส่งเธอตอนกลับเมืองหลวงในมะรืนนี้ไม่ได้นะ อย่าลืมส่งข้อความบอกฉันด้วยล่ะตอนที่ถึงเมืองหลวงแล้ว”