บทที่ 761: 170: ตบหน้าฉาดใหญ่ อันดับหนึ่งที่คู่ควร! 2 เมื่อเห็นหลี่เจิ้นเทียนเดินเข้ามา หวังเถาผู้มีหน้าที่ตรวจข้อสอบก็ถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเขาก็พยักหน้า “ใช่ครับ” ในตอนแรกที่เขาตรวจกระดาษคำตอบแผ่นนี้จนได้คะแนนเต็ม หวังเถาเองก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน จนกระทั่งอาจารย์อีกหลายคนช่วยกันตรวจสอบซ้ำทีละข้ออย่างละเอียดและยืนยันว่าไม่มีปัญหาใดๆ เขาถึงกล้าประกาศข่าวนี้ออกมา หลี่เจิ้นเทียนกล่าวต่อ “ขอดูข้อสอบหน่อย” หวังเถาส่งกระดาษข้อสอบให้หลี่เจิ้นเทียน หลี่เจิ้นเทียนถือคำตอบมาตรฐานไว้ในมือข้างหนึ่ง และถือกระดาษข้อสอบไว้ในอีกข้างหนึ่งดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง นั่นเป็นเพราะคำตอบในกระดาษข้อสอบแผ่นนี้กลับยอดเยี่ยมกว่าคำตอบมาตรฐานเสียอีก นอกจากนี้ ลายมือยังสวยงามมากเสียจนยากที่คนทั่วไปจะเอื้อมถึง ว่ากันว่าลายมือนั้นสะท้อนถึงตัวตนของคนเขียน เพียงแค่มองจากลายมือ ก็บอกได้เลยว่านี่ต้องเป็นผู้ที่มีประสบการณ์และเปี่ยมไปด้วยภูมิความรู้! ดูเหมือนว่าจุดสูงสุดใหม่ของวงการวรรณกรรมกำลังจะมาถึงแล้วจริงๆ! หลี่เจิ้นเทียนตื่นเต้นมากจนมือทั้งสองข้างสั่นเทา “เย่จั๋วคนนี้คือใคร?” หวังเถาลดเสียงลงแล้วกล่าวว่า “เธอคือลูกศิษย์คนสุดท้ายที่ปรมาจารย์อวี่เพิ่งรับไว้เมื่อไม่นานมานี้ครับ” “แล้วเธออยู่ที่ไหน?” หลี่เจิ้นเทียนถามต่อ หวังเถาเหลือบมองไปที่ที่นั่งของปรมาจารย์อวี่ แต่ไม่เห็นเย่จั๋ว เขาจึงกวาดสายตาไปรอบๆ และในที่สุดก็เห็นเย่จั๋วอยู่ที่ที่นั่งด้านหลัง เขาจึงกล่าวต่อ “ท่านเห็นเด็กสาวสามคนตรงนั้นไหมครับ?” หลี่เจิ้นเทียนพยักหน้า หวังเถากล่าวต่อ “เด็กสาวที่นั่งตรงกลางนั่นแหละครับคือคุณหนูเย่” “คนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวใช่ไหม?” หลี่เจิ้นเทียนถามซ้ำ “ใช่ครับ เธอเอง” หลี่เจิ้นเทียนหรี่ตาลง “มิน่าเล่า...” แม่หนูน้อยคนนี้มองแวบแรกก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา กลิ่นอายของเธอสง่างามและสูงส่งดั่งดอกกล้วยไม้ เดิมทีหลี่เจิ้นเทียนยังนึกสงสัยว่าคนแบบไหนกันที่สามารถทำคะแนนเต็มได้ แต่หลังจากได้เห็นเย่จั๋ว เขาก็ไม่รู้สึกแปลกใจอีกต่อไป หวังเถากล่าวเสริมว่า “คุณหนูเย่ยังส่งกระดาษคำตอบก่อนเวลาถึงสองชั่วโมงด้วยนะครับ” เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เจิ้นเทียนก็ถึงกับอึ้งไป เขาคิดว่าตัวเองหูฝาด หลังจากนิ่งไปพักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็ได้สติและหันไปมองหวังเถา “เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ?” หวังเถากล่าวว่า “ครับ ท่านไม่ได้ฟังผิดหรอก คุณหนูเย่ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงในการทำข้อสอบทั้งหมด” เดิมทีหวังเถาก็เหมือนกับคนอื่นๆ ที่คิดว่าเย่จั๋วเป็นเพียงพวกดีแต่เปลือก สวยแต่รูปแต่ไร้ความสามารถ นอกจากนี้ การที่เย่จั๋วส่งกระดาษข้อสอบก่อนเวลาถึงสองชั่วโมง ยิ่งทำให้หวังเถาไม่ได้ใส่ใจเธอเลยแม้แต่น้อย ใครจะไปคาดคิด คนที่เป็นเป้าสายตาแห่งการดูถูกของทุกคน กลับเป็นผู้ที่ทำคะแนนเต็มได้จริงๆ หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ใครจะเชื่อว่าเด็กสาวอายุเพียงสิบแปดสิบเก้าปีจะมีพละกำลังและความสามารถถึงเพียงนี้? ในฐานะผู้นำระดับสูงสุดในวงการวรรณกรรม หลี่เจิ้นเทียนเองก็ตกตะลึงอย่างยิ่งในขณะนี้ เขามองไปทางเย่จั๋วและไม่สามารถถอนสายตาออกมาได้เป็นเวลานาน เย่จั๋ว อันลี่จื่อ และเจ้าผิงถิง นั่งอยู่ด้านหลังเฟิงเฉียนเสียนและหญิงชราหลิน เมื่อหลี่เจิ้นเทียนมองมา มันจึงสร้างความเข้าใจผิดให้กับผู้คนว่าเขากำลังมองไปที่เฟิงเฉียนเสียน เฟิงเฉียนเสียนถึงกับชะงักไปทันที แต่เมื่อเธอนึกได้ว่าตัวเองเพิ่งจะได้อันดับหนึ่ง เธอก็ไม่รู้สึกแปลกใจ เธอคือที่หนึ่ง ถ้าหลี่เจิ้นเทียนไม่มองเธอ แล้วจะมองใคร? คงไม่ใช่ว่าเขากำลังมองนังขยะเย่จั่วนั่นหรอกนะ? เย่จั๋วส่งกระดาษข้อสอบก่อนเวลาตั้งสองชั่วโมง กระดาษที่ส่งไปคงจะว่างเปล่าเสียเป็นส่วนใหญ่ หรือไม่ก็คงจะเขียนมั่วๆ เหมือนยันต์ผีเขี่ย เมื่อหลี่เจิ้นเทียนปรากฏตัวในที่เกิดเหตุ ทั้งผู้เข้าแข่งขันและผู้ชมต่างก็ตกตะลึงมาก หลายคนไม่เคยเห็นหลี่เจิ้นเทียนมาก่อนเลยในชีวิต “หัวหน้าหลี่กำลังมองมาทางนี้! คนที่ได้คะแนนเต็มอยู่ทางฝั่งเราใช่ไหม?” “แน่นอนอยู่แล้ว!” เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รีบหันซ้ายแลขวาเพื่อดูว่าใครกันที่นั่งอยู่ตรงนี้ ในแถวนี้มีคนเก่งๆ นั่งอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว “หรือจะเป็นโจวเหมี่ยวเหยียน?” “ฉันได้ยินโจวเหมี่ยวเหยียนบอกว่าเธอทำข้อสุดท้ายไม่ได้ เพราะฉะนั้นไม่น่าจะเป็นเธอหรอก” “ถ้าไม่ใช่โจวเหมี่ยวเหยียน แล้วจะเป็นใครล่ะ? หรือจะเป็นเจ้าถง?” “เจ้าถงไม่ได้นั่งตรงนี้สักหน่อย!” “เชี่ย! คงไม่ใช่เย่จั๋วหรอกนะ?” ใครบางคนในฝูงชนโพล่งออกมา ทันใดนั้น ฝูงชนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที เย่จั๋วเนี่ยนะ? จะเป็นไปได้ยังไง? เย่จั๋วส่งกระดาษข้อสอบก่อนเวลาตั้งสองชั่วโมง ข้อสอบมีทั้งหมดตั้ง 260 กว่าข้อ ต่อให้เธอจะเขียนมั่วๆ ลงไปในกระดาษ มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำเสร็จครบทั้ง 260 ข้อ ดังนั้น จึงไม่มีทางเป็นเย่จั๋วไปได้ “หรือจะเป็นคุณหนูเฟิง?” “คุณหนูเฟิง? คุณหนูเฟิงคนไหน?” “ก็คุณหนูเฟิงคนที่อยากจะเป็นลูกศิษย์ของปรมาจารย์อวี่ในตอนแรก แต่ถูกเย่จั๋วตัดหน้าไปไงล่ะ” “โอ้พระเจ้า! ถ้าคนที่ได้คะแนนเต็มเป็นคุณหนูเฟิงจริงๆ ล่ะก็ งานนี้คงมีเรื่องสนุกๆ ให้ดูแน่” “ถ้าเป็นแบบนั้น ปรมาจารย์อวี่คงต้องเสียใจจนแทบกระอักเลือดเลยล่ะ!”