บทที่ 785: 174: การเผาผลาญครั้งใหญ่เพื่อคลี่คลายวิกฤต! 2 ไม่มีทางเสียหรอก! ฮูหยินเฒ่าเซินยังคงหัวเราะเยาะฮูหยินเฒ่าหลิน ยัยเฒ่านั่นเอาหน้ามาจากไหนกันถึงยังกล้าทำแบบนั้น? “หากฮูหยินเฒ่าเซินยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วเธอจะนำหายนะมาสู่ตระกูลเซินทั้งตระกูล!” “เมื่อถึงตอนนั้น เธอจะเป็นคนบาปของตระกูลเซิน!” “เซินเส้าชิงไม่ได้ชอบเย่จั๋วเลยสักนิด แต่ฮูหยินเฒ่าเซินกลับดึงดันจะใช้ความตายข่มขู่บังคับให้เซินเส้าชิงอยู่กับเย่จั๋วให้ได้” การฝืนใจบังคับกันมันไม่หวานชื่นหรอก “หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วจะต้องเกิดเรื่องร้ายขึ้นแน่นอน” นี่มันคือการชักศึกเข้าบ้านชัดๆ! “น่าเสียดายที่ฮูหยินเฒ่าเซินมองเห็นแต่ข้อบกพร่องของคนอื่น แต่กลับมองไม่เห็นข้อเสียของตัวเองเลยแม้แต่น้อย” เซินยวี่เยียนวางโยเกิร์ตในมือลงแล้วมองไปที่ฮูหยินเฒ่าเซิน “คุณย่าคะ คุณย่าเคยคิดไหมว่าทำไมคุณย่าหลินถึงยอมช่วยคนนอกอย่างเฟิงเซียนเซียนมากกว่าจะช่วยหลานสาวแท้ๆ ของตัวเอง? นี่เป็นความผิดของคุณย่าหลินคนเดียวจริงๆ หรือเปล่า? แมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไม่มีรอยร้าวนะคะ” ชัดเจนว่าเป็นความผิดของเย่จั๋ว มันจะไปเกี่ยวกับฮูหยินเฒ่าหลินได้ยังไง? “หากฮูหยินเฒ่าหลินเลอะเลือนขนาดนั้นจริงๆ แล้วลูกชายทุกคนของเธอจะประสบความสำเร็จขนาดนี้ได้ยังไงกัน?” ฮูหยินเฒ่าเซินโพล่งออกมาทันที “ก็เพราะสมองของยัยนั่นมีปัญหาน่ะสิ!” เซินยวี่เยียนยิ้มแล้วกล่าวว่า “แต่หนูว่าคุณย่าหลินดูจะหัวใสทีเดียวนะคะ” หัวใสเหรอ? หากฮูหยินเฒ่าหลินหัวใส งั้นคนทั้งโลกนี้ก็คงไม่มีใครที่เข้าใจอะไรอีกแล้ว! ฮูหยินเฒ่าเซินได้ยินความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเซินยวี่เยียนจึงหรี่ตาลง “แกพูดจาเหน็บแนมแปลกๆ แบบนี้หมายความว่ายังไง?” “หนูไม่ได้หมายความว่ายังไงหรอกค่ะ” เซินยวี่เยียนยิ้ม “คุณย่าคิดมากไปเอง” ฮูหยินเฒ่าเซินมองเซินยวี่เยียนด้วยใบหน้าเคร่งขรึมแล้วกล่าวว่า “เจ้าสี่ แกกำลังคิดอะไรอยู่? หัวใจของคุณย่าคนนี้สว่างไสวเหมือนกระจกเชียวล่ะ! ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องของแกกับนังปลาตัวนั้น และไม่อยากถามด้วย! แต่ถ้าแกบังอาจคิดร้ายกับหลานสะใภ้ของฉันล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ! ฉันไม่ใช่เจ้าฟางเย่ว์ที่เลอะเลือนคนนั้น!” ฮูหยินเฒ่าเซินไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ซึ้งถึงเล่ห์เหลี่ยมของเซินยวี่เยียนเป็นอย่างดี ความจริงแล้วเซินยวี่เยียนก็แค่โง่เท่านั้น เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกซ่งเฉินยวี่ปั่นหัวเล่น เซินยวี่เยียนขมวดคิ้ว “คุณย่าคะ หนูไม่ได้หมายความอย่างอื่นจริงๆ! คุณย่าคิดมากไปเองค่ะ! อีกอย่าง อย่าว่าเฉินยวี่แบบนั้นเลย เฉินยวี่ก็ออกจะดีไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมคุณย่าถึงอคติกับเธอรุนแรงขนาดนี้?” เซินยวี่เยียนไม่เข้าใจ ซ่งเฉินยวี่เป็นที่รักของทุกคนและเป็นดาราชื่อดัง เธอไม่เคยทำอะไรให้ฮูหยินเฒ่าเซินไม่พอใจเลยสักครั้ง ทำไมฮูหยินเฒ่าเซินถึงอคติกับซ่งเฉินยวี่ขนาดนี้? หรือว่าจะมีใครบางคนคอยยุแยงอยู่ต่อหน้าฮูหยินเฒ่าเซิน? หากเป็นเช่นนั้นจริง... งั้นก็ชัดเจนแล้วว่าคนที่คอยยุแยงคือใคร ในตระกูลเซิน ใครคือคนที่ซ่งเฉินยวี่คุกคามมากที่สุด? “ก็เย่จั๋วยังไงล่ะ!” ท้ายที่สุดแล้ว ซ่งเฉินยวี่เกือบจะได้ลงเอยกับเซินเส้าชิง ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่เย่จั๋วจะปรากฏตัว โจวเสียงก็เคยมีความรู้สึกที่ดีต่อซ่งเฉินยวี่ ถึงแม้ฮูหยินเฒ่าหลินจะไม่ค่อยชอบซ่งเฉินยวี่นัก แต่เธอก็ไม่ได้รังเกียจอะไร แล้วตอนนี้ล่ะ? ตั้งแต่เย่จั๋วปรากฏตัว แม้แต่ท่าทีของโจวเสียงที่มีต่อซ่งเฉินยวี่ก็เปลี่ยนไป ต้องรู้ก่อนว่าเดิมทีโจวเสียงเป็นแฟนคลับตัวยงของซ่งเฉินยวี่เลยนะ ตอนนี้ ในตระกูลเซินทั้งตระกูล ยังเหลือใครที่เห็นหัวซ่งเฉินยวี่อีกบ้าง? ยิ่งเซินยวี่เยียนคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นเช่นนั้น เธอมองไปที่ฮูหยินเฒ่าเซินแล้วถามว่า “คุณย่าคะ บอกความจริงหนูมาเถอะ มีใครคอยยุแยงระหว่างคุณย่ากับเฉินยวี่ใช่ไหม?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของฮูหยินเฒ่าเซินก็เปลี่ยนไปทันที เธอชี้ไปที่เซินยวี่เยียนแล้วพูดว่า “แกคิดว่าทุกคนจะเป็นเหมือนแกรึไง? วันๆ เอาแต่ซุบซิบนินทาคนอื่นลับหลัง! ทั้งที่เป็นคนมีการศึกษาสูง! ฉันว่าหนังสือที่แกอ่านไปน่ะคงเข้าท้องหมาไปหมดแล้ว! เหอะ ฉันมีตาของฉันเอง ฉันดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่านังปลาตัวนั้นเป็นคนประเภทไหน! ไม่เหมือนแกหรอก อายุยังน้อยแต่กลับตาบอด!” เซินยวี่เยียนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อควบคุมอารมณ์ของเธอ “คุณย่าคะ เฉินยวี่ทำอะไรให้คุณย่าไม่พอใจเหรอคะ?” “เธอไม่ได้ทำอะไรให้ฉันไม่พอใจหรอก!” เซินยวี่เยียนถามต่อทันที “งั้นทำไมคุณย่าถึงอคติกับเธอขนาดนี้?” ฮูหยินเฒ่าเซินเท้าสะเอว “ก็เพราะย่าของแกคนนี้คือผู้เชี่ยวชาญในการมองดูนังแพศยายังไงล่ะ!” ซ่งเฉินยวี่คือนังดอกบัวขาวที่เต็มไปด้วยจริตมารยา เพียงแค่ปราดเดียวเธอก็มองเห็นธาตุแท้แล้ว ซ่งเฉินยวี่คือเพื่อนสนิทที่สุดของเซินยวี่เยียน เมื่อได้ยินฮูหยินเฒ่าเซินพูดถึงซ่งเฉินยวี่แบบนั้น สีหน้าของเซินยวี่เยียนก็มืดมนลงทันที “คุณย่าคะ! หนูไม่ยอมให้คุณย่าพูดถึงเฉินยวี่แบบนี้!” “แกเองก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกันนั่นแหละ!” ฮูหยินเฒ่าเซินกล่าว “แกอายุปาเข้าไปสามสิบแล้ว แต่กลับสู้เด็กสามขวบไม่ได้ด้วยซ้ำ วันๆ เอาแต่ประจบสอพลอนังปลาตัวนั้น แกปฏิบัติกับเธอเหมือนเพื่อนที่ดี แล้วเธอปฏิบัติกับแกยังไง? เธอเห็นแกเป็นเหมือนลิงตัวหนึ่ง! ไม่สิ แกน่ะยังเทียบไม่ได้กับลิงด้วยซ้ำ แกมันก็แค่แท่นเหยียบใต้เท้าของเธอเท่านั้นแหละ!”